39. Ἡ ἐπέμβαση τοῦ Γέροντος Ἰακώβου μέ ἔσωσε

«Στίς 24 Δεκεμβρίου 1997, στίς 7 ἡ ὥρα τό πρωί, πήγαινα μέ τό αὐτοκίνητό μου στήν δουλειά μου στό Κοινοτικό Κατάστημα Θυμιανῶν. Σέ μιά μεγάλη κατηφόρα, ὅπου ὁ δρόμος ἦταν φαρδύς 6 μέτρα περίπου, εἶδα τό κοντέρ τοῦ αὐτοκινήτου νά γράφει ἑκατό χιλιόμετρα. Πάτησα τά φρένα, ἀλλά δέν ἔπιαναν, εἶχαν σπάσει. Τό ἴδιο καί τό χειρόφρενο, δέν ἔπιανε. Τά ’χασα. Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου τήν μορφή τοῦ Γέροντος Ἰακώβου, τοῦ ὁποίου εἶχα ἕνα εἰκονάκι στό σπίτι μας, κι ἀκούω μέσα μου μιά ἔντονη φωνή, πού μέ καλοῦσε ν’ ἀνοίξω τήν πόρτα καί νά πεταχτῶ ἔξω. Ἔτσι κι ἔκανα. Ἄνοιξα τήν πόρτα καί πάτησα τό ἀριστερό μου πόδι στήν γῆ παρ’ ὅλο πού τό αὐτοκίνητο ἔτρεχε μέ ἑκατό χιλιόμετρα, καί σάν ἕνα χέρι νά μέ ἅρπαξε, μέ πέρασε ἔξω ἀπό τόν δρόμο πλάτους ἕξι μέτρων καί μέ ἔβγαλε πολύ μαλακά σ’ ἕνα χωράφι. Ἀπό ἐκεῖ καθισμένος ἔβλεπα τό αὐτοκίνητό μου νά τρέχει ἀκυβέρνητο, ὥσπου χτύπησε πάνω σ’ ἕνα δένδρο καί κεῖ σταμάτησε. Ἡ σωτηρία μου πιστεύω ὅτι ὀφείλεται στήν ἄμεση ἐπέμβαση τοῦ π. Ἰακώβου, γι’ αὐτό καί ἐγώ ἦλθα στήν Μονή του νά προσκυνήσω τόν τάφο του καί νά τοῦ πῶ ἕνα “εὐχαριστῶ” ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μου».

Τήν μαρτυρία αὐτή μᾶς ἔγραψε στίς 18.1.98 ὁ κ. Μιχάλης Ἐπιτροπάκης ἀπό τά Θυμιανά τῆς Χίου.