40. Εἶδα ὁλοζώντανο μπροστά μου τόν παππού Ἰάκωβο

Ὁ μικρός Γιαννάκης Μισιρλῆς τοῦ Ἀντωνίου ἀπό τήν περιοχή τῆς Ἱστιαίας μᾶς ἔγραψε στίς 10.4.1998:

«Μέ λένε Γιάννη. Εἶμαι ἕντεκα χρονῶν. Ἀπό πολύ μικρός πήγαινα στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Εἶμαι καί συναισθηματικά δεμένος μέ τήν Ἱερά Μονή αὐτή, γιατί ὁ θεῖος μου εἶναι ἐκεῖ Μοναχός. Ἐκεῖ γνώρισα καί ἀγάπησα πολύ τόν παππού Ἰάκωβο. Κι ὁ παππούλης μέ ἀγαποῦσε πολύ καί πολλές φορές μέ ἔπαιρνε μαζί του στό κελλάκι του καί μοῦ μίλαγε γιά τόν Χριστούλη. Στήν βάφτισή μου, ὅπως μοῦ εἶπαν οἱ γονεῖς μου, ὅλη τήν ὥρα προσευχόταν μέ τά μάτια κλειστά καί διάβασε τόν Ἀπόστολο. Μιά μέρα πού εἶχα πάει μέ τήν μητέρα μου καί τήν γιαγιά μου στήν Ἱερά Μονή, ὅταν ἤμουνα πέντε χρονῶν τό 1992, μοῦ συνέβη τό ἑξῆς θαῦμα: Μοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Ἅγιος καί μακαριστός π. Ἰάκωβος, πού ἦταν Ἡγούμενος τοῦ Μοναστηριοῦ, ἀλλά εἶχε κοιμηθεῖ ἀπό καιρό.

Εἶδα μιά λάμψη νά βγαίνει ἀπό τόν τάφο του, ὁ τάφος ἄνοιξε κι ἀπό μέσα βγῆκε ὁ Ἅγιος Γέροντας ντυμένος μέ τά ἄσπρα ἄμφιά του καί ἀπό πίσω τόν ἀκολουθοῦσαν ἄλλοι Ἱερεῖς ντυμένοι μέ ράσα. Ὅλοι ἔλαμπαν μά πιό πολύ ὁ πατήρ Ἰάκωβος. Ἐγώ πλησίασα καί τοῦ εἶπα –ἦταν μπροστά στήν εἴσοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μονῆς–:

Μά, Παππούλη, ἀφοῦ πεθάνατε, πῶς τώρα εἶστε ζωντανός;

Εἶμαι ἅγιος παιδί μου, μοῦ ἀπάντησε ἤρεμα μέ τήν γλυκειά του φωνή. Ἐγώ τοῦ φίλησα μ’ εὐλάβεια τό χέρι καί ὁ Γέροντας μοῦ χαμογέλασε. Ὕστερα μοῦ εἶπε:

Νά μήν τό πεῖς στή μαμά σου, θά τῆς τό πῶ ἐγώ.

Ἀφοῦ μοῦ εἶπε αὐτά ἐξαφανίστηκε μ’ ἕναν τρόπο περίεργο. Ἡ μαμά μου τότε ἦταν ἔγκυος στόν ἀδερφό μου.

Ὅταν γυρίσαμε ἀπό τό Μοναστήρι τό εἶπα τήν ἴδια μέρα σέ μιά γειτόνισσα, ὅταν μέ ρώτησε:

Ποῦ ἤσουνα σήμερα Γιαννάκη;

Σήμερα εἶχα πάει στό Μοναστήρι καί εἶδα ὁλοζώντανο τόν παππού Ἰάκωβο.

Μά ὁ παππούς Ἰάκωβος ἔχει πεθάνει...

Καί ὅμως ἐγώ τόν εἶδα καί μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ἅγιος.

Στήν μητέρα μου ὅμως δέν εἶπα τίποτε τήν ἴδια μέρα.

Ἕνα βράδυ, μετά ἀπό ἕξι μῆνες περίπου, ἡ μητέρα μου μοῦ διάβαζε ἀπό ἕνα βιβλίο μέ «Βίους ἁγίων γιά παιδιά» ἕνα παρόμοιο θαῦμα μέ τό δικό μου. Μοῦ ἐξήγησε ὅτι οἱ Ἅγιοι, ἐνῶ ἔχουν κοιμηθεῖ μπορεῖ νά ἐμφανιστοῦν ὁλοζώντανοι μπροστά σου. Τότε κι ἐγώ τῆς εἶπα μέ τό «νί καί μέ τό σίγμα»

ὅλο τό παραπάνω θαῦμα. Ἐκείνη ὅμως δέν τό πολυπίστεψε. Μοῦ εἶπε:

Μήπως ἦταν ὄνειρο, παιδί μου;

Ἐγώ ὅμως ἐπέμενα πώς ἦταν ἀλήθεια.

Ὕστερα ἀπό ἀρκετό καιρό ὁ γυιός τῆς γειτόνισσας, πού ἦταν ταξιτζής καί εἶχε μάθει τό θαῦμα ἀπό τήν μητέρα του, τό εἶπε στή μαμά μου. Μάλιστα τήν ρώτησε, ὅταν μπῆκε στό ταξί:

Ὁ Γιαννάκης ἔχει δεῖ τόν πατέρα Ἰάκωβο;

Ἡ μαμά μου συγκλονισμένη τόν ρωτάει μέ τήν σειρά της:

Ἐσύ ποῦ ἔμαθες κάτι τέτοιο;

(Δέν τό εἴχαμε πεῖ σέ κανέναν).

Πές μου σέ παρακαλῶ.

Ὄχι, ἐσύ νά μοῦ πεῖς.

Τελικά τῆς εἶπε ὅτι τό εἶχα πεῖ στή μάνα του μόλις γύρισα ἀπό τό Μοναστήρι καί ἤθελε νά σιγουρευτεῖ, ἐάν εἶναι ἀλήθεια. Τότε καί ἡ μαμά μου πίστεψε πώς ἦταν ἀλήθεια καί ὄχι ὄνειρο. Δέν εἶχε πλέον καμμιά ἀμφιβολία.

Μέχρι αὐτήν τήν στιγμή νόμιζα πώς ἦταν ὄνειρο ἑνός μικροῦ παιδιοῦ, πού ἀγαποῦσε πολύ τόν παππού Ἰάκωβο. Σέ μένα τό εἶπε ὁ Γιάννης μετά ἀπό ἕξι μῆνες. Ἀφοῦ στή μάνα σου τό εἶπε τήν ἴδια μέρα, τότε πλέον δέν χωράει καμμιά ἀμφιβολία πώς ὁ Ἅγιος Γέροντας ἔκανε αὐτήν τήν μεγάλη τιμή σ’ ἐμᾶς τούς ἀνάξιους, τοῦ εἶπε ἡ μαμά μου.

Ἔτσι ὁ Παππούς Ἰάκωβος, ὅπως τίμησε τόσους ἀνθρώπους, τίμησε κι ἐμένα καί ἐγώ τόν δοξάζω καί θά τόν δοξάζω, ὅσο ζῶ. Ἀμήν».

Αὐτό πού μοῦ ζήτησες σοῦ τό ἔδωσα, γιατί μέ βλασφημεῖς; Ὁ κ. Δημήτριος Λιόντος, ἀστυφύλακας, πού μένει στή Φιλιππιάδα καί ἡ σύζυγός του κ. Ἰουλιέτα Καρδάρα ἀπ’ τά Γρεβενά, σέ ἐπιστολή πού ἔστειλαν στή Μονή στίς 14-5-1998, γράφουν ὅτι:

Ἀπό τό 1978 πού παντρεύτηκαν δέν μποροῦσαν νά ἀποκτήσουν παιδιά. Ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, τόν ὁποῖο εἶχαν ἐπισκεφθεῖ, ὅταν ζοῦσε, τούς εἶχε πεῖ ὅτι μέ κάποια συγκεκριμένη ἰατρική μέθοδο θα ἀποκτήσουν τέκνο. Τό 1998, ἡ κ. Ἰουλιέτα ἔμεινε ἔγκυος μέ τήν μέθοδο ἀκριβῶς, πού εἶχε προαναφέρει ὁ μακαριστός Γέροντας.

Στό διάστημα αὐτό τῆς ἐγκυμοσύνης της εἶχαν στό σπίτι τους καί τόν πεθερό της, τόν ὁποῖο καί φρόντιζαν, διότι εἶχε χάσει τό φῶς του. Κάποια μέρα ὁ καημένος «λερώθηκε» πολύ ἄσχημα κι ὁ γιός του, θεωρώντας ὅτι ὁ πατέρας του τό ἔκανε σκόπιμα, ἐκεῖ πού τόν καθάριζε καί τόν ἔπλενε ἐκνευρίστηκε καί χωρίς νά τό πολυκαταλάβει ἄρχισε νά βλασφημάει πάρα πολύ. Ἐκείνη τήν νύχτα παρουσιάζεται στόν ὕπνο του ὁ μακαριστός Γέροντας Ἰάκωβος ὁλόσωμος καί ὁλοζώντανος καί τοῦ λέει: