50. Βοήθεια σέ ὑποψήφια φοιτήτρια

«Τό 1994 ἔδινα γιά δεύτερη φορά Πανελλαδικές ἐξετάσεις στό μάθημα τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν», γράφει στίς 20-11- 1998 ἡ Σοφία Μεθενίτη, πού μένει στό Μαρκόπουλο Ἀττικῆς, στά Μεσόγεια. «Στά ὑπόλοιπα τρία μαθήματα τῆς δέσμης μου (Λατινικά, Ἔκθεση, Ἱστορία) εἶχα κατοχυρώσει τήν βαθμολογία πού εἶχα πάρει τό 1993. Ἡ ἀγωνία μου, ὅπως φαντάζεστε, ἦταν μεγάλη! Ἔπρεπε νά γράψω πολύ καλά, γιά νά εἰσαχθῶ σέ κάποια Πανεπιστημιακή Σχολή, ἀφοῦ οἱ βάσεις τήν χρονιά αὐτή ἦταν ἰδιαίτερα ψηλές.

Στό διάστημα πού μεσολάβησε μέχρι τόν Ἰούνιο τοῦ 1994 ἔμαθα γιά τόν π. Ἰάκωβο Τσαλίκη. Συγκεκριμένα, κάποιος οἰκογενειακός μας φίλος Ἱερομόναχος μοῦ δώρισε τό βιβλίο, μέ τήν ζωή τοῦ Γέροντα. Τό βιβλίο αὐτό μέ ἐνθουσίασε! Τό διάβασα πάρα πολλές φορές χωρίς νά βαρεθῶ. Τό ἴδιο συνέβη καί μέ τήν ἀδελφή μου. Μᾶς ἐντυπωσίασε ἡ ζωή τοῦ π. Ἰακώβου. Ἤθελα βέβαια νά εἶχα γνωρίσει ἀπό κοντά τόν μακαριστό Γέροντα, ἀλλά δυστυχῶς δέν πρόλαβα.

Ἀποφασίσαμε ὅμως μέ τήν ἀδελφή μου νά ἐπισκεφθοῦμε τό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί νά δοῦμε ἀπό κοντά τόν τόπο πού ἔζησε ὁ π. Ἰάκωβος γιά σαράντα ὁλόκληρα χρόνια. Ἡ ἐπίσκεψη στό Μοναστήρι πραγματοποιήθηκε τόν Δεκέμβρη τοῦ 1993 γιά πρώτη φορά. Ἐκεῖ γίναμε μάρτυρες ἑνός θαύματος. Ἕνα ἀγοράκι ἡλικίας περίπου πέντε ἐτῶν πῆρε ἕνα ἀναμμένο κερί ἀπό τόν τάφο τοῦ π. Ἰακώβου καί τό πλησίασε σέ ἕνα κοριτσάκι, τό ὁποῖο φοροῦσε μπουφάν καί εἶχε πυκνά ξανθά μαλλιά. Τά μαλλιά ἔπιασαν φωτιά! Ἐμεῖς καί οἱ ἄλλοι ἐπισκέπτες πού βρίσκονταν στήν αὐλή ἀρχίσαμε νά φωνάζουμε. Τότε, κάποιος Μοναχός ἀπό τό Μοναστήρι ἔτρεξε καί ἔσβησε τήν φωτιά. Πρός ἔκπληξη ὅλων δέ φαινόταν καθόλου ὅτι τά μαλλιά τοῦ παιδιοῦ εἶχαν πιάσει φωτιά!

Καταλαβαίνετε ὅτι ὕστερα ἀπό αὐτό τό θαῦμα πού ἔγινε μπροστά στά μάτια μας, ἡ πίστη μας γιά τήν παρρησία πού ἔχει ὁ π. Ἰάκωβος στόν Θεό μεγάλωσε περισσότερο. Παρακάλεσα λοιπόν τόν π. Ἰάκωβο νά μέ βοηθήσει στίς ἐξετάσεις τόν Ἰούνιο καί ἔταξα νά ὀργανώνω κάθε χρόνο προσκύνημα στό Μοναστήρι του.

Ὁ καιρός περνοῦσε καί ἡ ἡμέρα τῶν ἐξετάσεων πλησίαζε. Ἐγώ κάθε μέρα ἔκλεβα λίγο ἀπ’ τόν πολύτιμο χρόνο μου, γιά νά διαβάζω γιά τόν Ἅγιο Γέροντα. Τό πρωί τῆς 25ης Ἰουνίου καί ἐνῶ ἐγώ καί ἡ μητέρα μου εἴχαμε σηκωθεῖ, καθώς ἑτοιμαζόμουν γιά τό ἐξεταστικό κέντρο, ἡ ἀδελφή μου πού κοιμόταν ἐλαφρά, ἐφόσον, ὅπως μᾶς ἐξήγησε μετά, ἄκουγε τή συνομιλία μου μέ τή μητέρα μου, εἶδε ὅτι βρισκόταν στό ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς πού ὑπάρχει στή γειτονιά μας. Τότε, βρέθηκε ἐκεῖ ὁ π. Ἰάκωβος μέ παλιά ἱερατικά ροῦχα καί κρατοῦσε ἕνα παλαιό Εὐαγγέλιο καί τό σκεῦος πού χρησιμοποιοῦν οἱ Ἱερεῖς, γιά νά μυρώσουν τά μωρά πού βαπτίζονται. Τήν πλησίασε, χαμογέλασε καί τήν διαβεβαίωσε ὅτι ὅλα θά πᾶνε καλά μέ τίς ἐξετάσεις μου.

Ἡ ἀδελφή μου βέβαια, μετά ἀπό αὐτό πού εἶδε, δέν εἶχε καμμία ἀμφιβολία ὅτι θά ἔγραφα πολύ καλά. Ὅταν μοῦ τό εἶπε, ἡ ἀγωνία μου μειώθηκε στό ἐλάχιστο.

Πράγματι, ὅλα πῆγαν καλά! Τέλος Αὐγούστου ἀνακοινώθηκαν τά ἀποτελέσματα. Ἡ βαθμολογία μου στό μάθημα τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἦταν ἄριστη (19,5). Πέρασα στό Παιδαγωγικό Τμῆμα Νηπιαγωγῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ἀλλά ἡ βοήθεια τοῦ Γέροντα δέν σταμάτησε ἐκεῖ. Πρίν λίγες μέρες πῆρα τό πτυχίο μου μέ πολύ καλό βαθμό καί μάλιστα χωρίς νά χρειαστεῖ νά δώσω κάποιο μάθημα κατά τή διάρκεια τῶν σπουδῶν μου δυό φορές.

Εὐχαριστῶ τόν μακαριστό Γέροντα π. Ἰάκωβο Τσαλίκη γιά τήν βοήθειά του!».