51. Νά ξέρεις ὅτι μαζί σου σίγουρα εἶχες Ἅγιο

Τό θεωρῶ μεγάλη μου ὑποχρέωση νά σᾶς ἀναφέρω μέ ἁπλά λόγια ἕνα περιστατικό πού συνέβη σ’ ἐμένα προσωπικά, τονίζει ὁ κύριος Χ.Γ. ἀπό τά Δένδρα τῆς Λάρισας, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔγραψε τό 1999 γιά τόν τρόπο πού τόν ἔσωσε ὁ Ὅσιος Γέροντας Ἰάκωβος, ὅταν στά τριανταέξι του χρόνια κινδύνευσε.

«Εἶμαι παντρεμένος ἀπό τό 1995 μέ τήν Κ. Σ. πού εἶναι ἀπό τήν Λίμνη Εὐβοίας, καί γι’ αὐτό ἀπό τό 1995 εἴμαστε μέ τήν οἰκογένειά μου ταπεινοί προσκυνητές στό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Ἦταν 12-3-1999, ἡμέρα Παρασκευή καί ὥρα 7.30 μ.μ. καί ἐνῶ βρισκόμουνα στήν Λάρισα, μέ ἔπιασε ξαφνικά (χωρίς κανένα προηγούμενο) ἕνας δυνατός πόνος στό στῆθος. Ἀμέσως (χωρίς νά περάσει ἀπό τό μυαλό μου τίποτα τό κακό), σκέφτηκα, προτοῦ φύγω γιά τό χωριό μου, νά ἐπισκεφτῶ τόν οἰκογενειακό μου γιατρό τόν κ. Ἀποστόλη, πηγαίνοντας μέ τά πόδια ἀπό τό σημεῖο πού βρισκόμουνα. Στόν δρόμο ὁ πόνος γινόταν πιό δυνατός, σχεδόν ἀφόρητος. Ὅταν μετά ἀπό δυσκολία βρέθηκα στό ἰατρεῖο του, τοῦ εἶπα.

– Γιατρέ, σῶσε με, μέ πονάει ἐδῶ μπροστά στό στῆθος.

Ὁ γιατρός, ἀφοῦ πρῶτα μοῦ ἔκανε ἕνα καρδιογράφημα, κατάλαβε περί τίνος πρόκειται καί εἰδοποίησε τό 166. Ἀφοῦ πρῶτα τηλεφώνησε στούς δικούς μου, χωρίς βέβαια νά τούς τρομάξει, νά ἔλθουν στό Γενικό Νοσοκομεῖο Λάρισας, μέ συνόδευσε νά κατεβῶ κάτω γιά νά μέ παραλάβει τό ἀσθενοφόρο. Ἐκεῖ ἔχασα τίς αἰσθήσεις μου, τίς ὁποῖες ἀνέκτησα μετά ἀπό τριάντα ἕξι ὧρες. Τά παρακάτω, πού θά σᾶς ἀναφέρω, εἶναι αὐτά, τά ὁποῖα μοῦ ἀνέφεραν οἱ γιατροί καί οἱ δικοί μου συγγενεῖς. Ἀφοῦ μέ βάλανε στό ἀσθενοφόρο, ὁ νοσοκόμος καί ὁ γιατρός πού ἦταν μέσα μέ ὑπεράνθρωπες προσπάθειες μοῦ ἔκαναν μαλάξεις μέχρι νά φτάσω στό Γ.Ν.Λ. Ἐκεῖ μέ περίμενε σέ ἑτοιμότητα ἡ μονάδα τῆς τεχνικῆς ἀναζωογόνησης, ὅπου τά πράγματα ἦταν δύσκολα. Στήν συνέχεια μοῦ ἔκαναν τέσσερα ἠλεκτροσόκ, ἀλλά δυστυχῶς τό καρδιογράφημα ἔδειχνε ὅτι οἱ πιθανότητες νά ζήσω ἤτανε πάρα πολύ λίγες.

Τήν ὥρα πού γίνονταν αὐτά, ἀπέξω βρισκότανε ἡ γυναίκα μου καί κρατοῦσε τά ροῦχα μου πού τῆς εἶχαν δώσει. Μέσα στό μπουφάν μου εἶχα πάντοτε τήν εἰκόνα τοῦ π. Ἰακώβου. Παρ’ ὅλη τή στενοχώρια πού εἶχε ἐκείνη τήν ὥρα, μέ τήν φώτιση τοῦ Θεοῦ, τό μυαλό της πῆγε κατευθείαν στόν πάτερ Ἰάκωβο. Ἀμέσως παίρνει στά χέρια της τήν εἰκόνα καί μέ δάκρυα στά μάτια τήν φιλοῦσε καί θερμοπαρακαλοῦσε τόν π. Ἰάκωβο νά μέ σώσει.

Τά πράγματα μέσα στήν Μονάδα ἤτανε σχεδόν τελειωμένα. Ὅλοι λέγανε στήν ὑπεύθυνο καρδιολόγο κ. Τζούλια Ντεβίτα νά βγεῖ ἔξω καί νά πεῖ στήν γυναίκα μου ὅτι ὁ σύζυγός της τελείωσε. Ἡ γιατρός τή στιγμή ἐκείνη (ὅπως μοῦ τά ἔλεγαν μετά) θεώρησε καλό, ἐπειδή ἤμουνα καί νέος, νά κάνει μιά τελευταία προσπάθεια. Ἀνέβηκε πάνω σέ ἕνα σκαμπό καί ἄρχισε νά μέ πατάει στό στῆθος δυνατά. Ἀμέσως ὁ καρδιογράφος ἄρχισε καί ἔδειχνε σημάδια ζωῆς και κατόπιν δύσκολης ἰατρικῆς παρακολούθησης ἐπανῆλθα στήν ζωή. Ἡ δέ γιατρός (πού ἔσταζε ἀπό ἱδρώτα ἀπό τήν μεγάλη προσπάθεια πού ἔκανε) μόλις βγῆκε νά ἀνακοινώσει στούς συγγενεῖς μου τά ἀποτελέσματα, τούς εἶπε:

«Ἐμεῖς κάναμε ὅ,τι μπορούσαμε καί τόν ἐπαναφέραμε στή ζωή, τώρα ἀπό δῶ καί πέρα ἡ ζωή του εἶναι στά χέρια τοῦ Θεοῦ, γιατί τά δύο εἰκοσιτετράωρα εἶναι πολύ δύσκολα».

Μόλις ἔγινα καλά πῆγα στό νοσοκομεῖο νά βρῶ τήν γιατρό καί τό ὑπόλοιπο προσωπικό, γιά νά τούς εὐχαριστήσω. Τά λόγια πού μοῦ εἶπε ἡ ἰταλίδα γιατρός, ἡ ὁποία ἤξερε τήν δυσκολία τοῦ περιστατικοῦ, ἦταν:

– Ἐπειδή ἤσουνα νέος κάναμε καί μιά προσπάθεια παραπάνω, ἀλλά νά ξέρεις ὅτι μαζί σου σίγουρα εἶχες Ἅγιο.

Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή θεωρῶ πώς τή ζωή μου τήν χρεωστῶ στόν Θεό καί εἰδικώτερα στόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, συγκεκριμένα στόν πατέρα Ἰάκωβο, τοῦ ὁποίου τήν εἰκόνα μαζί μέ τήν εἰκόνα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί τοῦ Ὁσίου Ἰωάννη τοῦ Ρώσσου φέρνω πάντα μαζί μου γιά φυλαχτό. Ὅσες φορές ἔρχομαι στήν Λίμνη, δέν μπορῶ νά μήν ἔρθω στό Μοναστήρι μέ τήν οἰκογένειά μου καί νά προσκυνήσω τήν Κάρα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί τό μνῆμα τοῦ πατρός Ἰακώβου».