54. Μή στενοχωριέστε, θά γίνετε καλά

«Τόν Φεβρουάριο τοῦ 2000 νοσηλευόμουν μέ πρόβλημα στήν καρδιά μου στό Κρατικό Νοσοκομεῖο Νικαίας καί συγκεκριμένα στήν Πανεπιστημιακή πτέρυγα, στό ἰσόγειο», γράφει ὁ κ. Κατσίπης Ἐλ. Ἐμμανουήλ ἀπό τόν Κορυδαλλό. «Τήν ἴδια ἐποχή ἔτυχε νά νοσηλεύεται μέ βρογχυελίτιδα καί ὁ ἐγγονός μου Ἠλίας, στόν τρίτο ὄροφο. Στόν θάλαμό μου καί στό διπλανό κρεββάτι νοσηλευόταν κι ἕνας παππούς, πού τόν πρόσεχαν οἱ δυό γιοί του, ὁ Μιχάλης κι ὁ Βασίλης. Τά παιδιά αὐτά πού ἔχουν σπίτι στή Λίμνη Εὐβοίας, σέ συζήτηση πού κάναμε στίς 22 Φεβρουαρίου γιά διάφορα θαύματα τῶν Ἁγίων μας, μοῦ ἀνέφεραν καί γιά τόν Γέροντα Ἰάκωβο, πού ἦταν Ἡγούμενος στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ κοντά στήν κωμόπολη Λίμνη. Ἐκείνη τήν ἡμέρα ζήτησα μέ μεγάλη ἐπιθυμία ἀπό τήν σύζυγο τοῦ Μιχάλη, τήν κ. Ἀργυρούλα, νά μοῦ φέρει εἰκονούλα τοῦ Γέροντος καί τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ γιά νά τίς προσκυνήσω. Μοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι αὐτό θά γίνει.

Τό βράδυ ἐκεῖνο τῆς 22ας πρός τήν 23η Φεβρουαρίου γύρω στίς δώδεκα ἡ ὥρα τά μεσάνυχτα ἄνοιξε ἡ πόρτα τοῦ θαλάμου μας και μπῆκε μέσα ἕνας καλόγηρος. Ἐγώ δέν κοιμόμουν καί ρώτησα τί ἀκριβῶς ἤθελε. Στήν ἀρχή δέν μοῦ ἀπάντησε κι ἐγώ προσπάθησα νά ξυπνήσω τήν σύζυγό μου, πού εἶχε γείρει δίπλα μου, καί τόν Μιχάλη, πού εἶχε γείρει δίπλα στόν πατέρα του, καί ὅπως ἦταν ταλαιπωρημένοι εἶχαν ἀποκοιμηθεῖ. Τότε ὁ καλόγηρος μοῦ ἔκανε νεῦμα μέ κίνηση τοῦ χεριοῦ του πρός τό στόμα του, νά μή φωνάζω, καί μοῦ εἶπε:

– Μή στενοχωριέστε, θά γίνετε καλά.

Γύρισε στήν συνέχεια, βγῆκε ἀπ’ τόν θάλαμο κι ἔκλεισε τήν πόρτα. Ἐκείνη τήν στιγμή ξύπνησαν ταυτόχρονα καί ἡ σύζυγός μου καί ὁ κ. Μιχάλης. Τούς ἐξήγησα κι ἔτρεξαν νά τόν ἀναζητήσουν, νά τόν ρωτήσουν μήπως ἤθελε κάτι, μά δέν τόν βρῆκαν, εἶχε ἐξαφανισθεῖ. Κάτι μέσα μου σκίρτησε ἐκείνη τήν ὥρα καί εἶπα στόν κ. Μιχάλη νά πεῖ στήν σύζυγό του νά μήν ξεχάσει νά μοῦ φέρει τίς εἰκονίτσες, πού τῆς εἶχα ζητήσει.

Πρωί-πρωί πράγματι ὁ κ. Μιχάλης τηλεφώνησε στή σύζυγό του κι ἐκείνη, ἄς εἶναι καλά, ἦρθε κατά τίς 11.30 π.μ. στό Νοσοκομεῖο κι ἔφερε τίς εἰκονίτσες, μία τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί μία τοῦ Γέροντος Ἰακώβου. Ὤ, τί χαρά μεγάλη ἦταν αὐτή, ὅταν ἀναγνώρισα τήν μορφή τοῦ Μοναχοῦ τῆς προηγούμενης νύχτας στήν εἰκονίτσα τοῦ Γέροντος Ἰακώβου! Σταυρώθηκα κι ἀμέσως πῆρα τίς εἰκονίτσες, τά «ἱερά» πλέον γιά μένα αὐτά

«κειμήλια», καί ἀνέβηκα στόν τρίτο ὄροφο καί σταύρωσα τό ἐγγονάκι μας, τοῦ ἔβαλα δέ στό προσκεφάλι του τήν εἰκονίτσα τοῦ Γέροντος Ἰακώβου.

Πράγματι ἡ κατάσταση τῆς ὑγείας μας βελτιώθηκε, ἐγίναμε καλά καί ἐξήλθαμε σύντομα τοῦ Νοσοκομείου, ὅπως μοῦ εἶχε πεῖ ὁ Γέροντας Ἰάκωβος κατά τήν ἐμφάνισή του. Δοξάζω τόν Θεό κι αἰσθάνομαι μεγάλη τιμή πού ἀξιώθηκα νά προσκυνήσω εὐλαβικά τό ἅγιο μνῆμα τοῦ Γέροντος Ἰακώβου. Ἡ χάρη του νά μᾶς προστατεύει».