68. Ἕνας μεγάλος Γολγοθᾶς, ἕνα μεγάλο θαῦμα

Ἡ κ. Γ. Κ. στίς 12-5-2006 ἔγραψε τό μεγάλο θαῦμα θεραπείας τοῦ μωροῦ της, ἀλλά προπαντός καί τῆς μεταστροφῆς στήν ζωή τῆς οἰκογένειας, πού ἦλθε πιό κοντά στόν Θεό. Τό παραθέτουμε, ὅπως μᾶς τό ἔγραψε.

«Στίς 11 Ἰανουαρίου 1990, μετά ἀπό μία πολύ ἄσχημη ἐγκυμοσύνη γέννησα πρόωρα ἕνα ἀγοράκι στόν ἕκτο μήνα κύησης μόλις χίλια ἑκατό γραμμάρια. Οἱ προγνώσεις τῶν νεογνολόγων ἦταν δυστυχῶς πολύ ἄσχημες. Τό πρῶτο εἰκοσιτετράωρο διασωληνώθηκε καί ἔκανε τρεῖς πνευμοθώρακες, δηλαδή τρεῖς τρύπες στούς πνεύμονές του, ἀφοῦ ἦταν πολύ ἀνώριμοι. Τά προβλήματα πάρα πολλά. Ἐγώ, ἔχοντας χάσει πολύ αἷμα κατά τήν διάρκεια τῆς κύησης καί ἔχοντας κάνει καισαρική, ἤμουν ἕνα ράκος. Ὁ σύζυγός μου δέν μοῦ ἔλεγε ὅσα τοῦ ἔλεγαν οἱ γιατροί, γιά νά μήν ἐπιδεινωθεῖ ἡ ψυχολογική μου κατάσταση.

Βγῆκα ἀπό τό μαιευτήριο μετά ἀπό πέντε μέρες, ἐνῶ φυσικά τό μωρό ἔμεινε διασωληνωμένο στήν ἐντατική νά παλεύει γιά τήν ζωή. Ὕστερα ἀπό ἕνα μήνα ἄρχισε λίγο νά συνέρχεται. Ὅμως μετά ἀπό λίγες μέρες καί ἐνῶ εἶχε βγεῖ ἀπό τήν ἐντατική, ἔπαθε λοίμωξη μέ ἀποτέλεσμα νά μήν μπορεῖ νά ἀναπνεύσει μόνο του. Γύρισε πάλι στήν μονάδα ἐντατικῆς θεραπείας καί διασωληνώθηκε πάλι. Οἱ γιατροί σήκωσαν τά χέρια ψηλά. Ἦταν πολύ δύσκολη ἡ κατάστασή του. Μέσα στόν πόνο μου σκέφτηκα πώς πρέπει ὁπωσδήποτε νά πάω νά τοῦ κάνω ἀεροβάπτισμα. Τηλεφώνησα σέ μιά φίλη, πού ὁ πατέρας καί ὁ ἀδελφός της εἶναι Ἱερεῖς, νά τήν ρωτήσω τί πρέπει νά κάνω. Ἐκείνη μοῦ ἀπάντησε:

Μήν κάνεις τίποτα. Θά τηλεφωνήσω σέ μία Μονή καί θά μιλήσω μέ τόν Ἡγούμενο πού εἶναι ἅγιος ἄνθρωπος καί αὐτός θά σέ καθοδηγήσει.

Ἡ Μονή βέβαια ἦταν ὁ Ὅσιος Δαυΐδ καί ὁ Ἡγούμενος ὁ μακαριστός π. Ἰάκωβος. Ἐγώ μέχρι τότε δέν εἶχα ἀκούσει ποτέ τίποτα οὔτε γιά τήν Μονή οὔτε γιά τόν π. Ἰάκωβο. Σέ δύο-τρεῖς ὧρες μέ παίρνει ἡ φίλη μου τηλέφωνο καί μοῦ λέει χαρούμενη:

Μήν κάνεις τίποτα, δέ χρειάζεται νά βαφτίσεις τό μωρό, γιατί θά ζήσει καί δέν θά ἔχει κανένα ἀπολύτως πρόβλημα. Ὁ π. Ἰάκωβος στό κελλάκι του ἔκανε προσευχή καί ὁ Θεός τόν φώτισε νά μᾶς πεῖ αὐτά. “Ἔχετε ἐμπιστοσύνη, ὅλα θά πᾶνε καλά”.

Πῆρα ἀρκετό θάρρος, ὅμως σάν ἄνθρωπος μέ ἀδυναμίες καί σάν μάνα πληγωμένη δέν κατάφερα νά διώξω τελείως τήν ἀγωνία.

Μετά ἀπό δύο ἡμέρες κάνοντας τήν συνηθισμένη ἐπίσκεψη στό νοσοκομεῖο, οἱ γιατροί γεμάτοι χαρά μᾶς ὁδήγησαν σέ ἄλλο θάλαμο καί ὄχι στήν ἐντατική, γιά νά δοῦμε τό μωρό μας, πού εἶχε συνέλθει τελείως. Ἀνέπνεε μόνο του, χωρίς τήν βοήθεια μηχανημάτων καί ἄρχισαν κιόλας νά τοῦ δίνουν λίγο γαλατάκι ἀπό ἕνα σωληνάκι πού ὑπῆρχε στήν μυτούλα του καί ἔφτανε στό στομάχι του. Ἡ χαρά μας ἀπερίγραπτη. Θυμηθήκαμε ἀμέσως μέ τόν σύζυγό μου τά λόγια τοῦ π. Ἰακώβου.

Τό μωράκι ἄρχισε σιγά-σιγά νά γίνεται καλύτερα, νά παίρνει βάρος, νά φτιάχνει μόνο του τό αἷμα του. Δέν χρειαζόταν πλέον να τοῦ κάνουν συχνές μεταγγίσεις. Παρέμεινε στό νοσοκομεῖο συνολικά δυόμισι μῆνες. Πάλεψε πολύ, ὑπέφερε πολύ, ὅμως μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ και τοῦ π. Ἰακώβου ἦρθε ὁ καιρός νά τό πάρουμε στό σπίτι μας. Τήν ἡμέρα πού πήγαμε νά τό πάρουμε θεωρήσαμε χρέος μας νά εὐχαριστήσουμε τούς γιατρούς καί τό νοσηλευτικό προσωπικό γιά τούς κόπους καί τίς προσπάθειες, πού ἔκαναν γιά τό παιδί μας. Ἀκόμα θυμᾶμαι τό δάχτυλο τοῦ γιατροῦ, πού, ὅταν τόν εὐχαρίστησα μοῦ ἔδειξε ψηλά τόν οὐρανό. Καί μοῦ εἶπε:

– Ἐμεῖς κάναμε τά ἀνθρωπίνως δυνατά, ἀλλά αὐτός πού ἔδωσε ζωή στό παιδί σας εἶναι ὁ Θεός. Οἱ ταλαιπωρίες πού πέρασε αὐτό τό πλασματάκι εἶναι ἀνάλογες με αὐτές ἑνός ἐνήλικα πού ἕξι μῆνες εἶναι σέ νοσοκομεῖο καί χειρουργεῖται καθημερινά. Τόσο ταλαιπωρήθηκε αὐτό τό πλασματάκι τοῦ ἑνός κιλοῦ, ὅμως μέ τή βοήθεια τοῦ πανάγαθου Θεοῦ κατάφερε νά ζήσει. Καί ὁ μακαριστός π. Ἰάκωβος τό ἤξερε αὐτό ἀπό πρίν, ὅταν τά δεδομένα ἦταν ἀρνητικά γιά τή ζωή του.

Τό φέραμε σπίτι καί κάθε μήνα τό παρακολουθοῦσε μιά παιδονευρολόγος, γιά νά βλέπει τήν ἐξέλιξή του. Σέ κάποια ἀπό τίς πρῶτες ἐπισκέψεις μας στήν γιατρό μᾶς ἀνακοίνωσε ὅτι τό μωρό παρουσιάζει ἕνα πρόβλημα στό δεξί του ποδαράκι καί χεράκι. Ἀκόμα μᾶς εἶπε ὅτι εἶναι ὑψηλοῦ κινδύνου καί ἴσως παρουσιάσει διάφορα προβλήματα, ὅπως ἐπιληψία, νοητική στέρηση, πρόβλημα στά μάτια καί κινητικά προβλήματα, λόγω τῆς μεγάλης ταλαιπωρίας καί τοῦ ὀξυγόνου πού πῆρε τίς πρῶτες μέρες τῆς ζωῆς του. Ὁ πόνος πού νοιώσαμε ἦταν μεγάλος. Ἡ γιατρός συνέστησε φυσιοθεραπεῖες τρεῖς φορές τήν ἑβδομάδα. Ἡ ἀγωνία μας μεγάλη. Τό μωρό πονοῦσε στίς φυσιοθεραπεῖες καί ἔκλαιγε ἀσταμάτητα. Ὁ ἀγώνας του μεγάλος καί μαζί μέ αὐτό ἀγωνιζόμασταν καί ἐμεῖς. Οἱ μῆνες κυλοῦσαν, σιγά-σιγά μεγάλωνε. Ἔφτασε δεκαεπτά μηνῶν καί ἀκόμα δέν εἶχε περπατήσει, οὔτε νά σταθεῖ στά ποδαράκια του χωρίς νά τό κρατᾶμε δέν μποροῦσε. Ἡ φυσικοθεραπεύτρια μᾶς ἔλεγε πώς θά ἀργήσει πολύ νά περπατήσει καί πώς τό περπάτημά του δέν θά εἶναι σωστό.

Τότε μᾶς κάλεσε μιά φίλη μας στήν βάφτιση τοῦ γιοῦ της πού θά γινόταν ἔξω ἀπό τήν Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Χαρήκαμε πολύ, γιατί θέλαμε νά πᾶμε νά προσκυνήσουμε καί νά πάρουμε εὐχή ἀπό τόν π. Ἰάκωβο. Ἦταν Παρασκευή καί ἑτοιμαζόμασταν, γιατί Σάββατο θά φεύγαμε γιά τήν Μονή. Τό βράδυ καί καθώς κρατοῦσα στά χέρια τόν μικρό ἐντελῶς ξαφνικά ἤθελε νά τόν κατεβάσω κάτω. Πράγματι τόν ἄφησα καί ἔκπληκτοι τόν εἴδαμε νά κάνει τά πρῶτα του βήματα, στήν ἀρχή ἀργά-ἀργά καί σέ λίγο ἄρχισε σχεδόν νά τρέχει. Ἡ χαρά μας ἀπερίγραπτη. Τήν ἄλλη μέρα στό προαύλιο τῆς Μονῆς ἔκανε βόλτες ὅλο χαρά.

Ζητήσαμε νά δοῦμε τόν π. Ἰάκωβο, ὁ ὁποῖος ὅμως ἦταν ἀδιάθετος. Ἦταν ὅμως μεγάλη ἡ ἐπιθυμία μας νά τόν δοῦμε, νά πάρουμε τήν εὐλογία του καί νά τοῦ φιλήσουμε μέ εὐγνωμοσύνη τό χέρι του. Μᾶς δέχτηκε μπροστά στήν πόρτα, στό κελλάκι του. Τό πρόσωπό του δέν θά τό ξεχάσω ποτέ. Ἡ ἠρεμία του, ἡ πραότητά του, ἡ ἁγιωσύνη του ἦταν κάτι πού πρώτη φορά συναντούσαμε. Μᾶς εὐλόγησε, μᾶς ἔδωσε τέσσερα σταυρουδάκια καί μᾶς εἶπε πώς ὅταν θά ξαναπᾶμε στήν Μονή ἐκεῖνος θά μᾶς βλέπει ἀπό ψηλά. Ἦταν καλοκαίρι τοῦ 1991.

Ἐπιστρέψαμε στήν Ἀθήνα χαρούμενοι, πού γνωρίσαμε τόν Ἅγιο αὐτόν πού εἶχε προβλέψει ὅτι ὁ γιός μας, τότε πού ἦταν ἑτοιμοθάνατος καί πού οἱ γιατροί μᾶς ἔλεγαν ὅτι θά ἔχει τόσα προβλήματα, θα ζήσει καί δέν θά ἔχει τίποτε ἀπολύτως. Σήμερα, 2006, ὁ γιός μου εἶναι δεκαέξι ἐτῶν, ὑγιέστατος καί μαθητής τοῦ δεκαοκτώ. Ὁ Θεός εἶχε κάνει ἕνα μεγάλο θαῦμα. Ἀπό τότε ὁ σύζυγός μου καί ἐγώ πήγαμε πιό κοντά Του, προσπαθώντας κάθε μέρα νά γινόμαστε πιό καλοί καί νά ἀκολουθοῦμε τίς ἐντολές Του. Πρίν δύο χρόνια ὁ Πανάγαθος κάλεσε κοντά Του τόν σύζυγό μου. Σάββατο, εἴχαμε ἐπισκεφτεῖ τήν Μονή, εἴχαμε προσευχηθεῖ, γυρίσαμε βράδυ σπίτι. Τήν ἑπομένη Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἀφοῦ πήγαμε στήν ἐκκλησία, ὁ σύζυγος πῆρε τά δυό μας παιδιά και πῆγαν βόλτα στόν Ὑμηττό. Ἐκεῖ ἔπαθε ἀνακοπή καρδιᾶς καί ἔφυγε γιά τόν οὐρανό. Σάν ἄνθρωπος πόνεσα πολύ, ὅμως μέσα μου ἔνοιωθα ἕνα περίεργο πανηγύρι, γιατί ἤξερα πώς ὁ Θεός τόν πῆρε τήν καλύτερη ὥρα, μιά πού ὁ σύζυγός μου, μετά τό θαῦμα τοῦ γιοῦ μας, ἤθελε νά γίνεται μέρα μέ τή μέρα καλύτερος χριστιανός. Καί τό πετύχαινε.

Ἄς ἔχουμε ὅλοι τίς εὐλογίες τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰακώβου καί ἄς προχωρᾶμε τήν ἀνηφόρα τῆς ζωῆς, πού τόσες δυσκολίες ἔχει, μέ πίστη, καλωσύνη, ἀγάπη, πραότητα καί ὅλες τίς ἀρετές, γιατί στο τέλος αὐτῆς τῆς ζωῆς ἀρχίζει μιά ἄλλη πού εἶναι αἰώνια. Εὐχαριστῶ τόν Θεό καί τόν μακαριστό π. Ἰάκωβο γιά ὅλα τά θαυμαστά πού ἔγιναν στή ζωή μου. Εὐχαριστῶ καί ἐσᾶς πού τά διαβάσατε».