78. Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ

Ὁ Πανιερ. Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος στήν ἀκόλουθη ἐπιστολή του ἱστορεῖ και προοιμιάζει τό ἑπόμενο θαῦμα.

«Προοιμιάζομεν τήν παροῦσαν μας μέ τόν ἁρμόδιον ψαλμικόν στίχον, “θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ”! Ὁ Ὅσιος πατήρ ἡμῶν Ἰάκωβος Τσαλίκης, συνεχίζων τήν ἱεράν ἐπιστασίαν καί φροντίδα αὐτοῦ εἰς ἅπασαν τήν οἰκουμένην, ἐπιβλέπει φιλευσπλάγχνως καί εἰς τά τέκνα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου, ποιῶν θαυμάσια ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.

Κατά τήν 17η Φεβρουαρίου ἐ.ἔ., ἡμέραν, καθ’ ἥν ἑορτάζει ὁ ἐν ἁγίοις πατήρ ἡμῶν Αὐξίβιος, πρῶτος ἐπίσκοπος τῆς παλαιφάτου ἐπισκοπῆς τῶν Σόλων, τῆς ὁποίας φυσικήν διάδοχον ἀποτελεῖ ἡ καθ’ ἡμᾶς Μητρόπολις Μόρφου, ἐνεχείρισεν εἰς ἡμᾶς τήν ἐπισυναπτομένην ἐνταῦθα ἐπιστολήν τό πνευματικόν τέκνον τῆς ἡμετέρας Μετριότητος, κ. Ἀνδρέας Βοσκός, ἀστυνομικός τό ἐπάγγελμα, εὐλαβής χριστιανός καί φιλακόλουθος, μέ ἐνσυνείδητον συμμετοχήν εἰς τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅπως θά ἀναγνώσετε εἰς τήν ἐπιστολήν αὐτήν, ὁ Ὅσιος πατήρ ἡμῶν Ἰάκωβος ἐνεφανίσθη θαυμαστῶς εἰς αὐτόν κατά τό ἔτος 1999, καί τοῦ ἐθεράπευσε μεγάλο οἴδημα («σπυρί») ἐπί τοῦ μετώπου.

Ἀλλά, τό φρικτόν καί θαυμασιώτερον εἶναι ὅτι, ἐν πλήρει ἐξουσίᾳ κατά πνευμάτων ἀκαθάρτων, ἐξόρκισε καί ἀπέλασε τόν φανέντα διάβολον, καθοδήγησε δέ τόν ὡς ἄνω δοῦλον τοῦ Θεοῦ Ἀνδρέα εἰς συνειδητήν ἐπανένταξιν εἰς τήν σωστικήν κιβωτόν τῆς Ἐκκλησίας μας (διά τῆς ὁμολογίας του, “εἶμαι σεσωσμένος”). Ἐν συνεχείᾳ, τοῦ ἀνέγνωσε συγχωρητικήν εὐχήν

– καθότι ἡ ἱερωσύνη τοῦ Γέροντος συνεχίζεται εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων (πρβλ. τό, “σύ εἶ ἱερεύς εἰς τόν αἰῶνα κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ”)– καί τόν εὐλόγησε σταυροειδῶς, θεραπεύσας τοῦτον ψυχῇ τε καί σώματι. Καί τό ἀποτύπωμα ἡ σφραγίς τῆς χειρός τοῦ Γέροντος ἐπί τῆς πλάτης τοῦ Ἀνδρέα, παρέμεινεν ἐπί τριήμερον, εἰς πίστωσιν τοῦ θαύματος καί πιστοποίησιν τῶν ὀλιγοπίστων. “Ζῇ Κύριος ὁ Θεός”, κατά τό ἀψευδές αὐτοῦ λόγιον, τό ὁποῖον καί συχνάκις ἀρέσκετο νά ἐπαναλαμβάνῃ ὁ πατήρ ἡμῶν Ἰάκωβος. Τό ἀποδεικνύει ὁ ἴδιος διά τῶν θαυμασίων, τά ὁποῖα ἐπιτελεῖ εἰς τόν πονεμένον λαόν τοῦ Θεοῦ. Ἡ Κύπρος ὁλόκληρη μαρτυρεῖ τήν ἁγιότητα τοῦ Γέροντος Ἰακώβου.

Ταπεινῶς συνιστῶμεν ἐν προκειμένῳ, ἐάν ἐπευλογῇ τοῦτο καί ὁ οἰκεῖος ὑμῶν Ἐπίσκοπος καί ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός, Μητροπολίτης Χαλκίδος κ.κ. Χρυσόστομος, ὅπως ἡ συνημμένη ἐν λόγω μαρτυρία τοῦ κ. Ἀνδρέα Βοσκοῦ ἀποσταλῇ εἰς τό σεπτόν Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τοῦ Γένους ἡμῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει, πρός ἔνταξιν αὐτῆς εἰς τόν σχετικόν περί τοῦ Ὁσίου Γέροντος φάκελλον, τόν ὁποῖον ἔχει ἀποστείλει ἐκεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Μετ’ εὐχῶν πρός Κύριον διά Καλόν Στάδιον τῆς ἧς διανύομεν Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς».

Ὁ εὐεργετηθείς κ. Ἀνδρέας Βοσκοῦ ἀναφέρει:

« Εἶχα βγάλει ὑποδερμικά στό μέτωπο ἕνα πολύ μεγάλο σπυρί, τό ὁποῖο στήν Κύπρο ἀποκαλοῦμε «γαιματά». Ἦταν σχεδόν στό κέντρο τοῦ μετώπου μου, πάνω ἀπό τήν ἄκρη τοῦ ἀριστεροῦ μου φρυδιοῦ. Ἦταν τόσο μεγάλο πού ἀπό τό πρήξιμο εἶχε σχεδόν κλείσει τό ἀριστερό μου μάτι. Πῆγα σέ δύο γιατρούς, οἱ ὁποῖοι μοῦ ἔδωσαν φαρμακευτική ἀγωγή καί μοῦ εἶπαν ὅτι σέ περίπτωση πού ἡ μόλυνση δέν ὑποχωροῦσε θά χρειαζόταν ἐγχείρηση.

Τότε προφανῶς ἀπό Θεία Πρόνοια, ἦρθε στά χέρια μου ἕνα βιβλίο μέ τόν βίο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντα Ἰακώβου Τσαλίκη. Ὅταν τό τελείωσα, ἀσπάστηκα κάποιες φωτογραφίες του καί τόν παρακάλεσα νά ἔρθει μέ τήν Κάρα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ νά μοῦ διαβάσει εὐχή γιά νά γιατρευτῶ. Ἀμέσως μετά ξάπλωσα «προύμυτα» στό κρεββάτι μου καί ἐνῶ βρισκόμουν σέ μιά κατάσταση μεταξύ ὕπνου καί ξύπνιου παρουσιάστηκε ὁ μακαριστός Γέροντας. Μόλις ἀκούμπησε τό πετραχήλι στό κεφάλι μου παρουσιάστηκε ἕνας ὁλόμαυρος σατανάς, φρικτός στήν ὄψη καί ἄρχισε νά φωνάζει:

– Μήν τόν ἀγγίζεις, εἶναι δικός μου.

Ὁ σατανάς ἄρχισε νά λέει διάφορες ἁμαρτίες πού ἔκαμα. Ὁ π. Ἰάκωβος τοῦ ἀνταπάντησε ὅτι οἱ ἁμαρτίες πού ἀνέφερε συγχωρέθηκαν μέ τήν ἐξομολόγηση. Ὁ σατανάς συνέχισε νά φωνάζει ὅτι ἤμουν δικός του καί ὅτι εἶχα καί ἁμαρτίες πού δεν ἐξομολογήθηκα. Ὁ π. Ἰάκωβος τοῦ ἀπάντησε ὅτι αὐτές ἐξαργυρώθηκαν μέ καλές πράξεις καί ἐλεημοσύνες, ἀκουμπώντας δέ τήν παλάμη του στήν ράχη μου μέ πρόσταξε νά εἰπῶ ὅτι εἶμαι σεσωσμένος. Ἐγώ ἀπό τόν φόβο μου δέν μποροῦσα νά μιλήσω καί ὁ π. Ἰάκωβος μέ πρόσταξε γιά δεύτερη φορά νά εἰπῶ ὅτι εἶμαι σεσωσμένος πιέζοντας τήν παλάμη του στήν ράχη μου. Προσπάθησα νά εἰπῶ ὅτι εἶμαι σεσωσμένος, ὅμως ὁ φόβος δέν μέ ἄφηνε. Ὁ π. Ἰάκωβος μέ πρόσταξε γιά τρίτη φορά ἐπιτακτικά νά πῶ ὅτι εἶμαι σωσμένος πιέζοντας δυνατά τήν παλάμη του στήν ράχη μου. Μέ δυσκολία καί συλλαβιστά εἶπα· “εἶμαι σωσμένος” καί τότε ὁ σατανάς βγάζοντας μιά κραυγή ἐξαφανίστηκε. Τότε ὁ π. Ἰάκωβος μοῦ διάβασε εὐχή, μέ εὐλόγησε μέ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καί ἔφυγε.

Ὅταν ξύπνησα τό πρωί αἰσθανόμουν ἀκόμα τό ἄγγιγμα τῆς παλάμης τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰακώβου στήν ράχη μου. Πῆγα στόν νιπτήρα καί κοίταξα τό πρόσωπό μου στόν καθρέπτη. Μόλις ἄγγιξα ἐλαφρά τό σπυρί αὐτό ἔσπασε καί βγῆκε ἄσπρο πύο πού ἔμοιαζε σέ σχῆμα καί μέγεθος μέ τσιγάρο. Τό φούσκωμα εἶχε ὑποχωρήσει τελείως. Πίεσα ξανά ἐλαφρά, γιά νά βγάλω τυχόν ὑπολείμματα πύου, ὅμως ἔτρεξαν μόνο δύοτρεῖς σταγόνες ὑγροῦ πού ἔμοιαζε μέ νερό. Ἀκολούθως, πῆγα στήν κουζίνα, ὅπου βρισκόταν ἡ σύζυγός μου καί ἔπλενε πιάτα. Τῆς διηγήθηκα τό θαῦμα καί τῆς ἀνέφερα ὅτι νοιώθω ἀκόμα τό ἄγγιγμα τοῦ Ὁσίου πατρός Ἰακώβου στήν ράχη μου.

Ἀνασήκωσα τήν φανέλα πού φοροῦσα καί μόλις τῆς ἔδειξα τήν ράχη μου, ἔβγαλε μιά κραυγή ἀπό ἔκπληξη καί ἀναφώνησε: “Παναγία μου, φαίνονται ὁλοκάθαρα ἡ παλάμη καί τά δάκτυλα στήν ράχη σου”. Τό ἀποτύπωμα αὐτό παρέμενε στήν ράχη μου γιά τρεῖς ἡμέρες.

Ἀστρομερίτης Κύπρος 20 Φεβρουαρίου 2015».