79. Οὔτε ἐγχείρηση οὔτε κορτιζόνες πιά

«Κάποια μέρα τό καλοκαίρι τοῦ 2011, ξύπνησα μέ πρήξιμο καί μέ πολύ πόνο στό δεξί γόνατο, χωρίς νά μπορεῖ νά διαγνωστεῖ ἡ αἰτία», ἀναφέρει σέ γράμμα της μέ ἡμερομηνία 23/6 τοῦ 2015 ἡ κ. Ἄννα Τσακίρη, γιατρός ἀπό τήν Κοπεγχάγη τῆς Δανίας. «Μετά ἀπό κάποιο διάστημα δέν μποροῦσα νά πατήσω τό πόδι μου ἀπό τούς πόνους. Ὁ ὀρθοπεδικός ἀποφάνθηκε ὅτι τό γόνατο χρειάζεται μεγάλη ἐγχείρηση καί δέν ἦταν καί σίγουρο τό ποθούμενο ἀποτέλεσα. Ἤμουν σέ μεγάλο δίλημμα ἄν ἔπρεπε ἤ ὄχι νά κάνω τήν ἐγχείρηση. Καθώς διάβαζα τόν βίο τοῦ Γέροντος Ἰακώβου συγκινήθηκα πάρα πολύ, πού μικρό παιδί μέ τίς πατοῦσες του πληγωμένες πῆγε μέ τά πόδια στή Χάρη τῆς Παναγίας τῆς Ξενιᾶς, πού ἡ εἰκόνα τῆς φιλοξενοῦνταν σέ ἕνα διπλανό χωριό καί ἡ Παναγία τοῦ τίς θεράπευσε. Ἔκλαψα πολύ καί τόν παρακάλεσα νά μοῦ γιατρέψει τό πόδι μου, ἀλλά καί τόν δεξιό ὦμο, πού μέ ταλαιπωροῦσε χρόνια καί ἔκανα ἐνέσεις κορτιζόνης. Μετά ἀπό τήν παράκληση στό Γέροντα, πέρασε ὁ πόνος στό γόνατο καί τόν ὦμο μου χωρίς καί νά συνειδητοποιήσω πότε καί πῶς ἀκριβῶς ἔγινε αὐτό. Οὔτε ἐγχείρηση οὔτε κορτιζόνες πιά».