83. Τά δεδομένα ἄλλαξαν

«Διεγνώσθη στήν μικρή μας κόρη, ἡ ὁποία ἦταν δεκατεσσάρων χρόνων, ἕνας σπάνιος τύπος καρκίνου (ἐπιθηλοιωειδές σάρκωμα) στόν ἀντίχειρα τοῦ ἀριστεροῦ χεριοῦ –εἶναι ἀριστερόχειρας–. Συγκλονισμένοι ζητήσαμε τήν βοήθεια τοῦ κουμπάρου μας, πού ἐπισκεπτόταν συχνά τήν Μονή, νά μᾶς φέρει σέ ἐπαφή μέ τούς πατέρες. Ἔτσι καί ἔγινε.

Ἤρθαμε στήν Μονή καί οἱ Πατέρες μᾶς δέχτηκαν μέ πολλή ἀγάπη. Ἀγκάλιασαν μέ στοργή τήν μικρή καί τῆς διάβασαν εὐχές γιά γρήγορη ἀνάρρωση. Ὅλοι μας ἤμαστε συντετριμμένοι καί πιό πολύ ἡ μικρή, ἡ ὁποία ἤξερε ὅτι σέ λίγες μέρες θά ἔμπαινε στό χειρουργεῖο γιά μιά δύσκολη ἐγχείρηση, πού ὡς ἀποτέλεσμα θά εἶχε τόν ἀκρωτηριασμό τοῦ ἀντίχειρά της. Τότε ζητήσαμε τήν πνευματική βοήθεια καί καθοδήγηση τοῦ Ὁσίου μας μέσω τοῦ Πατρός Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἀγάπη του καί τήν πνευματικότητά του μᾶς ἔδωσε τήν δύναμη, ὥστε νά μπορέσουμε νά ἀντιμετωπίσουμε αὐτήν τήν δοκιμασία πού μᾶς ἀξίωσε ὁ καλός Θεός νά ὑποστοῦμε. Φεύγοντας ἀπό τό Μοναστήρι, προσκυνήσαμε στόν τάφο τοῦ Γέροντος Ἰακώβου παίρνονας λίγο λαδάκι ἀπό τό καντηλάκι του, τό ὁποῖο καί βάλαμε στό δαχτυλάκι τῆς μικρῆς κατά τήν ἐπιστροφή μας στό σπίτι μας στήν Ἀθήνα.

Τήν ἑπομένη μέρα σέ ἐπικοινωνία πού εἴχαμε μέ τό Ὀγκολογικό Νοσοκομεῖο, στό ὁποῖο θα γινόταν τό χειρουργεῖο, ἐνημερωθήκαμε ὅτι ἦταν ἀδύνατη ἡ ἄμεση εἰσαγωγή τῆς κόρης μας λόγω μεγάλου ἀριθμοῦ ἐγχειρήσεων. Προσευχηθήκαμε καί παρακαλέσαμε τόν Ὅσιο Δαυΐδ ἀλλά καί τόν μακαριστό Γέροντα Ἰάκωβο νά βοηθήσουν, ὥστε νά ἐπιταχυνθοῦν οἱ διαδικασίες εἰσαγωγῆς στό νοσοκομεῖο. Πράγματι μετά ἀπό λίγες μέρες προγραμματίστηκε ἡ εἰσαγωγή τῆς μικρῆς. Τήν προηγούμενη ἡμέρα τῆς εἰσαγωγῆς ἐπισκεφτήκαμε τό Μοναστήρι, γιά νά πάρουμε εὐχή. Τό ἴδιο βράδυ, ἀφοῦ παρακαλέσαμε τόν Ὅσιο Δαυΐδ, καί τόν Γέροντα Ἰάκωβο, βάλαμε καί πάλι λαδάκι, ὅπως συνηθίζαμε, στόν ἀντίχειρα, ὁ ὁποῖος ἀπό τήν ἡμέρα τῆς διάγνωσης τῆς ἀσθένειας ἦταν σάν νεκρός, γιά νά πᾶνε ὅλα κατ’ εὐχήν. Τήν ἡμέρα ὅμως ἐκείνη, βάζοντας τό λαδάκι ἀπό τό ἀκοίμητο κανδήλι τοῦ Ἁγίου Γέροντα Ἰακώβου, ἡ μικρή ἄρχισε νά φωνάζει καί μᾶς εἶπε ὅτι αἰσθάνθηκε ἕναν πόνο σά νά «ἐξερράγη» τό ὀστό.

Τήν ἑπόμενη μέρα μπῆκε στό χειρουργεῖο τοῦ Νοσοκομείου «ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ». Ἦταν δύσκολο χειρουργεῖο, διότι ὁ τύπος τοῦ καρκίνου ἦταν σπάνιος, ἄρα δέν ὑπῆρχε μεγάλο ἱστορικό ἀρχεῖο καί οἱ γιατροί ἦταν ἐπιφυλακτικοί γι’ αὐτό πού θά ἀντιμετώπίζαν. Ἦταν ἀποφασισμένοι νά κάνουν ὁλικό ἀκρωτηριασμό. Κατά τήν διάρκεια ὅμως τοῦ χειρουργείου ἔκπληκτοι μᾶς εἰδοποίησαν ὅτι μέ τό πού ἄνοιξαν τό δάχτυλό της, ἡ εἰκόνα πού ἀντίκρισαν δέν ἦταν αὐτή πού ἔβλεπαν στίς ἐξετάσεις μέχρι ἐκείνη τή στιγμή, διότι ὁ καρκίνος εἶχε συρρικνωθεῖ, ἔτσι ὥστε νά μήν χρειάζεται νά τῆς κάνουν ὁλική ἀφαίρεση, ἀλλά νά προχωρήσουν μόνο στήν ἀφαίρεση τῆς πρώτης φάλαγγας τοῦ ἀντίχειρα. Ὁ Ἅγιος Γέροντας Ἰάκωβος εἶχε κάνει τό θαῦμα του. Ἡ ἐγχείρηση τέλειωσε καί ὅλα πῆγαν καλά. Πέρασαν τρία χρόνια καί ἡ μικρή μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἁγίων μας εἶναι καλά».

Τά παραπάνω ἔγραψαν πρός τήν Ἱερά Μονή μας στίς 17

Μαρτίου 2016, μέ πολλή εὐγνωμοσύνη, ἡ κ. Μαριάνθη Ζαμπέτα καί ὁ κ. Νικόλαος Μιχαλόπουλος, ἀπό τό Παλαιό Φάληρο Ἀττικῆς.