82. Ἀπαλλαγή ἀπό μεγάλο πόνο καί μεγάλη ἀγωνία

Κάθε φορά πού ἐρχόμαστε στήν Εὔβοια, ἐπισκεπτόμαστε τήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ, γιά νά προσκυνήσουμε ἕναν Ἅγιο τοῦ Θεοῦ καί ἕναν ἀκόμα ἄξιο δοῦλο Του. Ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιά τήν οἰκογένειά μας ἡ ἐπίσκεψη σ’ αὐτό τό Μοναστήρι, γιά τό ἑξῆς γεγονός, ἔγραψε στίς 11/3/2016 ἡ κ. Μαρία Δενδρινοῦ-Οἰκονόμου ἀπό τήν Πάτρα:

«Ἦταν χειμώνας τοῦ 2005. Ἡ μέρα εἶχε κυλήσει ἤρεμα. Ἔκανα τίς τελευταῖες δουλειές καί ἄρχισα νά ἑτοιμάζω τά παιδιά γιά ὕπνο. Ἐπειδή στήν διάρκεια αὐτῆς τῆς διαδικασίας, μπάνιο, ντύσιμο κλπ. ἄρχισα νά νοιώθω μιά ἐνόχληση κάπου στή μέση μου, πῆγα νά ξαπλώσω κι ἄφησα τόν σύζυγό μου νά συνεχίσει μαζί τους –νά μιλήσουν, νά λύσουν ὅλες τίς ἀπορίες πού ξαφνικά ἔρχονται στό μυαλό τους, πρίν κοιμηθοῦν–. Ξαπλωμένη, ὅπως ἤμουν, τούς ἄκουγα ἀπό τό δωμάτιό μου, ἀλλά ἡ ἐνόχληση μεγάλωνε. ῎Εγινε πόνος καί πόνος ἔντονος. Ὅλη αὐτή τήν ὥρα προσευχόμουν καί παρακαλοῦσα τόν Γέροντα Ἰάκωβο πού εἴχαμε γνωρίσει τό προηγούμενο καλοκαίρι στό Μοναστήρι σας, μέ τήν χάρη καί τήν δύναμη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μας νά μέ βοηθήσει. Τά παιδιά καί ὁ σύζυγός μου μέ ρώτησαν κάτι καί τούς ἀπάντησα, τά καληνύχτησα ἀπό τή θέση μου χωρίς ὅμως νά τούς φανερώσω πώς χειροτέρεψα.

Σέ λίγο ὁ πόνος βάθυνε περισσότερο, ἔγινε ὀξύς καί διαρκής, τόσο πού μέ ἔκανε νά ἱδρώσω. Συνέλαβα τόν ἑαυτό μου νά μένω ἀκίνητη ἐντελῶς, τόσο πού πρόσεχα καί τήν ἀναπνοή μου ἀκόμα νά κάνει μικρότερη κίνηση τοῦ θώρακά μου. Ἀνησύχησα. Θυμήθηκα τόν κολικό νεφροῦ πού εἶχα περάσει λίγο μετά τή γέννηση τοῦ τρίτου μας γιοῦ και ἄρχισα νά φαντάζομαι πῶς θά ἐξελίσσονταν τά πράγματα.Τί θά γινόταν; Θά μέ πήγαιναν στό νοσοκομεῖο καί θά ἔπρεπε νά μείνω ἐκεῖ. Καί μέ τά παιδιά ποιός θά ἔμενε; Θά ἔπρεπε νά ἐνημερώσουμε τήν μητέρα μου κι ἐκείνη νά ἀνησυχεῖ καί νά στενοχωριέται. Καί ὁ σύζυγος νά λείψει ἀπ’ τή δουλειά του τήν ἄλλη μέρα. Κι ἄν χρειαζόταν νά γίνει κάποια ἐπέμβαση, πῶς θά τά κατάφερναν οἱ δυό τους, ὅσο θά χρειαζόταν μέχρι νά γίνω καί πάλι καλά; Αὐτά σκεπτόμουν, ἱδρώνοντας περισσότερο καί τρέμοντας παρακαλοῦσα τόν Γέροντα.

Καί τότε ἔγινε αὐτό πού δέν μπορῶ ποτέ στή ζωή μου νά ξεχάσω. Ἐμφανίστηκε στήν πόρτα τοῦ ὑπνοδωματίου μου ὁ Γέροντας Ἰάκωβος ἀκριβῶς, ὅπως τόν βλέπουμε στήν φωτογραφία του, ἤρεμος καί κάπως χαμογελαστός προχώρησε πρός τό μέρος μου, ἔφτασε στή μέση τοῦ κρεββατιοῦ καί ἅπλωσε τό χέρι του, τό ὁποῖο δέν μέ ἀκούμπησε, ἀλλά διαπέρασε τό σῶμα μου στό σημεῖο τοῦ νεφροῦ. Ἔμεινε ἐλάχιστες στιγμές ἐκεῖ καί μετά ὁ Γέροντας μέ κοίταξε μέ ἕνα βλέμμα φωτεινό, χαμογελαστό, καί τόσο ἤρεμο, πού μοῦ ἔλεγε νά μήν ἀνησυχῶ καθόλου. Θά γίνω καλά. Καί ἀμέσως χάθηκε.

Αὐτό ἦταν! Εἶχα μείνει ἀσάλευτη. Ἀνοιγόκλεινα τά μάτια μου καί ζόριζα τόν ἑαυτό μου νά συνειδητοποιήσει πῶς μοῦ ἔγινε μιά τέτοια τιμή, πῶς μέ εἶχε ἀναλάβει ὁ ἴδιος ὁ ἀγαπημένος μου, ὁ γλυκύς Γέροντας Ἰάκωβος καί ἔλυσε τό πρόβλημά μου; Αὐτό ἦταν. Ἡ πίστη μας εἶναι ζωντανή. Ὁ Κύριός μας καί Θεός μας μᾶς φυλάττει πάντα. Ἔκτοτε καμμιά ἄλλη φορά δέν εἶχα ἐνόχληση».