Ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου πρός τόν π. Θεόδωρο Θεοδοσίου, τόν πατέρα τοῦ ὁποίου διακονοῦσε ἀπό μικρός ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος, μέ ἀφορμή τόν θάνατο τῆς ἀδελφῆς του Ἀναστασίας

«Ἐν Ἱερᾷ Μονῇ Γέροντος, τῇ 10ῃ Μαρτίου 1958. Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Σεβαστέ μου καί πολύ ἀγαπητέ μου Πατέρα Θεόδωρε, σέ προσκυνῶ. Ἀσπάζομαι τήν δεξιάν σου μετά πολλῆς εὐλαβείας καί σεβασμοῦ. Ἔλαβον τήν σεπτήν σου καί ἁγίαν ἐπιστολήν, εὐχαριστῶ θερμότατα δι’ ὅλα τά παρήγορα λόγια σου, πού χύνουν βάλσαμο στήν πονεμένη ψυχή μου, εὐχαριστῶ διά τάς προσευχάς σου διά τήν ἀδελφήν μου, ὁμοίως καί ἐγώ, σεβαστέ μου πάτερ, ἀναπέμπω δεήσεις, δι’ ὅλους πού ἔφυγαν ἀπό τήν πρόσκαιρη αὐτή ζωή, ἰδιαιτέρως γιά τόν ἀξέχαστον παπα-Δημήτρη πού τόσο ἀγαποῦσα ἀπό παιδιόθεν. Πατέρα Θεόδωρε, ἐλυπήθην ὡς ἄνθρωπος γιά τήν ἀδελφήν μου, ἀλλά τό χαρμόσυνον εἶναι ὅτι ἠξιώθη ἡ ταπεινή Τασία νά εὐφραίνεται εἰς τά σκηνώματα τά ἀγαπητά τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσσου. Πάτερ μου, ἐν ἀποκαλύψει καί ἐν ὀπτασίᾳ εἶδον τήν ἀδελφήν μου εἰς οὐρανίαν Μονήν Ἰωάννου τοῦ Ρώσσου. Πάτερ μου, τρέμω ὅλος μ’ αὐτά πού σοῦ γράφω, δέν εἶδε δυσκολίαν εἰς τήν ἄνοδον, οὔτε καί εἰς τό κριτήριον. Παραστάται ἦτο ὁ Ὅσιος Δαυΐδ καί ὁ Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος, ζῆ κύριος ὁ Θεός. Τώρα δέν λυποῦμαι, διότι παρήγγειλεν εἰς ἐμένα νά μήν κλαίω πλέον, ἀλλά νά χαίρομαι δι’ αὐτήν, ὅπου ἠξιώθη οὐρανίων θαλάμων. Οἱ ἅγιοι πατέρες ὑποβάλλουν τά σέβη των. Ἡ χάρις τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ πάντα νά σέ ἐπισκιάζει καί νά σέ ἐνισχύει. Τά σέβη μου εἰς τήν Πρεσβυτέραν καί Δημητράκη, ἰδιαιτέρως εἰς τήν Γερόντισσαν. Πατέρα Θεόδωρε, ὁ Χριστιανός φεύγει ἀπό τήν ματαιότητα τῆς παρούσης ζωῆς καί εἰσέρχεται εἰς τόν οὐράνιον λιμένα, ὅπου κανείς κλυδωνισμός δέν τόν ἐνοχλεῖ καί κανέν ναυάγιον δέν λαμβάνει χώραν. Ἐχθροί ἐκεῖ καί διωγμοί δέν ὑπάρχουν, θλίψεις, πόνοι, καί περιπέτειαι δέν εἰσχωροῦν. Συναντώμενος ἐκεῖ μέ πρόσωπα προσφιλῆ καί ἐξαίρετα, ἀπολαμβάνει ἐκ τοῦ πλησίον τό πρόσωπον τοῦ Λυτρωτοῦ, καί συγκατοικεῖ εἰς τήν αἰωνίαν πατρίδα του καί εἰς τόν πανένδοξον οἶκον τοῦ πατρός του. Σάν ἄνθρωποι βέβαια θά λυπηθοῦμε, διότι ἀπό κοντά μας ἔφυγε ἕνα προσφιλές πρόσωπον. Ἐφ’ ὅσον καί ὁ Κύριος ἐδάκρυσε, ὅταν ἀντίκρυσε τόν Λάζαρο. Θά κάμω ὑπομονήν διά τήν ἀγάπην τοῦ Κυρίου μου καί τοῦ Ὁσίου Δαβίδ.

Νά μέ συγχωρέσης διά τά ἀστοιχείωτα γραφόμενά μου, ἀλλά γνωρίζω τόν Σεβαστόν μου πατέρα Θεόδωρον, πόσον μέ ἀγαπᾶ καί δέν θά μέ παραξηγήσει. Σᾶς κούρασα πάτερ μου, ἀλλά εἶναι ζωντανή ἡ πίστις καί ὅλα εἶναι ἅγια. Μετά πολλῆς τῆς ἀγάπης, εὐλάβειας καί σεβασμοῦ ἀσπάζομαι τήν ἁγίαν σου κορυφήν ἐν φιλήματι ἁγίῳ, ὁ ταπεινός δοῦλος τοῦ Κυρίου π. Ἰάκωβος».