Ἀπαντητική ἐπιστολή τοῦ π. Θεοδώρου ἀπ’ ὅπου φαίνεται ἡ ἁγιότητα, τήν ὁποία εἶχε ἀπό παιδί ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος

Ἐν Τσούκᾳ τῇ 18-2-58

Πολυαγαπητέ μου καί ἀξιοσέβαστέ μου π. Ἰάκωβε.

Ὁ Ἅγιος Θεός, τόν ὁποῖον παιδιόθεν ἠγαπήσατε νά σᾶς χαρίζει ὑγείαν, ψυχικήν γαλήνην καί ὑπομονήν.

Μέ πολλή-πολλή χαρά ἐλάβαμε τό γράμμα σας πού μέ ἀγωνία ἀνέμενα. Διαβάζοντάς το ἀνακουφίσθηκα ψυχικῶς, ἀπό τό περιεχόμενό του. Λόγια πνευματικοῦ ἀνθρώπου, ἀνθρώπου γεμάτου πίστιν καί ἀξιωσύνην πού ἔταξεν τόν ἑαυτόν του εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ ὑπηρετῶν τήν ἡγιασμένην Μονήν τοῦ θεοφόρου καί θαυματουργοῦ Γέροντος Δαυΐδ.

Πάτερ μου δι’ ἐμέ, ὅπως καί ἄλλοτε σᾶς εἶπον, εἰς τό πρόσωπόν σας, εἰς τάς σκέψεις σας, εἰς τάς ἐκφράσεις σας, εἰς τήν συμπεριφοράν σας παντοῦ εἰς ὅλες τίς ἐκδηλώσεις σας βλέπει κανείς τήν ἁγιότητα, τήν ὁποίαν παιδιόθεν εἴχατε ἀρχίσει να καλλιεργεῖτε. Εἶσθε τό καμάρι μας καί τό ὑπόδειγμα τοῦ καλοῦ λευΐτου, διά τοῦτο δέ καί ἠξιώθητε τόσων ἀποκαλύψεων εἰς τά ἱερά καί πανάγια ἐκεῖνα σκηνώματα τῆς ἡγιασμένης Μονῆς.

Πάτερ μου, τήν φιλτάτην καί ἀλησμόνητον Τασίαν μας πάντοτε μνημονεύω ἀπό τῆς πρώτης ἡμέρας πού ἔμαθα τόν ἀδόκητον θάνατόν της. Ἐάν δι’ ἐσᾶς, ἦτο πεφιλημένη ἀδελφή καί ἀντλούσατε θάρρος, χαράν, ὅταν τήν ἀντικρύζατε, καί δι’ ἐμέ ἦτο πεφιλημένον πρόσωπον.

Ζητῶ πάτερ μου, νά μοῦ γράψετε πάλιν ἔστω καί δυό λέξεις πῶς εἶσθε στήν ὑγεία σας, διότι γνωρίζω τήν θλίψιν πού ἐδοκιμάσατε ἀπό τόν χωρισμόν τῆς ἀδελφῆς σας. Ὁ Θεός ὅμως σᾶς ἀποκάλυψε τήν τοποθέτησιν τῆς ἁγίας της ψυχῆς, διότι ἦτο πράγματι χριστιανή καί πιστή γυνή καί ἔδωσε καί σέ σᾶς, διά τῶν πρεσβειῶν τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ, ὑπομονήν, γαλήνην, καρτερίαν.

Θέλω στό γράμμα σας νά μοῦ γράψετε πολλά πού βλέπετε στήν Μονή καί νά ἐνθαρρυνθῶ καί ἐγώ πάτερ μου.

Ἀπό τήν οἰκογένειαν πολλούς χαιρετισμούς

Μέ πολλή-πολλή ἀγάπη Χριστοῦ Σᾶς κατασπάζομαι ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός σας Θ. Θεοδοσίου ἱερεύς