1. «Μόνο ἕν νά προσέξουμε, τήν ψυχή μας, διότι “τά ἀγαθά κόποις κτῶνται”, ἀδελφέ»

Σᾶς εὐχαριστοῦμε ἅγιοι Πατέρες, πατέρα Διονύσιε, γιά τά καλά σου λόγια, τά ἅγια. Εὐχαριστοῦμε καλοί χριστιανοί καί καλοί ποιμένες, πού ἤλθατε στήν πανήγυρη τῆς Μονῆς. Ἐδῶ ὁ ἅγιος ἀδελφός, ὁ π. … πρό τριετίας, πού εἶχε ἔλθει στό Μοναστήρι, συνάντησε τόν Ἅγιο Νικαίας, τόν πατέρα Γεώργιο, τόν Δεσπότη Νικαίας, πού χάριν εὐλογίας τότε ἦλθε νά προσκυνήσει. «Παιδί μου τί θέλεις ἐδῶ;», τοῦ λέγει ὁ Ἅγιος Ἀρχιερεύς. Καί τοῦ ἀπαντᾶ: «Ἦλθα Σεβασμιώτατε ἐδῶ στό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ νά κάνω προσευχή, ἐάν μέ θέλει ὁ Ἅγιος Δαυΐδ καί μέ θέλουν καί οἱ πατέρες, λέω νά γίνω Μοναχός σ’ αὐτό τό Μοναστήρι». Τόν ἀσπάστηκε ὁ ἅγιος Ἀρχιερέας μέ πνευματικό ἀσπασμό καί τοῦ λέει: « Εὔχομαι παιδί μου νά ἔλθεις στό Μοναστήρι καί νά εὐαρεστήσεις τόν Θεό καί τόν Ἅγιο».

Ἐρχόταν ὁ π…. στό Μοναστήρι, ἐρχόταν μέ πολλή εὐλάβεια πάντοτε. Λέει μία μέρα. «Πάτερ μου ἐγώ θά ἔλθω στό Μοναστήρι νά γίνω Μοναχός». «Μοναχός λίγο δύσκολη ζωή καί γι’ αὐτό νά τό σκεφτεῖς καλά, νά κάνεις προσευχή καί ὅ,τι σέ φωτίσει ὁ Θεός», τοῦ εἶπα.

Τρία χρόνια πού εἶναι στό Μοναστήρι ὁ π. … ἔδειξε ἀρίστη διαγωγή, ζεῖ ζωή πνευματική, ὑπακοή, ἀγάπη, τά πάντα, δέν ἔχουμε τό ἐλάχιστο παράπονο. Νά τόν ἀξιώσει ὁ Θεός καί ὁ Ὅσιος Δαυΐδ στό οὐράνιο Μοναστήρι Του.

Εὐχαριστοῦμε πάρα πολύ τόν Ἅγιο Δέσποτα, τόν Ἅγιο Χαλκίδος, τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας, τόν π. Χρυσόστομο, πού μᾶς ἐπέτρεψε καί μᾶς ἔδωσε τήν ἄδεια νά κείρουμε Μοναχό τόν π. ... Τόν εὐχαριστοῦμε. Νά τοῦ δίνει ὁ Θεός καί ὁ Ἅγιος Δαυΐδ χρόνια πολλά καί μακροημέρευση καί εὐλογία. Καί ἐπίσης καί τήν Ἁγιωσύνη σας π. Διονύσιε, π. Χρυσόστομε, στόν π. Παῦλο, π. Ἰγνάτιο νά σᾶς χαρίζει ὑγεία καί εὐλογία. Σᾶς εὐχαριστοῦμε πολύ γιά ὅλα. Ἔδειξε καλή διαγωγή, ἀρίστη ὁ π. … Βέβαια ὁ ἅγιος Δέσποτας θέλει νά γίνονται ὅλα σύμφωνα μέ τούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, πού προβλέπουν τήν τριετία. Ἐγώ μές στούς τρεῖς μῆνες ἔγινα Μοναχός καί τόν τέταρτο μήνα χειροτονήθηκα, 18 Δεκεμβρίου, ἐπί Γρηγορίου, τήν μία ἡμέρα Διάκονος καί τήν ἄλλη Πρεσβύτερος.

Τώρα βέβαια, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἁγίου Χαλκίδος, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας ἐπιτοπίου Ἐπισκόπου καί Ἀρχιερέως ἐπέτρεψε, ἔδωσε τήν ἄδεια καί ἦλθαν ἐκπρόσωποι καί ἀντιπρόσωποι τῆς Ἐπισκοπῆς, ἄνθρωποι τῆς Ἱερᾶς καί Ἁγίας Ἐπισκοπῆς μας, νά παραβρεθοῦν κατά τήν Ἱεράν αὐτήν τελετήν καί τό Ἱερό Μυστήριο.

Εὐχαριστοῦμε τόν π. Διονύσιο γιά τά καλά του λόγια, τόν π. Χρυσόστομο, ὅλους τούς ἁγίους ἀδελφούς, ὅλο τόν κόσμο καί ὅλους τούς χριστιανούς.

Πατέρα …, δείξατε πολύ καλή διαγωγή, οὐδένα παράπονο ἔχουμε ἀδελφέ μαζί σου. Μόνο ἕν, μέ συγχωρεῖτε, νά προσέξουμε, τήν ψυχή μας, διότι «τά ἀγαθά κόποις κτῶνται», ἀδελφέ. Εἶπεν ὁ Κύριος, αὐτός πού ἔχει τό ἄροτρον στή γῆ πάντοτε μπροστά νά κοιτάζει καί ὄχι ὀπίσω. Ἀκούσατε μόνο πόσες καί πόσες εὐχές, τόσες καί τόσες ἀποκρίσεις, πού δώσατε. Εὔχομαι νά σέ συναριθμήσει ὁ Ἅγιος Δαυΐδ μετά τῶν Ἁγίων Πατέρων καί ἐπάνω στήν Μονή του. Ἐδῶ καί ἡ ἁγιωσύνη καί ὁ ἁγιασμός τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ, πού τιμᾶται κτήτωρ καί πολύ πνευματικός Ἅγιος, καί βλέπετε τά θαύματά του παντοῦ καί μέσα στό Μοναστήρι, πάτερ μου εὔχομαι νά σέ συναριθμήσει στήν Οὐράνιά του Μονή, διότι ὁ Χριστός λέει «ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου πολλαί μοναί εἰσι». Εἶναι καί μία τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί ἐδῶ στή γῆ καί ἀπό ἐδῶ ἑτοιμαζόμαστε νά πᾶμε στήν Οὐράνια Μονή του. Καί ἐκεῖ βέβαια εἶναι Μοναστήρι Οὐράνιο. Ἐάν ξέραμε ἀγαπητοί πατέρες μου, τί εἶναι ἡ Μονή ἡ Οὐρανία, ἐάν καί στόν ὕπνο μας τό βλέπαμε τί εἶναι ἐκεῖνα τά Μοναστήρια, οἱ Μονές οἱ Ἅγιες!..

Γι’ αὐτό πάτερ μου, σᾶς ἔχω πεῖ πολλές φορές τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ, γι’ αὐτό πάτερ …, ὅσο μπορεῖς ἅγιε ἀδελφέ μέ πολλή εὐλάβεια καί καλωσύνη, μέ ὑπακοή, διότι ἐμεῖς εἴμαστε μία οἰκογένεια, ἐδῶ εἴμαστε συγκεντρωμένοι καί δοξάζουμε τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ, τοῦ Θεοῦ καί ὅλων τῶν Ἁγίων μας. Ἔτσι νά εἴμαστε καί στούς οὐρανούς. Ὅπως εὐχήθηκα πρό ἡμερῶν, πού περάσανε σαράντα Μοναχές ἀπό τό Σιδηροκάστρο καί εἶπαν νά ἔλθουν στό Μοναστήρι. «Τί θέλετε παιδί μου νά ρθεῖτε ἐδῶ πέρα;» τούς εἶπα. «Νά δοῦμε», λέει,

«τόν Ἅγιο καί νά δοῦμε καί τόν Γέροντα». Ἔ, ὅσα μέ φώτισε ὁ Θεός τούς εἶπα. Ἦταν μία μεγάλη συνοδεία σαράντα γυναῖκες, σαράντα ἀδελφές καί λέω πόσοι καλόγεροι πηγαίνουν στά Μοναστήρια καί ἄνδρες πηγαίνουν γιά Μοναχοί! Πῶς ἦρθε ὁ π. …, ὁ π. Κύριλλος, ὁ π. Σεραφείμ καί ὅλοι οἱ ἄλλοι πατέρες! Πῶς ἦλθε αὐτό τό παιδί στό Μοναστήρι μέ τόση ἀρετή, τόση ὑπακοή, τόση ἀγάπη, ποτέ δέ γόγγυσε στίς διακονίες, ὅπως λένε καί οἱ εὐχές, πού διάβασε ὁ ἅγιος ἀδελφός π. Διονύσιος...

Χαρήκαμε πάρα πολύ ἅγιοι Πατέρες. Νά μᾶς συγχωρήσετε, πού σᾶς κουράσαμε. Εὐχαριστοῦμε πολύ. Τά σέβη μας στόν Σεβασμιώτατο. Νά τοῦ χαρίζει ὁ Θεός ὑγείαν, χαράν καί εὐλογίαν. Καί σέ σᾶς πατέρες μου εὐχόμεθα ὑγείαν δύναμιν καί Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς νά γίνετε, νά ποιμάνετε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τό ποίμνιόν σας.

Εὐχαριστοῦμε πολύ. Τήν εὐλογία τοῦ Ἁγίου! Νά ζήσεις ἀδελφέ!