2. «Νά ἀγαποῦμε τούς ἀνθρώπους, ἀλλά νά προσέχουμε»

Εὐχαριστοῦμε τόν ἀγαπητό ἐν Χριστῷ ἀδελφό πατέρα Παῦλο, Ἀρχιερατικό Ἐπίτροπο τῆς περιφερείας, πού εἶχε τήν καλωσύνη νά παραβρεθεῖ σήμερα ἐδῶ σ’ αὐτό τό ἱερό Μυστήριο. Γιατί Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ ἀγγελική πολιτεία. Εὐχαριστοῦμε θερμότατα τόν πατέρα Παῦλο καί ὅλους ἐσᾶς πού ἤρθατε στήν εὐλογημένη αὐτή στιγμή νά εὐχηθεῖτε καί σεῖς γιά τόν πατέρα…

Εὔχομαι, ἅγιε ἀδελφέ, νά ζήσεις, νά σέ στερεώσει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, νά σέ στηρίζει, νά σ’ ἐνισχύει, νά σέ εὐλογεῖ, καί πάντοτε μέ προθυμία, καί πάντοτε μέ ἀγάπη πρός τόν Ἅγιό σου καί στόν Ὅσιο Δαυΐδ καί στήν Ἱερά Μονή καί στήν Ἱερά Ἀδελφότητα, πάντοτε μέ τήν προσευχή, μέ τήν ἀγάπη, μέ τήν ὑπακοή, μέ τήν ὑπομονή νά περάσουμε αὐτόν τόν λίγο καιρό.

«Τά ἀγαθά», βλέπεις, «κόποις κτῶνται», ἅγιε ἀδελφέ.

Ἔχετε τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου..., νά πάρεις καί τή χάρη του!... Αὐτή τήν ἱερά στιγμή πού εἶναι παρόντες ἡ Ἁγία Τριάς, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἡ Θεοτόκος, ὁ Ὅσιος Δαυΐδ καί ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος, ὅλοι οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πάντες, ὅλοι οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι, εὔχομαι ὁ Ἅγιος πού πῆρες τό ὄνομά του νά παραστεῖ στόν Θρόνο τοῦ Θεοῦ καί νά πρεσβεύει γιά σένα, τόν ἀδελφό τῆς ἁγίας Μονῆς! Ἔχεις τ’ ὄνομά του, νά πάρεις καί τήν χάρη του! Καί πάντοτε νά τόν παρακαλεῖς, νά δέεσαι νά σέ στηρίζει ἀπ’ τάς παγίδας τοῦ διαβόλου, νά σ’ ἐνισχύει, διότι ὅπου νά κοιτάξουμε, ἅγιε ἀδελφέ, βλέπουμε πειρασμούς.

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Χαλκίδος τότε, τήν ἐποχή ἐκείνη πού μέ χειροτόνησε: «Ἄκουσε παιδί μου, λέει, –ἦταν πιστός ἄνθρωπος– νά προσέχεις στήν ζωή σου, διότι ἐμεῖς ἐδῶ στήν Χαλκίδα ἔχουμε τούς πειρασμούς μέσα στήν ἀγκαλιά μας κι ὅπου νά κοιτάξουμε, βλέπουμε πειρασμό καί φυλαγόμεθα, προσέχουμε. Ἐσύ, ὅμως παιδί μου, ἐκεῖ πού θά εἶσαι πάνω στό βουνό, στόν Ὅσιο Δαυΐδ, οἱ πειρασμοί θά εἶναι ἀραιοί, ἀλλά πολύ φαρμακεροί»!

Βλέπετε, ἅγιε ἀδελφέ, μέ συγχωρεῖτε, πού μένεις αὐτό τό διάστημα στό Μοναστήρι, περνοῦν καί καλοί, περνοῦν καί δύσκολοι ἄνθρωποι, ἔχουμε καί πειρασμούς. Περνάει, βέβαια ὁ κόσμος, ἔρχονται κάτι νά ποῦνε στόν Ἅγιο Δαυΐδ, ἄλλος τήν πάθησή του, ἄλλος τήν ἀρρώστια του, τόν πόνο του. Ἔ, καμμιά φορά ὑπάρχουν καί πειρασμοί. Γι’ αὐτό, ἅγιε ἀδελφέ, μέ συγχωρεῖτε, νά προσέχεις, ὅσο μπορεῖς τούς πειρασμούς. Νά ἀποφεύγουμε. Κι ἡ σιωπή εἶναι χρυσός πολλές φορές. Νά προσέχουμε τόν κόσμο, ν’ ἀγαποῦμε τούς ἀνθρώπους, ἀλλά νά προσέχουμε.

Ἐπίσης, ἅγιε ἀδελφέ, ὅσο διάστημα ἔμεινες στό Μοναστήρι δέν ἔδωσες τό ἐλάχιστο παράπονο. Εἴμεθα καί ἄνθρωποι, βέβαια, μπορεῖ, μέ συγχωρεῖτε, ἔρχεται κι ὁ πειρασμός νά μᾶς φέρει ἐνθυμήσεις τοῦ προτέρου βίου, νά ποῦμε κι ἕνα λόγο, ἀλλά ποτέ δέν εἶναι ἀργά, μέ τή μετάνοιά μας, μέ τήν ὑπακοή μας, μέ τήν πίστη μας, μέ τήν συγγνώμη τά πάντα συγχωροῦνται. Διότι ὁ Χριστός μας εἶπε: «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν».

Γι’ αὐτό, ἅγιε ἀδελφέ, χάρηκα πάρα πολύ καί μέ τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου πού πῆρες. Νά σ’ ἐνισχύει, νά σέ εὐλογεῖ καί ἰδιαιτέρως ὁ Ὅσιος Δαυΐδ, πού εἶναι προστάτης στό Μοναστήρι του τετρακόσια πενήντα χρόνια. Εἶναι προστάτης καί νοικοκύρης!

Διότι, ξέρετε τί λένε οἱ Ἅγιοι; Τό σπίτι μου! Ποτέ, ὅταν βλέπαμε καί βλέπουμε τόν Ἅγιο Δαυΐδ, τόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Ρῶσσο, δέν λένε ἡ Ἐκκλησία μου. Ξέρετε τί λένε; Τό σπίτι μου! Νά ’ρθεῖς στό σπίτι μου νά μέ προσκυνήσεις. Διότι, ὅταν, μέ συγχωρεῖτε, ἕνα παλληκάρι ἀπ’ τό Περιστέρι ἐδῶ στήν Ἀθήνα, εἶχε πέσει περί τό τέλος Ἰουλίου ἕνα ἀεροπλάνο καί χτύπησε ἐπάνω στόν πεῦκο, τό παλληκάρι, λοιπόν αὐτό, μέ συγχωρεῖτε, δέν ἔπαθε τίποτε. Πέρασε, λέει, πάνω ἀπό τό Μοναστήρι, ἕνα πολεμικό ἀεροπλάνο, δέν ἔπαθε τίποτε! Ἀλλά μετά ἀπό λίγους μῆνες τό εἶπε στήν μητέρα του, εἴκοσι-δύο τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου τό ἐνενήντα: «Μητέρα, ἄν ἤξερες, πῶς σώθηκα ἐγώ! Ἀπό κάποιον Ἅγιο σώθηκα». «Ποιός, παιδάκι μου, Ἅγιος εἶναι;». «Μητέρα μου εἶναι στή Βόρεια Εὔβοια». Ἡ μητέρα ἔκανε προσευχή καί βλέπει ἕναν καλόγερο, ἕναν Γέροντα καί τῆς λέει: «Ἐγώ ἔσωσα τό παιδί σου». «Ποιός εἶσαι ἐσύ;».

«Ἐγώ εἶμαι ὁ Ὅσιος Δαυΐδ πάνω ἀπό τή Λίμνη τῆς Εὐβοίας, καί νά ρθεῖτε στό σπίτι μου νά μέ προσκυνήσετε...».