4. «Οἱ δαίμονες ἔγιναν σκορπιοί, γιά νά μέ φοβίσουν»

Πολλά εἶναι τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ, παιδιά μου.

Ποτέ δέν εἶχα βάλει στό νοῦ μου ὅτι ὑπάρχουν φίδια καί σκορπιοί μέσα στίς πέτρες. Ξαφνικά παρουσιάζονται τό μεσονύκτιο ἑκατομμύρια σκορπιοί καί γέμισε τό ἀσκητήριο. Μοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση καί λέγω: «Χρόνια πού ἔρχομαι ἐδῶ στό ἀσκητήριο καί δέν ἔχω ξαναδεῖ σκορπιούς, οὔτε καί εἶχα βάλει στή διάνοιά μου ὅτι ἐδῶ μέσα κάτω ἀπό καμία πέτρα μποροῦσε νά ἦταν σκορπιός καί νά μέ τσιμπήσει».

Ἔκανα τήν προσευχή μου στό Θεό καί στόν Ἅγιό μου καί ξαφνικά βλέπω, ὅταν σηκώνω τίς πέτρες, ἑκατομμύρια σκορπιούς ἀπό κάτω, ὁ ἕνας πάνω ἀπό τόν ἄλλο. Τόσοι πολλοί ἦταν πού γέμισε τό ἀσκητήριο καί κρέμονταν καί ἀπό τήν ὀροφή καί πέφτανε πάνω στό κεφάλι μου καί κάτω.

Τότε τούς λέγω, βάζοντας σύνορα:

– Ἀπό ἐκεῖ μέχρι ἐδῶ, ὄχι παραπέρα, δέν θά ’ρθεῖτε νά μέ ταράξετε. Ὁ Χριστός μου, εἶπε ὅτι θά μᾶς δώσει τή δύναμη νά πατοῦμε πάνω στά φίδια καί στούς σκορπιούς καί δέν θά μᾶς τσιμπήσουν, οὔτε θά μᾶς βλάψει κανείς. Ἐγώ ἔτσι πιστεύω, δέν μπορεῖτε νά μέ τσιμπήσετε. Ὁ Χριστός μου καί ὁ Ὅσιος Δαυΐδ ἐκεῖ θά σᾶς μουδιάσει, νά μή μοῦ κάνετε κανένα κακό.

Συνέχισα τήν προσευχή μου γονατιστός καί ἄκουγα τό θόρυβο πού ἔκαναν οἱ σκορπιοί, βγαίνοντας μέσα ἀπό τίς πέτρες. Διάβαζα καί κοίταζα γύρω μου καί ἀποροῦσα καί ἔλεγα: Τόσα χρόνια ἔρχομαι, δέν σκέφτηκα ὅτι ὑπάρχουν σκορπιοί στό ἀσκητήριο. Ἔρχονταν πρός τό μέρος μου, ἀλλά δέν τολμοῦσαν νά περάσουν ἀπό τό σημεῖο πού χάραξα καί ἔκανα τό σταυρό μου. Μέχρι ἐκεῖ σταματοῦσαν καί συνέχισα τήν προσευχή μου, παρακαλώντας τό Θεό καί τόν Ἅγιο νά φύγουν ἀπό ἐκεῖ καί νά ἐξοντωθοῦν.

Ὤ, τοῦ θαύματος! Γυρίζω καί βλέπω δέν ὑπάρχει σκορπιός, οὔτε τίποτα. Τελείωσα τήν προσευχή μου, ἔκανα τήν δέησή μου στό Θεό τή νύκτα καί ὁ Θεός ἀκούει μέσα σέ ἐκείνη τήν ἐρημιά τή νύκτα τήν προσευχή.

Στή συνέχεια ξεκίνησα γιά τό Μοναστήρι. Στό δρόμο συνάντησα μερικούς χωρικούς, πού θέριζαν τά σπαρτά στά χωράφια τους, τή νύκτα μέ τή δροσιά καί ἔδεναν δέματα.

– Ἀπό ποῦ ἔρχεσαι, πάτερ Ἰάκωβε, τέτοια ὥρα; μέ ρώτησαν.

Ἐγώ ντρεπόμουνα νά πῶ, ὅτι ἤμουν στό ἀσκητήριο, γιά νά μή σκανδαλίσω τούς ἀνθρώπους, οὔτε ἤθελα νά τό ξέρουν. Ἤξεραν ὅτι εἶχα τά χωριά καί ἐφημέρευα.

Εἶχα λίγη δουλειά, εἶπα, στήν ἐκκλησία καί πῆγα στό χωριουδάκι ἐδῶ κάτω.

Πότε πῆγες; Ἀπό τό βράδυ, μήπως πῆγες στό ἀσκηταριό, μέ ρώτησαν.

Ὄχι, τούς εἶπα, πῆγα νά ἀνάψω τά καντηλάκια στήν ἐκκλησία, εἶχα καί μία πνευματική δουλειά, μέ συγχωρεῖτε, καί πῆγα στό χωριό κάτω.

Τέλος πάντων, κατάλαβαν αὐτοί, ἀλλά δέν εἶπαν τίποτα.

Ἔφθασα στό Μοναστήρι καί λειτούργησα.

Μετά σκέφθηκα πού εἶχα διαβάσει στούς βίους τῶν Ἁγίων, ὅτι σέ ἕνα ἀσκητήριο παρουσιάστηκαν σκορπιοί σέ ἕνα γέροντα στήν σπηλιά πού ἔμενε. Οἱ δαίμονες ἔγιναν σκορπιοί καί φίδια καί θηρία, γιά νά φοβερίσουν τόν ἀσκητή, τόν Ἅγιο Γέροντα, γιά νά φύγει ἀπό τό σπήλαιο. Καί σέ μένα τό ἴδιο ἀκριβῶς ἔγινε ἐκεῖνο τό βράδυ, οἱ δαίμονες εἶχαν γίνει σκορπιοί γιά νά μέ φοβίσουν.