12. «Νά σᾶς διαβάζει γιά τή βασκανία ὁ ἱερέας»

Κάποτε, παιδιά μου, λειτουργοῦσα σ’ ἕνα χωριουδάκι ἐδῶ κοντά. Λειτουργοῦσα περίπου τριάντα χρόνια. Πήγαινα μέ τό μουλάρι καί λειτουργοῦσα τούς ἀνθρώπους. Καί μιά μέρα, ἀφοῦ λειτούργησα, μοῦ λέει ἕνας ἐπίτροπος:

Ἔλα, παπά μου, νά πιεῖτε ἕναν καφέ.

Παιδί μου, ἐγώ δέν πηγαίνω σέ σπίτια, τοῦ λέω.

Ἄν δέν ἔρθετε, παπά μου, μᾶς προσβάλλετε χονδρικῶς.

Ἐμεῖς, πάτερ μου, σᾶς σεβόμεθα καί σᾶς ἐκτιμοῦμε.

Λέω στόν πάτερ Κύριλλο, πού ἤμαστε μαζί.

– Δέν πᾶμε, πάτερ μου, μαζί γιά συντροφιά;

Μόλις πήγαμε, ἦταν ἐκεῖ μιά γριά, πού ἄρχισε νά λέει:

«Παπάς μικρός στό μάγουλο! Τί ὀμορφιά αὐτός ὁ παπάς; Τί ἦταν αὐτό, ὅπως τό ἔλεγε τόσο ὄμορφα, τό “ἄνω σχῶμεν τάς καρδίας”, καί ἦταν σάν δεύτερος Θεός, δεύτερος Χριστός».

Ξαφνικά, παιδιά μου, ἐκεῖ πού ἤμασταν, μέ κόβει ἕνας κρύος ἱδρώτας, βασκανία ἦταν. Κι ἐγώ, μέ συγχωρεῖτε, εἶπα:

Ἅγιέ μου, προφήτη Ἠλία, τόσα χρόνια σέ λειτουργῶ ἐδῶ. Τί ἦταν αὐτό πού ἔπαθα τώρα;

Λέω τόν πάτερ Κύριλλο:

Πάτερ, νά σηκωθοῦμε νά φύγουμε.

Μά, ἀφοῦ φτιάχνουν καφέ, εἶπε ὁ πάτερ Κύριλλος,

Πάτερ, τοῦ λέω, ἐγώ θά πεθάνω αὐτήν τήν στιγμή. Ἐρχόμεθα κάτω στό Μοναστήρι καί μοῦ λέει ὁ πάτερ Κύριλλος.

Πάτερ μου, σέ βάσκανε ἡ γριά.

Πάτερ μου, τί νά μοῦ κάνει ἡ γριά; Τί ὀμορφιές καί τί κάλλη εἶχα ἐγώ;

Πάτερ μου, μέ τά λόγια της. Νά σοῦ φέρω λίγο ἁγιασμό.

Ἐγώ λειτούργησα καί κοινώνησα, πάτερ μου. Θά πιάσει ἡ βασκανία τόν παπά, τόν λειτουργό;

Μετά τή Λειτουργία ὅμως σοῦ εἶπε ἡ γυναίκα αὐτόν τόν λόγο, εἶπε ὁ πάτερ Κύριλλος.

Ἔ, τότε φέρε μου λιγάκι ἁγιασμό.

Ἔφερε λίγο ἁγιασμό, παιδιά μου, μέ συγχωρεῖτε, ἔκανα τό σταυρό μου, ἤπια και ἀμέσως ἄνοιξαν τά μάτια μου, εἶχα θαμπάδα καί ζαλιζόμουνα, κρύος ἱδρώτας, ἀμέσως συνῆλθα.

Γι’ αὐτό, παιδιά μου, νά ἔχετε ἁγιασμό στό σπίτι σας.

Εἴδατε, παιδιά μου, τί εἶπε η γριά; Ἡ γλωσσοφαγιά εἶναι κακό, παιδιά μου.

Γι’ αὐτό πάντοτε νά καταφεύγετε στήν Ἐκκλησία. Προσευχή, παιδιά μου, νά κάνετε, προσευχές καί δεήσεις.

Νά σᾶς διαβάζει ὁ ἱερέας. Νά ἔχετε ἱερέα νά σᾶς διαβάζει γιά τή βασκανία. Ἐάν δέν ἔχετε ἱερέα, ἁγιασμό νά ἔχετε, παιδιά μου.

Καί τά γητέματα καί τά σαραντάσματα καί τά φλυτζάνια κι αὐτά, παιδιά μου, εἶναι ὅλα τοῦ διαβόλου ἔργα.

Νά πηγαίνετε στήν Ἐκκλησία, στούς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας νά πηγαίνετε.

Παιδιά μου, να προσέχουμε νά μή σκανδαλίζουμε. Θά φύγουμε μιά μέρα. Ὅλες τίς ὀμορφιές θά τίς φάει τό χῶμα, ὅπως καί τά σώματά μας.