13. «Τοῖς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται ὁ Κύριος, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν»

Νά φυλαγόμεθα, τέκνα μου, μέ τήν προσευχή μας. «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν». Νά ’μαστε ταπεινοί ἄνθρωποι, νά ’μαστε ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς καί τῆς πίστεως. Διότι καί νά μᾶς πειράξει ὁ διάβολος θά φύγει πάλιν. Δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτα.

Καθώς καί τόν Ἰώβ πού τόν ἐπείραξε, ἐπῆγε, πῆρε ἄδεια ἀπό τόν Θεό καί τοῦ ἐπῆρε τίς περιουσίες του, τά παιδιά του καί μετά, παιδιά μου, τοῦ ἔδωσε καί μιά ἀρρώστια καί τοῦ ἔγινε μιά πληγή τό σῶμα του. Καί αὐτός εἶχε ἕνα κεραμίδι καί ἔξυνε τίς πληγές του. Στήν κοπριά ὁ Ἰώβ.

Καί τοῦ λέει ἡ γυναίκα του:

Ναί, βρέ ἄνδρα, ὅλα τά καλά τά εἴχαμε, μᾶς τά πῆρε ὁ Θεός. Πές ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ἕνα λόγο καί νά πεθάνεις.

Γυναίκα, λέει, αὐτό πού μοῦ λές τώρα τό λένε οἱ ἄφρονες γυναῖκες. Ἐγώ γυμνός γεννήθηκα ἀπό τήν κοιλιά τῆς μητέρας μου καί γυμνός ἀπελεύσομαι. Ἐγώ δέν εἶχα τίποτα. Ὅ,τι εἶχα ὁ Θεός μοῦ τά ’δωσε, ὁ Θεός μοῦ τά πῆρε. Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένο.

Βλέπετε, παιδιά μου, γι’ αὐτό αὐτή ἡ εὐχή τό «εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένο» πού λέμε τώρα στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας εἶναι παιδιά μου πρό Χριστοῦ χιλιάδες χρόνια!

Γιατί δέ χαθήκανε αὐτά τά ὀνόματα, ὁ Ἰώβ πού εἶναι χιλιάδες χρόνια καί αὐτές οἱ προσευχές, γιατί δέ χαθήκανε;

Καί σήμερα λένε· «Θά τή διαλύσουνε τήν Ἐκκλησία καί τό ἕνα καί τό ἄλλο». Μήν ἀκοῦτε, τέκνα μου, ἡ Ἐκκλησία θά εἶναι πάντοτε στό ὕψος της. Γι’ αὐτό οὔτε ἡ Ἐκκλησία διαλύεται, οὔτε οἱ ἄνθρωποι διαλύονται.