18. «Ἴδε ὑγιής γέγονας, μηκέτι ἁμάρτανε»

Ἦταν ἕνας χριστιανός ἐδῶ στά χωριά τῆς περιφερείας μας καί λέει στόν πάτερ Κύριλλο: «Ὅταν θά ’ρθεῖ ὁ π. Ἰάκωβος τόν θέλω, νά ’ρθεῖ νά ἐξομολογηθῶ καί νά μεταλάβω».

Πάτερ μου, ἐγώ ζαλίζομαι στό αὐτοκίνητο, ἀλλά ἀφοῦ τό ζήτησε μόνος του, λέω, ἄς πάω.

Ἔβαλα τό πετραχηλάκι μου, κάτι νά πεῖ ὁ ἄνθρωπος πνευματικά. Εἶπε ἐκεῖνα πού θά ἔπρεπε νά πεῖ. Τοῦ διάβασα μιά συγχωρητική εὐχή καί ἐπειδή ἦταν γέρων, ὀγδόντα τεσσάρων ἐτῶν, δέν μποροῦσες νά τοῦ βάλεις Κανόνες.

Παιδιά μου, ὅταν πᾶμε στόν γιατρό δέν μᾶς δίνει φάρμακα; Ὅταν πῆγα στό γιατρό δέν μοῦ εἶπε, «ἄντε, πάτερ, τί ἔχεις; Ἔχεις καί καρδιά. Ἄντε, πάτερ, ἐντάξει, ἄντε πάτερ μου πήγαινε». Ἔδωσε φάρμακα, ἔκοψε μέλη, ἔκοψε ἀρτηρίες, ἔκοψε πολλά. Γιά νά ἔχω αὐτές τίς ὧρες ἀπ’ τή ζωή. Πόσο μᾶλλον τά πνευματικά.

Ἐξομολογήθηκε ὁ χριστιανός...

Παπά μου, μοῦ λέει, ἔχω αὐτόν «τόν ἐξορκισμένο», μέ συγχωρεῖτε, τήν ἀρρώστια τή σοβαρή. Τόν καρκίνο. «Παπά μ’ ἐδῶ μέσα, παπά μ’, δέν μέ περνάει».

Τώρα, πού ἐξομολογήθηκες, τοῦ λέω, τώρα πού θά κοινωνήσεις, θά περάσουν ὅλα.

Ὁ ἄνθρωπος κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, παιδιά μου, ἔγινε καλά, οὔτε φάρμακα, οὔτε τίποτα. Γερός καί δυνατός, ὀγδόντα χρονῶν ἄνθρωπος. Καί ἔρχεται καί στήν ἐκκλησία καί ψάλλει. Ψάλλει ἐδῶ καί σαράντα χρόνια, παιδιά μου, ἔγινε καλά.

«Ἴδε ὑγιής γέγονας, μηκέτι ἁμάρτανε», γιά νά μή γίνεις χειρότερα νά προσέξεις. Ἴδε, τώρα πού ἔγινες καλά, νά προσέξεις νά μήν ξαναμαρτήσεις. Ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος στόν παράλυτο, πού ἦταν τριάντα ὀκτώ χρόνια παράλυτος.

Νά, ὅπως κι ἐγώ. Ἔτσι εἶπε καί σ’ ἐμένα ὁ Θεός «Τώρα πού ἔγινες ὑγιής πρόσεξε νά μήν ξαναμαρτήσεις, μή γίνεις χειρότερα».

Γι’ αὐτό, παιδιά μου, νά προσευχόμεθα καί νά εἴμαστε ταπεινοί ἄνθρωποι, νά μᾶς συγχωρέσει ὁ Θεός τίς ἁμαρτίες μας, ὅτι «ἐν τῷ Ἅδῃ οὐκ ἔστι μετάνοια».

Εὐχόμεθα ὁ Ἅγιος νά εἶναι πάντα προστάτης καί βοηθός σας.