19. «Ὁ θάνατος ἔρχεται ὡς κλέπτης “ἐν νυκτί”»

Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ πού ἀκοῦτε τώρα ἕναν ἀγράμματο. Ἕνας ἀγράμματος ἄνθρωπος εἶμαι. Ἐσεῖς εἶστε μορφωμένοι, ξέρετε γράμματα, μόρφωση ἔχετε, ἀλλά καί ἐμεῖς ἔχομε μέσα μας τόν Χριστό παιδιόθεν. Ὑπηρετοῦμε τόν Χριστό, δέν θέλουμε τίποτα ἄλλο. Ἐμεῖς ἔχομε ἀνάγκη ἀπό Χριστό καί ψυχή. Καί τά γράμματα καλά εἶναι κι ὅλα καλά εἶναι.

Παιδιά μου, ὅμως, μέ συγχωρεῖτε, ἐκεῖνος πού ξέρει καί τά πολλά γράμματα καί δέν τηρεῖ τούς νόμους τοῦ Θεοῦ, θά τόν δείρει, «δαρήσεται πολλάς». Λοιπόν καί ἐκεῖνος πού δέν ξέρει καί ἐγώ πάλι πού ξέρω, πάλι θά μέ δείρει κι ἐμένα. Θά δώσω λόγο τῶν πράξεών μου.

Τό ’χα πεῖ καί στόν Πατριάρχη Νικόλαο τόν ἀείμνηστο Ἀλεξανδρείας, πού εἶχε ἔρθει κάποτε στή Μονή.

Ἐσύ πού ξέρεις τά πολλά γράμματα, Πατριάρχα μου, θά σοῦ δώσει ξύλο ὁ Θεός.

Τί λές, πάτερ μου; Ἐγώ πού ξέρω τά γράμματα θά μέ τιμωρήσει; μοῦ εἶπε.

Ναί, καί δέν ξέρεις τήν ὥρα καί τήν ἡμέρα. Μπορεῖ νά πᾶς στήν Ἀλεξάνδρεια, μπορεῖ νά πᾶς κάπου, μέ συγχωρεῖτε, στό δρόμο νά σέ βρεῖ ὁ θάνατος ξαφνικά.

Βλέπετε ὁ θάνατος ἔρχεται ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, πού λέει ὁ Κύριος, μᾶς ἁρπάζει καί φεύγομεν. Καί πῆγε στή Ρωσία καί δέν γύρισε.