21. «Καί πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς»

Γέροντα, βλέπουμε ὅτι κηρύχθηκε ἕνας πόλεμος ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, καί τῆς πίστεώς μας, ἐσεῖς πῶς βλέπετε τήν κατάσταση;

Ἀκοῦστε, παιδιά μου, μέ συγχωρεῖτε. Ἐμεῖς, θά ἔχουμε τήν πίστη μας στόν Χριστό. Ὅπως οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, ὅπως, μέ συγχωρεῖτε, ὁ σημερινός Ὅσιος, ὁ Ὅσιος Συμεών, πάνω σ’ ἕναν στύλο ἁγίασε, ὁ Ὅσιος Δαυΐδ ὁ Θεσσαλονίκης πάνω σέ μιά ἀμυγδαλιά.

Λοιπόν αὐτοί, γιατί ἀγωνιστήκανε καί θυσιαστήκανε; Γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Γιατί πιστεύανε ὅτι «ζῇ Κύριος ὁ Θεός τῶν Δυνάμεων».

Μήπως, παιδιά μου, εἶναι σημερινή αὐτή ἡ κατάσταση; Εἶναι ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε ὁ κόσμος. Αὐτή ἡ κακία, τῶν πρωτοπλάστων, τῶν παιδιῶν, τοῦ Κάιν καί τοῦ Ἄβελ. Ὁ ἕνας ἀδελφός δέν σκότωσε τόν ἄλλον; Αὐτός εἶχε φθόνο.

Μήπως, παιδιά μου, ἀπό τίς ἡμέρες τοῦ Χριστοῦ μας, δύο χιλιάδες χρόνια, δέν κυνηγοῦν τόν Χριστό; Τί ἔλεγε σήμερα τό Εὐαγγέλιο; Γιά τόν τυφλό αὐτόν. Ἀποσυνάγωγος γινότανε, ὅποιος ὁμολογοῦσε Ἰησοῦν Χριστόν. Τοῦ ἔπαιρναν τίς περιουσίες καί τόν καταδιώκανε, παιδιά μου, τόν κάναν ἐξορίες καί τόν σκότωναν κιόλας.

Λοιπόν, παιδιά μου, εἶναι ἀνέκαθεν αὐτός ὁ πόλεμος μέ τήν Ἐκκλησία. Ἀλλά καί «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Δέν πρόκειται, παιδιά μου, νά πάθει τίποτα ἡ Ἐκκλησία, γιατί ἐφ’ ὅσον ζεῖ Θεός Ἀληθινός τίποτε δέν μποροῦν νά μᾶς κάνουν.

Ἐμεῖς θά ἀγωνιστοῦμε, ἐμεῖς προσευχόμεθα, ἐμεῖς θά προσευχόμεθα πάντοτε στό Θεό νά μᾶς στηρίζει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, νά μᾶς ἐνισχύει.

Μή φοβάστε τίποτα, παιδιά μου, διότι «ζῇ Κύριος ὁ Θεός».