24. «Δέν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό κτήματα, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό Χριστό καί ψυχή»

Πολλές φορές, παιδιά μου, μπορεῖ νά μᾶς πικραίνουν ἄνθρωποι, μά παπάδες, μά δεσποτάδες, μά κόσμος, ἄνθρωποι εἴμαστε κι ἐμεῖς.

Καθώς προσευχόμαστε στόν Ἅγιο, λέω:

– Ἅγιέ μου Δαυΐδ, ἄφησα τίς περιουσίες μου, ἄφησα τά πάντα κι ἦρθα ἐδῶ γιά τήν ἀγάπη τή δική σου ἐδῶ μέσα. Ἦρθα σάν νεωκόρος, νά βάλω ἕνα ρασάκι, νά σκουπίζω τήν ἐκκλησία σου. Ἐμένα μ’ ἐνδιαφέρει νά προσεύχομαι καί τίποτα ἄλλο δέν θέλω. Δέν ἦρθα, πάτερ, γιά τά χωράφια σου, γιά τ’ ἀμπέλια σου.

Ἔγιναν, παιδιά μου, ἀπαλλοτριώσεις καί πῆραν τό δάσος τῆς Μονῆς. Τό δάσος ἦταν τοῦ Μοναστηριοῦ, γι’ αὐτό λέγεται δημόσιο δάσος τῆς Μονῆς Γέροντος, τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Λέγεται δημόσιο δάσος Μονῆς Γέροντος καί ἡ Μονή δέν ἔχει οὔτε ἕνα πεῦκο.

Τά γύρω χωριά, παιδιά μου, πού εἴδατε, ἐδῶ στήν περιφέρεια, εἶναι συνοικισμοί. Ἔδωσε τό Μοναστήρι τά κτήματα καί ἔγιναν οἱ συνοικισμοί αὐτοί. Τά πῆραν οἱ ἀκτήμονες. Ἔγιναν τό 1932 καί τό 1938 οἱ ἀπαλλοτριώσεις. Ἔδωσε ἡ Ἐκκλησία. Ξέρετε τί ἄφησαν στό Μοναστήρι; Τί νά σᾶς πῶ, μέ συγχωρεῖτε, ἀφήσανε, παιδιά μου, μέχρι ἑκατό στρέμματα, δεξιά καί ἀριστερά δυό κομμάτια γῆς, βουνοπλαγιά, ἐδῶ σ’ ἕνα χωριό πού λέγεται Δαμιά, πιό κάτω ἀπό ’δῶ ἕνα χωριουδάκι καί αὐτό τό καλλιεργοῦν πάλιν τέσσερις-πέντε οἰκογένειες, τό σπέρνουν καί τό καλλιεργοῦν. Βγάζουν τό ψωμάκι τους καί μᾶς δίνουν κι ἐμᾶς ποσοστό, ἄν κάνουν σταράκι. Μᾶς φέρνουν καί μᾶς καμιά πεντακοσαριά, χίλια κιλά ἐάν κάνουν τά χωραφάκια αὐτά καί τά τρῶνε πάλι οἱ φτωχοί.

Τό Μοναστήρι δέν ἔχει πόρους. Ἔχει κι ἕνα μικρό ἐλαιώνα, ὅπου δέν παράγει κάθε χρόνο, μέ συγχωρεῖτε.

Εἶχαν πάρει καί οἱ Τοῦρκοι τήν περιουσία τῆς Μονῆς ἀπό χρόνια.

Δέν ἔχουμε, ὅμως, ἀνάγκη, παιδιά μου, ἐμεῖς ἀπό κτήματα, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό Χριστό καί τίποτε ἄλλο. Ἐγώ τά δικά μου τά ἄφησα στήν Μικρά Ἀσία. Εἴχαμε περιουσία ἐκεῖ, τά ἀφήσαμε. Ἐδῶ, πάλι, παιδιά μου, στήν Εὔβοια, μέ συγχωρεῖτε, τήν περιουσία πού ἀποκτήσαμε ἀπό τό 1925 τήν ἄφησα. Ξέρετε τί ἔχω μέσα μου, Χριστό καί τίποτα ἄλλο. Θέλω νά βρῶ ἀνάπαυση στάς Οὐρανίους Μονάς τοῦ Χριστοῦ μας, ἔτσι πρέπει. Θέλω νά βρῶ σέ ἐκεῖνον τόν κόσμο ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς μου, τίποτα ἄλλο, παιδιά μου.

Ἔχει ὁ Θεός, θά περάσουν τά χρόνια μας ἐδῶ πέρα.