23. «Ὁ Ἅγιος Δαυΐδ εἶναι ζωντανός. Καί πόσες φορές δέν τόν βλέπουμε;»

Εἶναι πολύ κοντά μας ὁ Ἅγιος. Καί πέρσι, παιδιά μου, μέ συγχωρεῖτε, πού εἶχαν ἔρθει προσκυνηταί καί ὅταν ἀνέβαιναν πάνω στά δωμάτια εἶδαν ἕναν καλόγηρο, ἕναν γέροντα, σάν τόν π. Σεραφείμ, εἰσερχόμενοι μέσα. Δέν ἦταν ὅμως ὁ π. Σεραφείμ ἐδῶ, ἀπουσίαζε, εἶχε πάει μέ τά Ἅγια Λείψανα σ’ ἕνα χωριό ἐδῶ κάτω νά κάνουν ἁγιασμούς. Ὁ Ἅγιος Δαυΐδ ἦταν καί εὐλογοῦσε ὁ Ἅγιος Γέροντας, καθώς ἀνέβαινε πάνω στά χαγιάτια, πάνω στίς βεράντες.

Ἔρχεται μιά γυναίκα καί μοῦ λέει:

Πάτερ, εἶδα τόν Ἅγιο.

Ποῦ εἶναι ὁ Ἅγιος, παιδί μου; Πῶς ἦταν ὁ Ἅγιος;

Νά, τόν εἶδα ἐδῶ πέρα, σάν ἕνα γέρο πού ἔχετε ἐδῶ πέρα, τόν πάτερ Σεραφείμ.

Μέσ’ τόν κόσμο, παιδιά μου, μέσ’ τά πλήθη αὐτά τοῦ κόσμου πού ἔρχονται ἐδῶ πέρα, εἶδαν, παιδιά μου, ὅτι εἶναι ὁ Ἅγιος. Καί ἐσεῖς τί ἤρθατε, δέν ἤρθατε γιά τόν Ἅγιο; Ἄν πιστεύετε πώς εἶναι ζωντανός ἅγιος καί κτήτορας τοῦ Μοναστηριοῦ καί νοικοκύρης, ὁ ὁποῖος ποῦ εἶναι; Στό σπίτι του εἶναι.

Λοιπόν εἶναι ὁ Ὅσιος Δαυΐδ πού σᾶς εὐλογεῖ. Καί προσευχηθήκανε καί πῆγε ἀπάνω σ’ ἕνα δωμάτιο, παιδιά μου, καί ἔγινε ἄφαντος ὁ Ἅγιος. Ἐμεῖς ὅμως τόν εἴδαμε καί κατέβηκε μ’ ἕνα κεράκι καί πῆγε στήν ἐκκλησία. Κλειδωμένη ἦταν ἡ ἐκκλησία.

Καί πόσες φορές δέν τόν βλέπουμε τόν Ἅγιο! Ὁ Ἅγιος εἶναι ζωντανός.