38. «Ὁ Ἅγιος Δαυΐδ βοηθάει, γιά νά βρέξει»

Προχθές, σεβαστέ πάτερ καί ἀγαπητά μου παιδιά, μέ πῆρε στό τηλέφωνο ἕνας ἱερέας.

Πάτερ, μοῦ λέει, Γέροντά μου, κάνε καμιά δέηση στόν Ἅγιο Δαυΐδ νά βρέξει, ἔχει ἑνάμισι χρόνο νά βρέξει στή Λακωνία. Τά πρόβατα, Γέροντά μου, γλείφουν μέ τή γλώσσα τους τή γῆ νά βροῦν χορτάρι νά φᾶνε, ἀλλά τρῶνε τό χῶμα. Πάτερ, μοῦ λέει, δέν στάλαξε καθόλου.

Πάτερ μου, τοῦ λέγω, κοίταξε, καί Ἐπίσκοπον ἔχετε στήν Ἐπισκοπή σας καί ἐσεῖς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶστε, νά λέτε καί στούς πιστούς νά νηστέψουν. Ὅπως κάναν τά παλιά χρόνια πρέπει νά κάνουν καί μέχρι σήμερα. Νά νηστέψουν οἱ χριστιανοί, νά προσευχηθοῦνε, νά μετανοήσουν, νά ἐξομολογηθοῦν καί νά πάρουν τάς Ἁγίας Εἰκόνας, τά Ἱερά Λείψανα καί νά κάνουν λιτανεία καί μέ τήν πίστη μας, τήν προσευχή μας ὅ,τι ζητᾶμε ἀπό τό Θεό θά μᾶς τό δώσει.

Ἔτσι κάναν καί στή Μικρά Ἀσία τήν πατρίδα μας, μᾶς ἔλεγε ἡ μητέρα μου. Καί τό ἴδιο κι ἐμεῖς ἐδῶ στά χωριά κάνουμε. Παίρνουν τά Ἅγια Λείψανα, μέ συγχωρεῖτε, σεβαστέ πάτερ Νικόλαε καί ἀγαπητέ ἐν Χριστῷ ἀδελφέ. Μόλις βγοῦν τά Ἅγια Λείψανα ἀπό τό Μοναστήρι ἕνα συννεφάκι τοπικό φαίνεται στό χωριό, ἀπό ὅπου ἔρχονται νά πάρουν τ’ Ἅγια Λείψανα καί βρέχει στά σύνορα ἐκεῖ τοῦ χωριοῦ, καί δίνει τήν εὐλογία του ὁ Ἅγιος. Βέβαια καί νά μήν βρέξει μᾶς δίνει τή δροσιά καί τήν εὐλογία Του ὁ Θεός. Ἀλλά, παιδιά μου, ἔχομε ἀνάγκη τῆς βροχῆς, ἔχομε ἀνάγκη τῆς προστασίας, ἀλλά καί γιά τήν ψυχή μας ἀνάγκη ἔχομε.

Εἶναι ὅλα ἀποτέλεσμα τῶν ἁμαρτιῶν τῶν ἀνθρώπων, γι’ αὐτό κοντά στό Χριστό, κοντά στούς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διότι, μέ συγχωρεῖτε, στήν Ἐκκλησία, ἐκτός ἀπό τήν ὑγεία, βρίσκουμε τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας.