37. «Ἡ νηστεία εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ»

Λένε, παιδιά μου, ἔ, τή νηστεία τήν κάνανε οἱ καλόγεροι. Δέν τήν ἔκαμαν οἱ καλόγεροι, μέ συγχωρεῖτε. Ἡ νηστεία εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ, διότι ἡ πρώτη ἐντολή, πού ἔδωσε ὁ Θεός ἦταν ἡ νηστεία. Γι’ αὐτό κι ἐμεῖς νά νηστεύουμε παιδιά μου.

Δέν μ’ ἔβλαψε ἡ νηστεία, πού ’μαι ἑβδομήντα χρονῶν. Δέν μ’ ἔβλαψε ἡ νηστεία, διότι ἡ μητέρα μου μ’ ἔμαθε τή νηστεία παιδιόθεν. Ἑβδομήντα χρόνια, τέκνα μου, –δέν κάνω τόν ὑποκριτή ὅτι νηστεύω παιδιά μου– ἀλλά αὐτά μέ δίδαξαν οἱ γονεῖς μου, Μικρασιάτες στήν καταγωγή, αὐτά μέ δίδαξαν οἱ γονεῖς μου, μέχρι σήμερα αὐτά τηρῶ, τέκνα μου. Δέν μ’ ἔβλαψε ποτέ ἡ νηστεία κι ἄς ἔχω καί ἀσθένειες ἀπάνω μου. Αὐτό πού ἔχω στήν ψυχή μου τό ἔχω παιδιόθεν καί ἡ νηστεία καί αὐτή ἡ λεπτοδίαιτα πολύ ὠφελεῖ στόν ἄνθρωπο καί στίς ἀσθένειες, εἶπαν οἱ γιατροί, καί σέ ὅλα.

Ὅταν ὁ γιατρός, μέ συγχωρεῖτε, μοῦ λέει, «πέντε μέρες πάτερ μου, δέ θά πιεῖς νερό, οὔτε μία σταγόνα, γιά νά κάνουμε μία ἐξέταση, μία θεραπεία, γιά νά δοῦμε τό σῶμα σου τί ἔχει» καί ἐγώ ἄντεξα πέντε μέρες καί πολύ καλό μοῦ εἶχε κάνει. Ἔ, πόσο μᾶλλον ὅταν νηστεύομε γιά τήν ψυχή μας περισσότερο, μιᾶς καί στό σῶμα αὐτό κατοικεῖ ψυχή ἀθάνατος!

Γι’ αὐτό ἄς φροντίζουμε γιά τήν ψυχή μας πού ’ναι πράγμα ἀθάνατον. Ἡ νηστεία εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ, κι ὁ Χριστός μας, παιδιά μου, ἐνήστευσε.

Κάποτε ἕνα πρόσωπο, παιδιά μου, μοῦ λέγει, «παπά μου, μοῦ εἴπανε ὅτι νηστεία δέν ὑπάρχει καί ποιός εἶπε ὅτι ὑπάρχει νηστεία;».

Νά πεῖς, λέω τέλος πάντων, τόν ἱερέα ν’ ἀνοίξει τό βιβλίο, νά δεῖ ποῦ ὑπάρχει νηστεία. «Εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ» καί τά δαιμόνια κι οἱ ἀρρώστιες κι ὅλα τά πάθη καί ὅλα αὐτά μέ τή νηστεία καί τήν προσευχή θεραπεύονται.

Ὁ Ἅγιος Πρόδρομος, δέν νήστευε; Τί ἔτρωγε ἐκεῖνος στήν ἔρημο;

Τί ἔτρωγε ὁ Ὅσιος Δαυΐδ; Περνοῦσε μέ ἕνα ἀντίδωρο ὁλόκληρη τήν ἑβδομάδα στό ἀσκητήριό του. Μισή ὥρα μακριά ἀπό δῶ εἶναι τό ἀσκητήριο τοῦ Ἁγίου, ἕνα ἀσκητήριο πού ἀσκήτευε ὁ Ἅγιος.

Ὁ Ἅγιος Δαυΐδ ἄφηνε στό Μοναστήρι ὅλους τούς ἄλλους μοναχούς, ἔβαλε ἄλλον Ἡγούμενο καί πήγαινε στό ἀσκητήριό του καί ἐκεῖ μέ τό πετραχηλάκι του καί τό θυμιατό του καί μ’ ἕνα ἀντίδωρο περνοῦσε ὁλόκληρη τήν ἑβδομάδα. Πῶς ζοῦσε ὁ Ἅγιος μ’ ἕνα ἀντίδωρο; «Νηστείᾳ, ἀγρυπνίᾳ προσευχῇ, οὐράνια χαρίσματα λαβών». Καί ὁ Θεός τόν ἁγίασε καί ἔζησε πενήντα χρόνια στό μέρος αὐτό καί εἶναι πολύ θαυματουργός καί ζωντανός Ἅγιος!

Προσευχή, παιδιά μου, μαζί καί νηστεία. Αὐτά ὠφελοῦν τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Κι ὁ Προφήτης Ἠλίας, λέει ὁ θεῖος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος, ὁμοιοπαθής ἄνθρωπος ἦταν κι αὐτός. Μέ τήν προσευχή καί τή νηστεία του παρακάλεσε τό Θεό καί τρία χρόνια κι ἕξι μῆνες δέν ἔβρεξε.

Νά νηστεύετε, παιδιά μου, μήν ἀκοῦτε πού λένε, δέν εἶναι ἡ νηστεία τίποτε. Ἡ πρώτη ἐντολή τοῦ Θεοῦ μας ἦταν ἡ νηστεία, καθώς ὁ Χριστός μας ἐνήστευσε.

Μποροῦμε νά ποῦμε ἐμεῖς τώρα ὅτι νηστεύομε; Τρῶμε τόσα καί τόσα. Τώρα νηστεία, παιδιά μου, κάνομε ἐμεῖς, ὅταν τρῶμε τόσα καί τόσα φαγητά, ἔστω ἀλάδωτα, μέ συγχωρεῖτε. Ὑπάρχουν νηστίσιμα φαγητά πολλά. Ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ’χει τήν ὑγεία του, ἀλλά νά ’χει καί τή θέληση νά νηστεύσει.