40. «Πάλι βοήθησε ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ»

Καί πόσα, πόσα θαύματα δέν κάνει ὁ Θεός καί ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ!

Στίς 23 Σεπτεμβρίου, παιδιά μου, ἀφοῦ ἔφυγε ὁ τόσος κόσμος πού εἶχα στό Μοναστήρι καί διηγούμουν τά θαύματα τοῦ Ἁγίου, ξαφνικά ἔπαθα ἕνα ρόγχο ἐδῶ στό θώρακα καί δέν μποροῦσα νά πάρω ἀναπνοή. Μούδιασε ἡ καρδιά μου, ἔνοιωσα ἕνα σφίξιμο στήν καρδιά καί εἶπα στόν πατέρα Κύριλλο:

– Πάτερ Κύριλλε, ἐγώ αὐτή τή νύχτα θά πεθάνω, φέρτε τήν Ἁγία Κάρα ἐδῶ στό στῆθος μου καί στήν καρδιά μου, διότι ὅπου καί νά πάω δέν μπορῶ ν’ ἀναπνεύσω. Ἦταν ἡ τελευταία μου νύχτα.

Ἔφερε ὁ πατήρ Κύριλλος τήν Ἁγία Κάρα, τήν πῆρα στά χέρια μου, τήν ἔβαλα πάνω στήν καρδιά μου καί λέγω:

Ἅγιέ μου Δαυΐδ, ἐγώ σαράντα χρόνια σέ δουλεύω στό Μοναστήρι. Ἤμουν τριάντα χρονῶν κι ἔγινα ἑβδομήντα στό Μοναστήρι σου. Ξέρεις, Ἅγιέ μου Δαυΐδ, πόσο σ’ ἀγάπησα καί ὅλα ὅ,τι ἔπαθα στό Μοναστήρι, ἀρρώστιες, ὁτιδήποτε ἔπαθα, τά ἔπαθα ὅλα γιά τήν δική σου ἀγάπη. Ἅγιέ μου, βοήθησέ με. Ἐάν πάλι ἦρθε ἡ ὥρα μου, γιά νά φύγω, ἄς φύγω. Ἑβδομήντα χρόνια ἔζησα. Τό μόνο πού θέλω νά παραλάβεις τήν ψυχή μου, πού ἔχεις παρρησία στόν Θεό, στόν Χριστό, νά παρουσιαστεῖς μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ καί νά πεῖς:

Θέλω αὐτόν τόν Ἰάκωβο, τόν ἁμαρτωλό, νά τόν συγχωρήσεις, διότι σαράντα χρόνια στό Μοναστήρι σου ἤμουνα κι ἐγώ ἄνθρωπος, μήπως ἤξερα τά γράμματα, μήπως ἤμουνα καί κανένας ρήτωρ; Ὅ,τι μέ φώτιζες ἔκανα στό Μοναστήρι σου καί νά μέ δικαιώσεις ἐκείνη τήν ἡμέρα στό θρόνο τοῦ Θεοῦ πού θά πᾶς, Ἅγιέ μου Δαυΐδ, τήν ψυχή μου.

Δέν μποροῦσα νά πάρω ἀναπνοή. Μετά στίς 2 ἡ ὥρα φέραν ἕναν γιατρό καί μοῦ κάναν μία ἔνεση. Λέει στούς πατέρες νά μέ πᾶνε στό νοσοκομεῖο. Ποῦ νά τόν πᾶμε, μέ τό τράνταγμα τοῦ αὐτοκινήτου στόν κακοτράχαλο δρόμο κινδυνεύει, εἶπαν οἱ πατέρες.

Ἐγώ, θά καθίσω στό σπίτι τοῦ Ἁγίου, εἶπα. Πουθενά δέν πηγαίνω. Ἐδῶ θά μείνω καί ἄν ἦρθε ἡ ὥρα νά φύγω, τό μόνο πού θέλω Ἅγιέ μου Δαυΐδ, νά μέ πάρεις νά μέ πᾶς στό θρόνο τοῦ Θεοῦ, νά μέ κατατάξει ὁ Κύριος κάπου στό φῶς τῆς ζωῆς, νά μή βασανιστῶ, ὅπως βασανίστηκα ἑβδομήντα χρόνια ἐδῶ στή γῆ, ἀπό μικρό παιδάκι ἀπό τή Μικρά Ἀσία μέχρι σήμερα, πού εἶμαι στό Μοναστήρι.

Ὤ, τοῦ θαύματος! Μετά ἀπό ἕνα τέταρτο καταπράυνε ὁ πόνος καί κοιμήθηκα Ἕνας συνεχής ὕπνος περίπου ἕνα τέταρτο, καί μετά τό μούδιασμα μοῦ πέρασε.

Τό πρωί μέ πῆγαν στήν Ἀθήνα στό νοσοκομεῖο καί, ἀφοῦ μέ βάλανε ἐννιά ἡμέρες στήν ἐντατική, ὤ, τοῦ θαύματος! πάλι βοήθησε ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ. Τώρα ἔχω τήν ταλαιπωρία αὐτή, ἀλλά πάλι δέν τό βάζω κάτω, ἀλλά λέω δόξα Σοι ὁ Θεός, ὅ,τι πεῖ ὁ Κύριος. Αὐτός πού ἐποίησεν τόν οὐρανό καί τή γῆ, Αὐτός πού ἐποίησε κι ἐμένα τόν ἄνθρωπο τόν ἁμαρτωλό καί ζῶ ἑβδομήντα χρόνια ἀπό τή Μικρά Ἀσία μέχρι σήμερα –γεννήθηκα τό 1920– πού ζῶ σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν εὐλογημένη κατοικία τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ, δέν θά μ’ ἀφήσει.

– Σ’ εὐχαριστῶ, Ἅγιέ μου Δαυΐδ. Μόνο θέλω νά μοῦ συγχωρέσεις τίς ἁμαρτίες μου καί τίποτε ἄλλο!

Τώρα, παιδιά μου, πηγαίνω στούς γιατρούς, κάνω ὑπομονή, μέ τήν προσευχή μου, μέ τήν πίστη μου στό Θεό μέ τήν πραότητα μέ πολλή καρτερία περνάω τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου.