41. «Τά θαύματα, παιδιά μου, πάντοτε γίνονται, ὅταν ἔχει κανείς πίστη»

Ἦταν ἕνα παιδί, ἕνας θεολόγος, καί τό παιδί αὐτό ξαφνικά μόλις παντρεύτηκε, ἔπαθε κάτι. Ἦταν μία σοβαρή ὑπόθεση καί ἔπρεπε νά τοῦ κάνουν ἐγχείρηση σέ ἕνα σοβαρό σημεῖο τοῦ σώματός του. Ἦρθε στή Μονή νά τόν σταυρώσουμε καί μᾶς τό εἶπε ἔτσι ἐμπιστευτικά. Τό σταυρώσαμε τό παιδί σέ αὐτό τό μέρος πού ὑπέφερε καί, ὤ τοῦ θαύματος, ἀμέσως ἔγινε καλά! Τό πήγανε στό χειρουργεῖο, τό ἐγχειρήσανε, ἀλλά δέν ἔγινε αὐτή ἡ φοβερή ζημιά, πού ἔπρεπε νά τοῦ κάνουν.

Ἕνα ἄλλο παιδί πάλι εἶχε καρκίνο καί μάλιστα οἱ γιατροί τοῦ λένε ὅτι θά προχωρήσει καί πιό μέσα καί θά πεθάνει.

Ἁπλῶς μόνο τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ τοῦ κάναμε τοῦ παιδιοῦ, ὅταν μᾶς καλέσανε, τότε πού εἶχα πάει στήν Ἀθήνα γιά τό γιατρό τόν κύριο Κρεμαστινό, τόν καθηγητή, πού βλέπει τήν καρδιά μου. Ὅταν τοῦ κάναμε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, τό παιδί μοῦ λέει:

– Πάτερ μου, δέν θέλω νά πεθάνω μέ καρκίνο. Δέν πειράζει, πού μοῦ κόψανε τό σῶμα μου. Ἔ, καί ἐγώ ἤλπιζα νά παντρευτῶ, νά κάνω καί παιδιά, πάτερ μου, λέει, ἄς μή κάνω καί παιδιά. Μέ τό σταύρωμα πού τοῦ κάναμε καί μέ τήν προσευχή καί τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ τό παιδί σώθηκε καί δέν ἤτανε καρκίνος. Κι ἄς τοῦ ἀφαιρέσανε οἱ γιατροί μέρη τοῦ σώματός του. Γι’ αὐτό πάντοτε ἡ προσευχή στηρίζει. Τά θαύματα, παιδιά μου, πάντοτε γίνονται, ὅταν ἔχει κανείς πίστη.