45. «Πολλή ἡ ἁμαρτία, πολλή ἡ ἀσέβεια, πολλή ἡ ἀπιστία στόν κόσμο»

Ἅγιέ μου Γιάννη, τοῦ λέω –ἐννοεῖ τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Ρῶσσο– πολύς κόσμος ἔρχεται στή χάρη σου. Τοῦ λέω, Ἅι Γιάννη, Ἅι Γιάννη μου, γιατί εἶναι φίλος μου πρίν εἴκοσι χρόνια.

Ἄχ, πάτερ μου, λέει, πολύς κόσμος ἔρχεται στή χάρη μου, ἀλλά λίγα εἶναι τά τέκνα μου, οἱ πιστοί εἶναι πολύ λίγοι.

Ὄχι ὅπως ἐσεῖς πού ἤρθατε στόν Ἅγιο, κι εἶστε εὐσεβεῖς ἄνθρωποι. Εἶναι ζωντανή ἡ χάρις τῶν Ἁγίων, παιδιά μου.

Τί νά σοῦ πῶ, πάτερ μου, μοῦ λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης. Νομίζουν ὅτι κοιμᾶμαι στή λάρνακα μέσα, ἀλλά ἐγώ εἶμαι ζωντανός. Ὅλους τούς βλέπω, ὅλους τούς ἀκούω τί λένε καί φεύγω πολλές φορές ἀπό τή λάρνακα καί τρέχω νά βοηθήσω τούς ἀνθρώπους πού ζητοῦν τή βοήθειά μου. Αὐτοί δέν μέ βλέπουν, δέν μ’ ἀκοῦνε, ἐγώ ὅμως τούς βλέπω, τούς ἀκούω τί λένε, καί γυρίζω πάλι ἐδῶ μέσα στή λάρνακά μου.

Παιδιά, μέ συγχωρεῖτε, εἶναι ζωντανή ἡ χάρις τῶν Ἁγίων μας καί ἐσεῖς πού εἶστε δάσκαλοι καί καλά παιδιά νά’ χετε πίστη παιδιά μου. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης βγαίνει ἀπό τή λάρνακά του καί ὅποιος τόν καλεῖ γιά βοήθεια τόν εὐλογεῖ, τόν βοηθάει. Ἐκεῖ ἦταν καί μία γνωστή μας γυναίκα, πού ἦταν βλάσφημη καί καταριόταν καί τά παιδιά της καί δέν τῆς πήγαινε τίποτα στό σπίτι της καλά, δέν εἶχαν ψωμί νά φᾶνε. Ὅταν τή βλέπει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης λέει: «Αὐτή ἡ βλάσφημη, αὐτή πού καταρᾶται» καί γύρισε τό κεφάλι ἀπό τήν ἄλλη μεριά. Ἡ κατάρα, παιδιά μου, κάνει κακό στόν ἄνθρωπο.

Δέν βλέπω φαντασίας, μέ συγχωρεῖτε, παιδιά μου. Βλέπω τόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Ρῶσσο –μήν ἐξετάσετε πῶς τόν εἶδα– καί μοῦ λέει:

Πολλή ἡ ἁμαρτία, πάτερ μου, στόν κόσμο, πολλή ἡ ἀσέβεια, πολλή ἡ ἀπιστία, ἐμένα δέν μέ βλέπουν, ὅπως τώρα ἐσύ μέ βλέπεις, διότι ἐσύ εἶσαι δικός μου ἄνθρωπος, πιστός ἄνθρωπος. Ἐπειδή, πολλή ἡ ἁμαρτία στόν κόσμο, πολλή ἡ ἀσέβεια, γιά αὐτό πρέπει νά γίνει πόλεμος. Ἄκουσες τί σοῦ λέω, πρέπει νά γίνει πόλεμος.

Ἅγιέ μου Γιάννη, λέω, νά μή γίνει πόλεμος, γιατί ἑβδομήντα χρόνια πού ζῶ ἐδῶ στή γῆ ὅλο μέ ταλαιπωρίες! Μέ πολέμους γεννήθηκα στή Μικρά Ἀσία. Μετά στήν ἐξορία ἀπό τούς Τούρκους καί μετά στήν Εὔβοια. Μετά μέ τούς Ἰταλούς, τούς Γερμανούς. Μέ πιάσανε οἱ Γερμανοί καί μέ ἔστειλαν νά μέ σκοτώσουνε. Σώθηκα, μέ κράτησε πάλι τό Χέρι τοῦ Θεοῦ. Καί τώρα, Ἅγιέ μου Γιάννη, πάλι στά τελευταῖα μου νά ἔχω αὐτούς τούς πολέμους, αὐτές τίς καταστάσεις;

– Πρέπει νά γίνει πόλεμος. Πρέπει νά γίνει πόλεμος.

Τρεῖς φορές τό εἶπε πρέπει νά γίνει πόλεμος, διότι πολλή ἡ ἀπιστία καί ἡ ἀσέβεια στόν κόσμο.

Ἐμεῖς, ἄς προσευχόμεθα νά μᾶς στηρίζει πάντοτε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος εἶναι πολύ θαυματουργός, νά σᾶς εὐλογεῖ πάντα ἡ Χάρις του, νά σᾶς φροντίζει, νά σᾶς προστατεύει καί νά σᾶς εἶναι πάντοτε βοηθός σας. Καλές Ἀπόκριες, καλή Σαρακοστή, καλό Πάσχα νά ἔχουμε!

Εἰρήνη νά ἔχουμε, παιδιά μου, μή γίνει πόλεμος. Ἐγώ δέν λυπᾶμαι τόν ἑαυτό μου. Ἔχω ζήσει παρόμοιες καταστάσεις. Ἐγώ ἐσᾶς λυπᾶμαι, τά παιδιά λυπᾶμαι. Γιατί ὅταν γίνει πόλεμος καί πάρουν τά παιδιά μας καί σκοτωθοῦν! Πῶς πέθαναν οἱ δικοί μας στή Μικρά Ἀσία, πέθαναν στίς ἐρημιές. Πέθαναν καί ἀπό τρομοκρατίες ἀνταρτῶν. Ἀπό τό σόι μας ἔσβησαν οἱ πάντες. Φύγανε καί ἔμεινα μόνος μου. Ἐγώ μία συγκοπή νά πάθω σήμερα καί φεύγω, ὅπως μοῦ εἶπαν γιά ἕναν ἱερομόναχο στό μοναστήρι Ἀγάθωνος, στῆς Λαμίας τά μέρη, πού ἐκοιμήθη. Ἕνας-ἕνας φεύγει, πεθαίνουμε, ἀλλά πῶς πεθαίνουμε, παιδιά μου, ποῦ πᾶμε; Γι’ αὐτό πρίν πεθάνουμε πρέπει νά εἴμαστε κοντά στό Χριστό. Εὔχομαι τήν εὐλογία καί τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ νά ἔχετε, βοήθειά σας.