46. «Ἔγινα θέατρο Ἀγγέλοις καί ἀνθρώποις»

Πολλά φάρμακα, παιδιά μου, παίρνω γιά τίς ἀσθένειες πού ἔχω. Τώρα πάει ἡ ὥρα, Παναγία μου, 10 καί λέω. Μετά ἀπό δύο ὧρες θέλω νά πάρω ἄλλα πάλι, ἀλλά διπλά. Νά μέ σκοτώνανε δέν ἤθελα νά πάρω φάρμακα, ἀπό μικρό παιδί, ἤμουν κακορίζικος ἄνθρωπος καί γι’ αὐτό τώρα μέ τιμωρεῖ ὁ Θεός. Οὔτε ἀσπιρίνη δέν ἔπαιρνα. Ξέρεις τί μοῦ κάνανε, μέ συγχωρεῖτε, γιά νά μοῦ δώσουν ἀσπιρίνη; Πήγαιναν στό δάσκαλό μου καί μέ ρίχνανε κάτω, μοῦ πιάνανε τά πόδια μου, τά δένανε μέ ἕνα σκοινί χέρια καί πόδια καί μοῦ κρατούσανε τό κεφάλι, μοῦ κρατοῦσαν τή μύτη, ἔριχναν νερό, μέ συγχωρεῖτε, στό κουτάλι καί ἔλιωναν τήν ἀσπιρίνη, μοῦ ἀνοίγανε τό στόμα μέ τά κουτάλια καί τό ρίχνανε μέσα, μοῦ ρίχνανε χαστούκια ν’ ἀνοίξω τό στόμα μου.

Καί τώρα παίρνω φάρμακα οὐκ ὀλίγα. Μέ πειράζει καί ὁ διάβολος τώρα καί λέει: «Σ’ ὅλη σου τή ζωή φάρμακα θά παίρνεις».

Ἄν ἤμουν σέ καμία ἐρημιά δέν θά ’παιρνα, ἴσως νά μήν ἀρρωστοῦσα, μέ καρδιές καί παθήσεις πού ἔχω, ἀλλά τώρα ὅμως μοῦ τά ’δωσε ὁ Θεός. Ὅλα πάντα καλά δέν πρέπει νά τά ’χουμε. Καί τώρα πάω καί παίρνω τά φάρμακα, πέντε-ἕξι τήν ἡμέρα. Τί νά κάνω, δόξα τῷ Θεῷ, εἶναι ἀπό τίς ἁμαρτίες μου τώρα ἤ ἀπό τήν καλωσύνη Του ὁ Θεός μέ δοκιμάζει, ἀλλά λέω:

«Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένο».

Μοῦ ἔλεγε κάποτε ἕνας Γέροντας:

Σέ τιμωρεῖ, πάτερ μου, ὁ Θεός.

Γιατί, πάτερ μου, μέ τιμωρεῖ ὁ Θεός;

Γιατί, λέει, ἔχεις ἐγωισμό.

Τί ἐστί ἐγωισμός, πάτερ μου;

Λές: νά, ἐμένα δέν μέ εἶδε γιατρός, δέν μέ εἶδε γυναίκα, δέν μέ εἶδε παιδί, δέν μέ εἶδε ἄνθρωπος καί τώρα, λέει, θά σέ τιμωρήσει ὁ Θεός, γιατί ντρέπεσαι πού θά σέ βλέπουν οἱ γιατροί.

Ἔγινα τώρα, παιδιά μου, θέατρο, «ἔγινα θέατρο Ἀγγέλοις καί ἀνθρώποις».