52. «Καί ἡ Γερόντισσα Μακρίνα ἀπό τό Μοναστήρι τῆς Πορταριᾶς ἔγινε καλά»

Ἦταν, παιδιά μου, μέ συγχωρεῖτε, μία Γερόντισσα, ἀπ’ τήν Πορταριά ἄν ἔχετε ὑπόψη σας, ἀπ’ τό Μοναστήρι τῆς Πορταριᾶς. Κι ἡ Γερόντισσα αὐτή πρίν ἕνα χρόνο εἶχε πάει στό Λονδίνο, γιά νά κάνει μία σοβαρή ἐγχείρηση, ξέρει ὁ κύριος γιατρός ἐδῶ. Πρῶτα ὅμως ἔγραψε γράμμα στόν Ἅγιο στό Μοναστήρι, καί κάναμε παράκληση καί Θεία Λειτουργία.

Καί, ὤ, τοῦ θαύματος! Ἡ γυναίκα αὐτή εἶχε κάτι πού τῆς κάνανε ἐγχείρηση, ἀλλά δέν εἶχε αὐτό πού ἔπρεπε νά ἔχει, τό σοβαρό. Εἶχε, μέ συγχωρεῖτε, κάτι, δύο ὄγκους εἶχε ἡ γυναίκα στό σῶμα της χαμηλά. Πέρασαν ὅμως πρῶτα ἀπό τόν Ἅγιο. Καί λέει τώρα ἡ Γερόντισσα αὐτή:

Πάτερ μου, πιστεύω στόν Ὅσιο Δαυΐδ καί στίς εὐχές σας Γέροντα. Πάτερ μου, λέει, νά κάνεις ἐσύ προσευχή καί δέν θά ’χω τίποτα. Ἄν πεθάνω ὅμως, πάτερ μου, νά μοῦ κάνεις αὐτά τά διατεταγμένα, λέει, αὐτά τά ὀνόματα καί τό σαρανταλείτουργο καί ἐγώ, ὅ,τι ἔχω νά σᾶς προσφέρω.

– Γερόντισσά μου, ἐγώ δέ θέλω τίποτα, μοῦ ἀρκεῖ ἡ πίστις σας καί ἡ εὐσέβειά σας, τῆς λέω.

Χριστέ μου, Παναγία μου καί Ὅσιέ μου Δαυΐδ, προτοῦ τήν δεῖ ὁ χειροῦργος, πήγαινε ἐσύ κάντην, μέ συγχωρεῖτε, μία τομή ἐκεῖ πέρα μέ τό χέρι σου, πάρε αὐτά τά ὀγκίδια καί δῶσε της τήν ὑγεία της. Καί ὤ, τοῦ θαύματος, αὐτό ἔγινε! Φύγανε, μαζί μέ τό γιατρό τόν κ. Νίκο, πῆγαν στή Θεσσαλονίκη καί ἡ Γερόντισσα ἡ Μακρίνα δέν εἶχε τίποτα. Καί μάλιστα ἔγινε τελείως καλά!