53. «Ἡ ἁμαρτία ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστι»

Πρό ἡμερῶν, παιδιά μου, πέρασε, τήν περασμένη Κυριακή τό μεσημέρι στίς 2:00 ἡ ὥρα μία δαιμονισμένη κοπέλα ἀπό ἐδῶ ἀπό τήν Κήρινθο. Πέρασε ἡ δαιμονισμένη κοπέλα καί φώναζε:

«Θέλω τόν Ἰάκωβο». Ἀκοῦς τί κάνει ὁ σατανάς; Γνωρίζω τίς παγίδες τοῦ διαβόλου. «Θέλω τόν Ἰάκωβο, τόν Ἰάκωβο τόν καλόγερο, νά μέ διαβάσει ὁ καλόγερος ὁ Ἰάκωβος καί θά γίνω καλά, νά μέ διώξει, ἄντε ὁ Ἰάκωβος θά μέ διώξει».

Οὔρλιαζε καί δέν ἤξερα τί νά κάνω. Φοβόμαστε στό Μοναστήρι, φοβόμαστε. Λοιπόν, τῆς λέω νά πᾶνε μέσα στ’ αὐτοκίνητο. Οὔρλιαζε, μέ συγχωρεῖτε, ὅλη τή νύχτα. Οἱ πατέρες κλειδώθηκαν μέσα καί σκεπαστήκανε μέ κουβέρτες, γιά νά μήν ἀκοῦνε. Ἐμένα, δέν μέ νοιάζει, τίς ξέρω τίς παγίδες τοῦ διαβόλου, τίς ἔχω γευτεῖ. Τό πρωί, στήν ἐκκλησία, μόλις τήν εἶδα τῆς πῆγα τό σταυρό καί τή σταύρωσα: «Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀμήν, καί τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ». Τήν σταύρωσα καί νόμιζα πώς θά ἀκούσω φωνές καί λαχτάρες, ἀλλά οὔτε βρισιές, οὔτε τίποτα. Μετά τή σταύρωσα μέ τήν ἁγία Κάρα, τή διάβασα, ἠρέμησε καί ἔφυγε.

Ἀλλά μέ συγχωρεῖτε, τέκνα μου, δέν φταίει καί ὁ σατανάς. Ἐμεῖς φταῖμε μόνοι μας, ἡ δουλειά τοῦ σατανᾶ αὐτή εἶναι, νά πειράζει τούς ἀνθρώπους. Ἀνθρωποκτόνος εἶναι, ὅπως ἔλεγε καί προχθές ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Θεολόγος: «Ἡ ἁμαρτία ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστί».

Ἐμεῖς ἀφήνουμε τό Θεό, ὅπως ἔλεγε κι ὁ πατήρ Παῦλος, ὅταν ἀφήνουμε ἐμεῖς τό Θεό καί λέμε: «Ἡ προσευχή δέν εἶναι τίποτα, ἡ νηστεία δέν εἶναι τίποτα, τό ἕνα δέν εἶναι τίποτα, τό ἄλλο δέν εἶναι τίποτα». Καί, μέ συγχωρεῖτε, ἐμεῖς δέν ἀνακατευόμαστε, ἐμεῖς εἴμαστε ἀφιερωμένοι στό Θεό, ἀλλά ὅταν, ὅμως, λέμε, τά παιδιά δεκαπέντε χρόνων νά τά παντρέψουμε καί μετά βλέπουμε, ὅτι δέν ξέρουν τί ἐστί γάμος, τί ἐστί μυστήριο, μετά ἀπό λίγες ἡμέρες καταφεύγουν στούς μάγους καί σέ δαιμονικά πράγματα διαλύονται καί εἰσέρχεται μέσα τους ὁ σατανάς. Ὡς καπνός εἰσέρχεται καί ὡς καπνός ἐξέρχεται, ὅπως εἶπε καί μία κοπέλα, πού ἦταν ἐδῶ ἀπό τήν Ἀθήνα, ἡ Γαρυφαλλιά.

Ρώτησα, πῶς εἰσέρχεσαι στόν ἄνθρωπο; Λέει, «ὡς καπνός εἰσέρχομαι καί ὡς καπνός ἐξέρχομαι». Κι ἔλεγε, πολλά ἔλεγε ὁ σατανάς. Κι ἔλεγα ἐγώ ἕναν ἐξορκισμό: «Νά πᾶς στά βουνά, ἐκεῖ πού δέν κατοικεῖ ἄνθρωπος, μόνο ὁ Θεός ἐπισκοπεῖ».

«Βρέ Ἰάκωβε», ἔλεγε ὁ σατανάς, «τί νά πάω νά κάνω στά βουνά. Ἐκεῖ στήν ἐρημιά θά εἶμαι μόνος μου. Ἐντάξει νά φύγω ἀπό τή Γαρυφαλλιά, νά φύγω ἀπό τήν ἄλλη τήν κοπέλα, ἀλλά νά πάω νά μπῶ πάλι σέ ἄνθρωπο, ἀφοῦ ἐκεῖνοι μέ δέχονται καί μέ φωνάζουν καί πηγαίνω».

Νά τώρα, παιδιά μου, μέ συγχωρεῖτε, μετά λύπης μου ἄκουσα χθές ἀπό τήν κυρία ἐδῶ τή Μ., τή μάνα τῆς δαιμονισμένης τῆς Γαρυφαλλιᾶς, πού ἔγινε καλά τό κορίτσι καί τό πάντρεψε, ὅτι τώρα πάλι τό κορίτσι δαιμονίστηκε. Νά τή φέρεις πάλι κυρία Μ. Νά νηστεύσετε, νά προσευχηθεῖτε, νά κάνουμε προσευχές καί δεήσεις στόν Θεό. Ἄκου νά δεῖς, ἄν εἴμαστε εὐσεβεῖς, μᾶς στηρίζει ἡ προσευχή, ἡ νηστεία καί ἡ ταπείνωση, τέκνον μου.