63. «Ἐγκράτεια σημαίνει…»

Τώρα, παιδιά μου, πού ἔρχεται Μεγάλη Τεσσαρακοστή νά νηστέψετε καί νά ἔχετε ἐγκράτεια.

Παπά μου, τί εἶναι αὐτή ἡ ἐγκράτεια, μοῦ λέει μία γυναίκα, τί σημαίνει ἐγκράτεια.

Κοίταξε, παιδί μου, ἐγκράτεια σημαίνει ἐγκράτεια γλώσσης καί ἀπό τά φαγητά, δέν εἶναι ὅμως μόνο τά φαγητά, τό κρέας, τό ψάρι, ἀλλά ἡ ἐγκράτεια γλώσσης, ἀποχή κακῶν, μέ συγχωρεῖτε, τά μάτια μας τί βλέπουμε. Νά προσέχουμε τούς λογισμούς μας τά πάντα. Νά συγχωρεθοῦμε νά ἔχουμε ἀγάπη μεταξύ μας, ταπείνωση.

Ναί, πάτερ αὐτά, λέει ἡ γυναίκα.

Γέρο τ’ ἀκοῦς, λέει στόν ἄνδρα της. Ἔ, εἶπα κι ἐγώ, μήπως ὑπάρχει κι ἄλλη ἐγκράτεια.

Μέ συγχωρεῖτε, ὅταν πᾶμε νά κοινωνήσουμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας, αὐτοί, πού εἶναι ἄξιοι τῆς Θείας Κοινωνίας, κοινωνοῦν κάθε μέρα. Οἱ παλιοί χριστιανοί κοινωνοῦσαν κάθε μέρα. Ἀλλά, μέ συγχωρεῖτε, πρέπει νά ὑπάρχει καί διάκρισις, ὅταν κανείς εἶναι κοντά στό Θεό.

Καί, μέ συγχωρεῖτε, ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται ἐγκράτεια κι ἀπό ἄλλης ἀπόψεως. Καί ἐγκράτεια θά κάνετε στό σπίτι σας, καί νηστεία θά κάνετε, δέν μπορῶ νά σοῦ πῶ, εἶναι ἡ θέση μας λεπτή, ἀλλά ξέρετε τί θά πεῖ ἐγκράτεια. Ἡ ἀποχή τῶν κακῶν, νά προσέξουμε, ὅσο περισσότερο τήν ψυχή μας, πού εἶναι πράγμα ἀθάνατον.

Ἀκοῦς, γέρο, τί εἶπε ὁ παπάκος; Ἀκοῦς τί εἶπε ὁ παπάκος, νά κάνουμε ἐγκράτεια.

Παπά μου, κόλλα το τό χέρι σου, παπά μου, μοῦ λέει ἡ γυναίκα. Τ’ ἀκοῦς, γέρο; Τίποτας ἀπό δῶ καί μπρός...

Καλά γριά, ἀφοῦ τό λέει ὁ πάτερ, αὐτός εἶναι Ἅγιος. Δέν εἴμαστε Ἅγιοι, τά λέει ἡ Ἐκκλησία μας αὐτά τά πράγματα, δέν τά λέω ἐγώ. Ἐγώ δέν εἶμαι Ἅγιος, ἕνα σκουλήκι τῆς γής, ἕνας κύων τεθνηκώς εἶμαι, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία μας λέει καί γιά τήν ἐγκράτεια καί τή νηστεία καί ὅλα.

Νά ἔχουμε καλή καρδιά, νά ἔχουμε τήν ἀγάπη καί τήν ταπείνωση καί νά συγχωροῦμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον.

Εὔχομαι ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου νά σᾶς εὐλογεῖ καί νά σᾶς ἐνισχύει πάντοτε.