Γ. «ΟΣΤΕΑ ΓΥΜΝΑ ΕΚΒΛΥΖΟΥΣΙΝ ΙΑΜΑΤΑ»

(Ἀπόσπασμα ἀπό συνέντευξη τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου στήν ἐκπομπή

«Ραδιο-παράγκα» τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποία παρουσίαζε ὁ Πρωτ. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος)

...Μιά μέρα θ᾽ ἀναστηθοῦν, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, κατά τήν βουλήν καί τήν ἐντολήν τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας «καί πάντες ἀναστήσονται». Καί ὅτι «ὀστέα γυμνά ἐκβλύζουσιν ἰάματα», ἀλλά μέσα σ᾽ αὐτά τά Λείψανα, τά ἱερά, κατοικοῦσε καί κατοικεῖ ψυχή ἀθάνατος. Κι ὅσο καί νά φθαροῦν μέσα στό χῶμα, μέσα στή γῆ πάντως, μιά μέρα, θά λάβουν ζωή αὐτά τά Λείψανα καί τά ὀστά αὐτά, πάτερ Κωνσταντῖνε, καί θά ἀναστηθοῦν καί θά παρουσιαστοῦμε πάλι στόν Δεσπότη Χριστό, ὅπως, μέ συγχωρεῖτε, ἤμασταν καί πρῶτα, ἀλλά καί μέ τό σῶμα. Κι ὅτι θά λάβουν ζωή τά Λείψανα αὐτά.

Πατέρα Κωνσταντῖνε, τά Ἅγια λείψανα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ τά βλέπετε γυμνά ὀστέα. Ἀναβλύζουν ἰάματα καί δίδουν θεραπεία καί θεραπεύουνε κάθε κακή ἀρρώστια, ὅπως τόσα καί τόσα θαύματα πού βλέπουμε στίς μέρες μας, αὐτά τά σαράντα χρόνια πού μένουμε στόν Ὅσιο. Θαύματα καί τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ, ἀλλά καί τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ρώσσου.

Πάτερ Κωνσταντῖνε μου, ἐδῶ ὁ Ἅγιος Δαυΐδ, τά Λείψανά του, ἔχουν θαυματουργικήν δύναμιν, διότι μέσα σ᾽ αὐτά κατοικοῦσε ἡ ἀθάνατος ψυχή καί κατοικοῦσε, πάτερ μου, καί κατοικεῖ καί τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Λοιπόν, κάνουν πολλά θαύματα ὅταν σταυρώσουμε ἕναν ἄνθρωπο μέ τήν Ἁγία του Κάρα. Ἔρχονται στό Μοναστήρι πολλοί ἄνθρωποι πονεμένοι, ἀπό καρδιά, ἀπό καρκίνο, ἀπό διάφορες κακές ἀρρώστιες καί δύσκολες, καί θεραπεύει, πάτερ μου κάθε κακή ἀσθένεια. Καί βλέπουμε ὅτι μέσα σ᾽ αὐτά τά ὀστά, τά Ἅγια Λείψανα, κατοικεῖ πάτερ μου, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, πατέρα Κωνσταντῖνε.

Καί εἶναι πολύ θαυματουργός ὁ Ἅγιος καί κάνουν πάντα τά θαύματά τους οἱ Ἅγιοι, ὅταν κι ἐμεῖς ἔχουμε πίστιν Θεοῦ. Πῶς λέγει ὁ Χριστός μας «ἔχετε πίστιν Θεοῦ, αἰτεῖτε καί δοθήσεται». Εἶναι, πάτερ μου, ζωντανή ἡ χάρις τῶν Ἁγίων καί τά Ἱερά Λείψανα ἔχουν θαυματουργικήν δύναμιν καί δίνουν, πάτερ μου, ἰάσεις καί δίνουν, πάτερ μου, ἁγιασμό καί στό σῶμα καί στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου.

Πατέρα Κωνσταντῖνε, τά Ἅγια Λείψανα ἔχουν τή Χάρη ἀπό τόν Θεό. Καθώς βλέπετε, ἄνθρωποι ἦσαν καί αὐτοί σάν ἐμᾶς στή γῆ… (Εὐαρέστησαν τόν Θεό καί ἐκεῖνος τούς χαρίτωσε).

Ὁ θεῖος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος πρό ὀλίγων ἡμερῶν εἶχε πεῖ ὅτι «νομίζουν πώς κοιμᾶμαι μέσα στή λάρνακα, πεθαμένος καί κοιμᾶμαι, λέει, εἶμαι νεκρός. Ἐγώ, ὅμως, εἶμαι ζωντανός», μέ συγχωρεῖτε, «κι ὅτι αὐτοί νομίζουν πώς βλέπουν καί κοιμᾶμαι καί δέν ὑπολογίζουν οἱ χριστιανοί. Ἀλλά ἄκουσε, πάτερ μου, νά σοῦ πῶ», λέει, «πολλή ἡ ἁμαρτία στόν κόσμο, πολλή ἡ ἀσέβεια καί πολλή ἡ ἀπιστία». Γι᾽ αὐτό εἶχε πεῖ, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος, δέν τά λέω ἐγώ γιατί, μέ συγχωρεῖτε, βλέπω ὄνειρα καί φαντασίες, ἀλλά πάτερ μου, εἶπε ὁ θεῖος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος, ὅτι «πρέπει νά γίνει πόλεμος, διότι πάτερ μου, πολλή η ἁμαρτία στόν κόσμο».

Βλέπετε, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, ὅτι εἶχε κηρυχθεῖ ὁ πόλεμος, οἱ πλημμύρες, οἱ καταστροφές, τόσα καί τόσα κακά πού ἔγιναν ἐδῶ στήν Εὔβοια. Ἀλλά ἡ χάρις του εἶναι πολύ μεγάλη.

«Νομίζουν οἱ χριστιανοί ὅτι ἐγώ κοιμᾶμαι στή λάρνακα. Ἐγώ τούς πάντας βλέπω καί εἶναι μέσα τό σῶμα μου, ἀλλά ἐγώ πολλές φορές ἐξέρχομαι». Ἦταν, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, ἔξω ἀπό τή λάρνακά του ὁ Ἅγιος καί λέει: «Αὐτοί δέν μέ βλέπουν, ἐγώ τούς βλέπω καί τούς ἀκούω τί λένε». Καί πάλι, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, εἰσῆλθε μέσα στή λάρνακά του καί ξάπλωσε σάν ἕνας ἄνθρωπος. Διότι ἔχουν, πάτερ μου, ζωήν αἰώνιον αὐτά τά Λείψανα τῶν Ἁγίων μας. Καί σ᾽ αὐτά τά κόκκαλα μέσα τά πεθαμένα, πού λέμε ἐμεῖς πεθαμένα, πατέρα Κωνσταντῖνε, ὑπάρχει ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος, καί τό Πνεῦμα, πάτερ μου, καί ἡ ψυχή ἡ ἀθάνατος.

Εὐχαριστοῦμε πολύ πατέρα Κωνσταντῖνε μου, πάντως, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, τά ἱερά Λείψανα ἔχουν τήν ἰαματική χάρη, ὅτι ὀστέα γυμνά ἐκβλύζουν ἰάματα καί θεραπεύουν κάθε κακή ἀρρώστια καί κάθε πονεμένο ἄνθρωπο. Διότι βλέπουμε, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, πρό ὀλίγου, ἦταν ἕνας νέος ἀπό τήν πατρίδα τοῦ Ἁγίου, τή Λοκρίδα, κι αὐτός ὁ νέος περίμενε τέσσερις ἡμέρες στή Μονή καί μοῦ λέγει, πάτερ, μοῦ λέγει, πόσο καλό κάνει ἡ Ἐκκλησία. Ἐγώ πήγαινα, λέει, εἰκοσιπέντε χρόνια στήν Ἐκκλησία ἄναβα ἕνα κεράκι κι ἔφευγα. Ἐδῶ, πάτερ μου, κάθησα τρεῖς ἡμέρες στό Μοναστήρι σας καί, πάτερ μου, καθόμουνα σ᾽ ὅλη τή Λειτουργία, ἀλλά τί ὡραῖα γράμματα πάτερ μου, λέει. Κατοίκησε, λέει, μέσα στό σῶμα μου, ὁ Θεός καί ὁ Ἅγιος Δαυΐδ. Καί εἴδαμε τή μεταμέλεια τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ, τοῦ νεαροῦ, πατέρα Κωνσταντῖνε μου, εἴδαμε τή μετάνοιά του, κι ἀμέσως μέ συγχωρεῖτε, ἔπεσε ὁ σπόρος εἰς ἀγαθήν γῆν καί ὁ καλός ὁ λόγος. Καί χαιρόμεθα πατέρα Κωνσταντῖνε μου, διότι ἔρχονται πονεμένες ψυχές καί ἄνθρωποι μέ ἁμαρτίες καί μέ σφάλματα καί γίνονται ἀπό παλαιοί ἄνθρωποι νέοι ἄνθρωποι γίνονται. Καί εὐχαριστῶ πάρα πολύ τήν ἀγάπη σας, πού μ᾽ ἀκούσατε πατέρα Κωνσταντῖνε μου...

Εὐχαριστοῦμε πολύ καί μέ τό καλό, εὔχομαι καλή δύναμη. Μέ τό καλό νά μᾶς ἔλθετε στήν Ἁγία Μονή, μέ τό καλό πάντοτε νά ἐξυπηρετεῖτε τό ποίμνιό σας ἐκεῖ καί νά διδάσκετε τόν λόγον τῆς ἀληθείας.