*Γιά ένα διάστημα επέρασα έναν πειρασμό...*

Ήμουν πολύ χαρούμενος κι ενθουσιασμένος απ' τη ζωή μου εκεί. Γιά ένα διάστημα στην αρχή, όμως, επέρασα έναν πειρασμό. Άρχισα να σκέπτομαι τους γονείς μου. Τους είχα πονέσει· τους λυπόμουνα που δέν ήξεραν που βρισκόμουνα. Σκεπτόμουνα κι έναν εξάδελφό μου της ηλικίας μου. Μού γεννήθηκε, λοιπόν, η επιθυμία να πάω για λίγο στο χωριό μου και να τόν φέρω τόν εξάδελφό μου στο Άγιον Όρος, για να ζήσει κι αυτός αυτή την ωραία ζωή. Ένιωθα ότι είχα χρέος να τόν φέρω στον Χριστό. Αλλά δεν έλεγα τίποτα στον Γέροντά μου. Άρχισα, λοιπόν, να μην έχω όρεξη για φαγητό, να κιτρινίζω στο πρόσωπο, να μελαγχολώ.

Ό Γέροντας τό πρόσεξε. Μέ κάλεσε μία μέρα και μου λέει με στοργή:

— Τί έχεις, παιδί μου; Τί σου συμβαίνει;

Τού τά είπα όλα. Αυτό ήταν, ελευθερώθηκα! Ό πειρασμός πέρασε. Ήλθε πάλι η όρεξη, η χαρά πλημμύρισε την καρδιά μου.

Συνέχισα με την ύπακοή στους Γέροντές μου. Έλαμψε τό πρόσωπό μου, έγινα πιο ωραίος και πιο έμορφος. Ενώ πρώτα ήμουν άδυνατος, μετά έγινα ωραίος. Τό πρόσωπό μου έγινε αγγελικό. Και πώς τό είδα; Είχα πάει στον Γέροντά μου κι όπως χτύπαγε ό ήλιος στο παράθυρό του, αυτό μου έγινε καθρέπτης. Κι όταν είδα τό πρόσωπό μου, είπα μέσα μου: «Πώ, πώ! Πώς με άλλαξε η χάρις». Πριν σκεπτόμουν τους γονείς μου, η σκέψη τους με βασάνιζε. Μετά δεν τους σκεπτόμουν. Μόνο στην προσευχή μου τους είχα, να τους σώσει ό Κύριος. Πριν τους λαχταρούσα. Μετά λαχταρούσα τους Γέροντές μου. Τους έμνημόνευα τους γονείς μου, αλλά διαφορετικά, μόνο με αγάπη Χριστού. Άρχισα να νηστεύω πιο πολύ και πιο πολύ ν' αγωνίζομαι, αλλά και πιο μεγάλη τρέλα είχα κι ενθουσιασμό. Επιθυμούσα να βρίσκομαι στην εκκλησία συνεχώς κι ήθελα να κάνω ό,τι ήθελαν οι Γέροντες, για να τους ευχαριστήσω. Να η αλλαγή, η μεταβολή, η μεταστοιχείωσις που κάνει η χάρις του Θεού.