Τήν ύπακοή στούς Γέροντές μου τήν αισθανόμουνα σάν παράδεισο

Σ' ένα μοναστήρι μπορεί νά υπάρχει σειρά, αλλά ή μοναχική ζωή νά είναι ανύπαρκτη. Τό μοναστήρι πάνω απ' όλα θά πρέπει νά βάλει τήν ύπακοή και τό επιτραχήλι. Εγώ κάθε φορά πού εξομολογιόμουνα, μου ερχόταν μεγάλη χαρά κι έδινα πολύ τόν εαυτό μου σέ προσευχή. Όχι μόνο τότε αλλά και τώρα, όταν εξομολογηθώ, αισθάνομαι χαρά, ξαλαφρώνω αμέσως. Τό έχω πάρει έτσι μέ πίστη αυτό τό μυστήριο. Από κεί νά δίδονται όλες οι κατευθύνσεις. Όλα εν ύπακοή, εν αγιασμό.

Μεγάλο κι έξυπνο πράγμα ή ύπακοή. Είναι τό μυστικό τής πνευματικής ζωής. Δέν μπορούμε νά τήν καταλάβομε. Εγώ όμως, μέ τήν χάρι του Κυρίου, τήν έχω ζήσει. Ξέρω πόσο χαριτωμένο πράγμα είναι και πόσο τέλειο κι ανέμελο. Νά ύπακούεις στόν Θεό, νά δίδεσαι στή λατρεία του Θεού και νά ύπακούεις και στόν Γέροντα! Η ύπακοή είναι πολύ σπουδαία. Είναι μία μεγάλη αρετή, είναι αυτή ή ίδια ή ταπείνωση. Υπακοή μέ χαρά, μ' ευχαρίστηση. Ας είναι καί στραβά αυτά που ζητάει ό Γέροντας. Κι αυτή ή ύπακοή έχει μεγάλη αξία. Αυτή ή ύπακοή συγκινεί τόν Θεό. «Εγώ τούς έμει φιλούντας αγαπώ, οι δε έμει ζητούντες εύρησουσι χάριν».

Μέ την ύπακοή αλλάζεις σ' όλα. Γίνεσαι γρήγορος, έξυπνος, πιο γερός, γίνεσαι σ' όλα νέος. Μ' αγάπησε ό Χριστός και μου έδωσε την χάρι να κάνω ύπακοή. Κι εγώ ό ταπεινός λίγο την αισθάνθηκα και, ό,τι έχω, απ' την ύπακοή τό έχω. Την ύπακοή στους Γέροντές μου την αισθανόμουν σαν παράδεισο. Και τό ζητούσα κιόλας, ότι θα έπρεπε να μου είναι πιο αυστηροί. Δεν ήμουν ευχαριστημένος. Τώρα, όμως, που μεγάλωσα, βλέπω ότι όντως ήταν πολύ αυστηροί. Τότε δεν τό καταλάβαινα.

Η υπακοή, και μάλιστα σε πνευματικό γέροντα, είναι μεγάλο κεφάλαιο. Όταν ζείτε μαζί μ' έναν άγιο, αγιοποιείσθε κι εσείς. Παίρνετε κάτι απ' τις άγιες συνήθειές του, απ' τα λόγια του, τη σιωπή του. Η προσευχή του σας επηρεάζει. Ακόμη κι αν δεν μιλάτε, γίνεται κάτι, μεταδίδεται χωρίς να τό καταλάβετε και σ' εσάς κάτι τό άγιο, τό θείο. Ναι, ό Άγιος Πρόχορος, ό Άγιος Πρόχορος κ.ά. έζησαν κοντά σε δασκάλους αγίους, ενεπνεύσθησαν απ' τους αγίους κι έγιναν κι αυτοί άγιοι. Τό ίδιο έγινε και με τόν Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, τόν Γρηγόριο Παλαμά κ.ά.

Ό Γέροντας παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο στη ζωή μας. Ό Γέροντας είναι ποδηγέτης. Δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος μορφωμένος που έγινε γέροντας, επειδή είναι θεολόγος και κατηρτισμένος γραμματικά. Να διακρίνομε τι είναι Γέροντας. Μπορεί ό Γέροντας να είναι κι αγράμματος, μπορεί να μην έχει πολλές γνώσεις, να μην έχει ευφράδεια λόγου, να μην έχει μελετήσει συγγράμματα, αλλά να είναι ανώτερος απ' τόν μορφωμένο, όταν έχει ζήσει ως υποτακτικός και έχει αποκτήσει την χάρι του Θεού. Αυτός ό Γέροντας μπορεί να ωφελήσει τους υποτακτικούς του πάρα πολύ, αν του κάνουν υπακοή.

Βέβαια, αυτά που λέει ό Γέροντας σου τά λένε και τά βιβλία. Δεν είναι, όμως, τό ίδιο. Ό Γέροντας που θα ζει αυτά τά πνευματικά και που δεν θα σου λέει: «Ό τάδε πατήρ λέγει αυτό, τό τάδε βιβλίο γράφει αυτό», αλλά που θα βιώνει ό ίδιος τη ζωή του Χριστού και θα σου μιλάει εκ πείρας, θα σου τά μεταδίδει κιόλας, θα σου τά βάζει στην ψυχή σου κι εσύ θα μάθεις κοντά του πώς να ελκύεις την χάρι του Θεού.

Όταν έχεις τόν Γέροντα και τόν ζεις, τόν αγαπάεις τόν Γέροντα. Κι όταν ό Γέροντας σ' αγαπάει κι εκείνος κι είστε όμοψυχοι, τότε γίνεσθε ένα. «Ου γάρ είσι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις τό εμόν όνομα, εκεί είμι εν μέσω αυτών». Εκεί είναι ό Χριστός. Σ' αυτή την κατάσταση δεν υπάρχουν αποστάσεις. Όπου κι αν βρισκόμαστε, είμαστε ενωμένοι εν Χριστώ και προσευχόμαστε κι έτσι ή χάρις του Θεού μας επισκέπτεται και μας τονώνει διαρκώς. Έτσι ζούμε την ενότητα μέσα στην Εκκλησία. Έχουμε τό αίσθημα του «ενός», δηλαδή ότι είμαστε ένα. Έτσι ζούσαν τά παλαιά τά χρόνια οι γέροντες και οι υποτακτικοί.

Αὐτὰ δὲν εἶναι παραμύθια. Τὰ ἔχω δεῖ ἐγὼ αὐτά πολλές φορές. Ὅταν ἐπῆγα στό Ἅγιον Ὄρος, πᾶνε ὅλα, καὶ κόσμος καὶ συγγενεῖς καὶ κοσμοκράτορες, ὅλα γίνανε ὑπακοή στόν Γέροντά μου, γίνανε προσευχή, γίνανε χαρά. Περπατώντας μὲς στὰ Καυσοκαλύβια γίνανε οὐρανός. Ὅταν, ὅμως, ἄρχιζα λίγο νὰ κάνω πῶς κουράζομαι, ἀμέσως πάλι μὲ πλάκωνε ἡ ἐκτίμηση τῶν γονέων καὶ τοῦ κόσμου.

Εἶναι λοιπόν μεγάλη ἀρετή, μεγάλο προσόν ἡ ὑπακοή σέ γέροντα. Εἶναι τό πᾶν. Πρέπει νὰ ἔχεις περάσει ἀπὸ ὑπακοή, γιὰ νὰ εἶσαι πλήρης, ὥστε ν' ἀντιμετωπίσεις τὶς δυσκολίες τῶν ἀνθρώπων. Ἂν δὲν ἔχεις ταπείνωση, δὲν ἔχεις ὑπακοή, δὲν ἔχεις τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἂν δὲν περάσεις ἀπὸ ταπείνωση καὶ ἄρα ἀπὸ τὴν ὑπακοή, τὴν παθαίνεις πολὺ ἄσχημα. Ἡ ἔλλειψη ὑπακοῆς ὀφείλεται στόν ἐγωισμό καὶ τὴ φιλαυτία. Μεγάλο πράγμα ἡ ταπείνωση! Ὁ ἐγωισμός, ἡ ὑπερηφάνεια ἐγέννησαν τὴν παρακοή κι ἐφύγαμε ἀπ' τὸν Παράδεισο. Ποτέ ἕνας ἐγωιστής δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ὑπακοή. Θέλει πάντα νὰ ἐξετάζει αὐτό ποὺ τοῦ λένε, ἂν εἶναι καλό ἢ ὄχι, ἂν εἶναι ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, κι ἀνάλογα τό κάνει. Ἢ τό κάνει μὲν, ἀλλὰ μὲ ἀντιρρήσεις καὶ ἀντιλογίες, νομίζοντας ὅτι μ' αὐτὴ τὴ στάση δείχνει τὴν ἐλευθερία του. Ὅμως στὴν ὑπακοή βρίσκει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἐλευθερία τὴν ἀληθινή, ἐνῶ δουλεία εἶναι αὐτὴ ποὺ τὸν ἀναγκάζει νὰ μὴν ὑπακούει. Ὅταν ὑπακούει, ἐντάσσεται πιὰ στὴν ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὐτοὶ ποὺ ζοῦν σέ μία σπηλιά, τὰ ζοῦν αὐτά. Εἶναι ἡ θέωσις, ποὺ τὰ ἔχει ὅλα. Ἐνώνονται μὲ τὸν Θεό. Καλλιεργοῦν τό πνεῦμα καὶ αὐτὴ ἡ καλλιέργεια δὲν ἔχει χορτασμό. Ὁ Θεός εἶναι τῶν τελείων ἡ ἀκρότης, τό ἄκρον ἀγαθόν. Τὰ ἔχει ὅλ' αὐτά ἡ ἕνωση μὲ τὸν Θεό. Μιὰ πλήρης εὐχαρίστηση γίνεται μ' αὐτὴ τὴν ἕνωση. Καμία ἄλλη ἡδονή δὲν εἶναι πιὸ πάνω ἀπὸ ἐκείνη ποὺ δίδει ἡ ἕνωση μὲ τὸν Θεό. Εἶναι ἡ ἡδονή, ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα. Εἶναι ἡ ἡδονή τῶν δοσμένων στόν Θεό. Γίνονται ὅλ' αὐτά μὲ τὴ θεία βοήθεια. Ἄμα ἐνεργεῖ ἡ χάρις, τὰ πράγματα εἶναι ὑπὲρ τὴν φύσιν.

Νὰ εὔχεσθε ὁ Θεός νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ αἰσθανόμαστε καὶ νὰ ζοῦμε αὐτά τὰ μεγαλεῖα, ἔστω καὶ λίγο.