Η επίδραση της προσευχής είναι θαυματουργός

Ὅταν μπαίνετε μέσα στό μοναστήρι, νά ανοίγει ή ψυχούλα σας στήν αγάπη τοῦ Θεοῦ. Εκεί είναι όλα αγιασμένα τόσες ψυχές πού προσεύχονται, πού άσκονται, πού ζούν τή ζωή τοῦ Θεοῦ. Οί αγιασμένες ψυχές είναι τό μεγαλειό τοῦ μοναστηριού. Η ψυχή έχει φοβερές δυνάμεις, πού τίς αντανακλά στό περιβάλλον. Έτσι κι οί αγιασμένοι τόποι μάς επηρεάζουν καί μάς ανεβάζουν. Ὅταν βρίσκομαι σέ τέτοιους τόπους, πριν προλάβω νά προσευχηθώ, αμέσως ό αγιασμένος τόπος μ' ανεβάζει στά ουράνια, όπως, γιά παράδειγμα, ή Πάτμος, τό Ἅγιον Ὄρος κ.ά.

Ὁ μοναχός φαίνεται απόκοσμος καί άκοινωντος γιά πολλούς. Φαίνεται ότι κοιτάζει μόνο τήν ψυχή του, ότι δέν προσφέρει τίποτα στήν Εκκλησία, στόν κόσμο. Αυτό δέν είναι έτσι. Τόσα χρόνια άν διατηρήθηκε ή Εκκλησία, ὀφείλεται στό μοναχισμό. Αυτός πού μπαίνει στό μοναστήρι καί τά δίνει όλα στόν Χριστό μπαίνει στήν Εκκλησία. Ἴσως νά πει κάποιος: «Αυτοί πού ζούν μόνοι τους σέ μία σπηλιά βοηθούν τήν Εκκλησία;». Ναί. Οί σπηλαιώτες βοηθούν τήν Εκκλησία μυστικά. Ένας πού ζει στή σπηλιά μπορεί νά μή φτιάχνει δέντρα καί κήπους, συγγράμματά κι άλλα πού βοηθούν στή ζωή ή στήν πρόοδο, αλλά εκεί μέσα δημιουργεί κι εξελίσσεται καί θεοῦται. Οί άσκητες μένουν στή σπηλιά, γιά νά μήν τούς άποσπά κανείς απ' τήν πνευματική ζωή. Μέ τή θερμή καί καθαρή ζωή τους καί κυρίως μέ τήν προσευχή τους βοηθούν τήν Εκκλησία. Θά σας πώ κάτι, πού θά σας φανεί υπερβολικό. Αλλά, παιδιά μου, θέλω νά μέ πιστεύσετε. Πρόκειται γιά τήν προσφορά της προσευχής τοῦ μοναχοῦ. Ακούστε με μέ προσοχή.

Ἄς υποθέσομε ότι έχουμε επτά ιεροκήρυκες θεολόγους, οί όποιοι είναι άγιοι στή ζωή τους. Η ρητορεία τους άφθαστη. Ο καθένας έχει τήν ενορία του, πού αποτελείται από δέκα χιλιάδες ενορίτες. Κάθε μέρα άκουνε τό λόγο τους εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι. Συγκλονίζονται χιλιάδες πού τούς άκουνε, μετανοούν, επιστρέφουν στόν Χριστό, σώζονται ολόκληρες οικογένειες. Ένας, όμως, μοναχός, πού δέν τόν βλέπει κανείς, καθισμένος σέ κάποια σπηλιά, μέ τήν ταπεινή του προσευχή επιδρά πολύ περισσότερο. Ένας έναντι επτά έχει μεγαλύτερα αποτελέσματα. Αυτό βλέπω. Είμαι σίγουρος. Νά ποιά είναι ή σημασία της προσευχής τοῦ μοναχοῦ. Είναι στό κελλί του μόνος, αλλά τά κύματα της προσευχής του φθάνουν σ' όλους τούς άνθρωπους, έστω κι άν είναι μακριά. Μέ τήν προσευχή ό μοναχός συμμετέχει σ' όλα τά προβλήματα τών άνθρωπων καί κάνει θαύματα. Ἡ προσφορά του, ἐπομένως, εἶναι πιό μεγάλη κι ἀπ’ τοῦ πιό ἄξιου ἱεροκήρυκα.

«Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου...»

Νὰ προσεύχεσθε γιὰ τοὺς συγγενεῖς σας χωρὶς νὰ ἀγχώνεσθε γιὰ τὴ σωτηρία τους, γιατὶ ἔτσι χάνετε τὴν ἐπικοινωνία σας μὲ τὸν Χριστὸ καὶ δείχνετε ὀλιγοπιστία. Νὰ τ’ ἀναθέτετε ὅλα μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν ἀγάπη καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Τὸ καλύτερο εἶναι νὰ δοθεῖτε στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ν’ ἀποκοπεῖτε ἀπ’ τὸν κόσμο καὶ ἀπ’ τοὺς συγγενεῖς καὶ ἀπ’ τοὺς γονεῖς καὶ ἀπ’ τ’ ἀδέλφια. Ὅλ’ αὐτὰ ποὺ ζοῦν οἱ ἀσκηταὶ εἶναι γραμμένα στὸν Κανόνα τῆς Μοναχικῆς Κουρᾶς. Λέγει:

«Οἱ θέλοντες ἔρχεσθαι, φησίν, ὀπίσω μου, προθύμως ἀρνήσασθε τὰς κοσμικὰς ἀφορμάς, γονεῖς τοὺς γεννήσαντας, τέκνα τε καὶ γυναῖκας, ἀδελφούς τε καὶ φίλους, χρήματα καὶ οἰκίας, συγγενεῖς τε καὶ δούλους, καὶ δέξασθε ἀξίωμα τῶν Ἀποστόλων μου». Ἀκούστε τί ἔγινε μ’ ἕναν ἀσκητὴ στὸ Γεροντικό.

Ἕνας μοναχογιὸς καὶ πολὺ πλούσιος ἐπῆγε στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας. Ἐκεῖ πολὺ προόδευσε. Πέρασαν χρόνια. Οἱ γονεῖς του πέθαναν. Δὲν ὑπῆρχε κληρονόμος κι ἦλθαν νὰ τὸν βροῦν κάποιοι συμπολίτες του. Ἡ περιουσία ἦταν πολὺ μεγάλη. Τοῦ λένε:

— Ἦλθαμε νὰ σοῦ ποῦμε νὰ ἔλθεις, ἂν θέλεις, νὰ πάρεις τὴν περιουσία τῶν γονέων σου ποὺ πέθαναν.

Τότε ἐκεῖνος ἔσκυψε κάτω τὸ κεφάλι του καὶ σὲ λίγο εἴπε:

— «Ἐγὼ πρὸ αὐτῶν ἀπέθανον τῷ κόσμῳ καὶ πῶς δύναται νεκρὸς νεκρὸν κληρονομήσαι»;

Ἂν δὲν νεκρωθοῦμε, δὲν γίνεται τίποτα. Ν’ ἀγαπήσομε τὸν Χριστὸ καὶ θὰ μᾶς ἀγαπήσει κι Ἐκεῖνος. Ὅλοι οἱ πόνοι θὰ περάσουν, θὰ νικηθοῦν, θὰ μεταποιηθοῦν. Μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος ἔχει πεὶ κάτι πολὺ ὡραῖο:

«... τέκνα Θεοῦ, ὡς γέγραπται, θεοὶ τε κατὰ χάριν... τέκνα φωτός... ὅσοι κόσμον ἀρνήσονται τὸν μάταιον καὶ πλάνον, ὅσοι γονεῖς καὶ ἀδελφοὺς μισήσουσιν ἀμίως...».

Τί ὡραῖο πράγμα εἶναι αὐτό! Τὸ μεγάλο μυστικό εἶναι τὸ «ἔξοδο». Ὑπάρχει τὸ μητρικό, τὸ πατρικὸ φίλτρο καὶ γιὰ τὸν μοναχό, ἂν δὲν προσέξει, γίνεται ἕνα «ἔξοδο» ἐκεῖ. Ἂν, τρόπον τινά, ἔχεις μέσα σου πέντε βαθμοὺς ἀγάπης καὶ ξοδεύεις τοὺς δύο στοὺς γονεῖς, τοὺς ἄλλους δύο στ’ ἀδέλφια, τί μένει γιὰ τὸν Θεό; Ἐνῶ ἐν τῷ Θεῷ ὑπάρχουν ὅλες οἱ ἀγάπες τοῦ κόσμου. Ἂν ἀγαπήσεις τὸν Θεό, τὰ πάντα ἀγαπάεις, διότι μέσα στον Θεό ὑπάρχουν ὅλα κι ὁ Θεός ἔτσι θέλει νά Τόν ἀγαπάεις. Αὐτός ὁ ἴδιος λέγει: «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου».

Αὐτά εἶναι τά «ἀνώτερα μαθηματικά» τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Καμία ἄλλη θρησκεία δὲν τά ἔχει συλλάβει αὐτά τά νοήματα, διότι δὲν εἶναι ἀνθρώπινα ἐπινοήματα. Ὁ Θεός μᾶς τά φανέρωσε.