Ὁ Θεὸς ὅλα τὰ συγχωρεῖ μὲ τὴν ἐξομολόγηση

Ἄς μὴ γυρίζουμε πίσω στὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔχουμε ἐξομολογηθεῖ. Ἡ ἀνάμνηση τῶν ἁμαρτιῶν κάνει κακό. Ζητήσατε συγγνώμη; Τελείωσε. Ὁ Θεὸς ὅλα τὰ συγχωρεῖ μὲ τὴν ἐξομολόγηση. Δὲν πρέπει νὰ γυρίζουμε πίσω καὶ νὰ κλεινόμαστε σὲ ἀπελπισία. Νὰ εἴμαστε δοῦλοι ταπεινοὶ μπροστά στὸν Θεό. Νὰ αἰσθανόμαστε χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Δὲν εἶναι ὑγιὲς νὰ λυπάται κανεὶς ὑπερβολικὰ γιὰ τὶς ἁμαρτίες του καὶ νὰ ἐπαναστατεῖ ἐναντίον τοῦ κακοῦ ἑαυτοῦ του φθάνοντας μέχρι τὴν ἀπελπισία. Ἡ ἀπελπισία καὶ ἡ ἀπογοήτευση εἶναι τὸ χειρότερο πράγμα. Εἶναι παγίδα τοῦ σατανᾶ, γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ χάσει τὴν προθυμία του στὰ πνευματικὰ καὶ νὰ τὸν φέρει σὲ ἀπελπισία, σὲ ἀδράνεια καὶ ἀκηδία. Ὁ ἄνθρωπος τότε δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τίποτα· ἀχρηστεύεται. Λέει: «Εἴμαι ἁμαρτωλός, ἄθλιος, εἶμαι τοῦτο, εἶμαι κεῖνο, δὲν ἔκανα τοῦτο, δὲν ἔκανα κεῖνο... Ἔπρεπε τότε, δὲν ἔκανα τότε, τώρα τίποτα... Πᾶνε τὰ χρόνια μου χαμένα, δὲν εἶμαι ἄξιος». Τοῦ δημιουργεῖται ἕνα αἴσθημα κατωτερότητος, ἕνας ἄκαρπος αὐτοεξευτελισμός, ὅλα γι' αὐτόνε εἶναι ρημάδια. Ξέρετε τί βαρὺ πράγμα εἶναι αὐτό; Εἶναι ψευτοταπείνωση.

Ὅλ' αὐτὰ εἶναι σημάδια ἀπελπισμένου ἀνθρώπου, ποὺ τὸν ἔχει κυριεύσει ὁ σατανᾶς. Ὁ ἄνθρωπος φθάνει στὸ σημεῖο νὰ μὴ θέλει οὔτε νὰ μεταλάβει, νομίζει ὅτι εἶναι ἀνάξιος γιὰ τὰ πάντα. Προσπαθεῖ νὰ ἐξουθενώσει τὴ δράση του, τὸν ἑαυτό του, γίνεται ἄχρηστος. Αὐτὴ εἶναι παγίδα ποὺ στῄνει ὁ σατανᾶς, γιὰ νὰ χάσει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἐλπίδα του στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αὐτὰ εἶναι φοβερά, ἀντίθετα πρὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Κι ἐγὼ σκέπτομαι ὅτι ἁμαρτάνω. Δὲν βαδίζω καλά. Ὅ, τι ὅμως μὲ στενοχωρεῖ, τὸ κάνω προσευχή, δὲν τὸ κλείνω μέσα μου, πᾶς στὸν πνευματικό, τὸ ἐξομολογοῦμαι, τελείωσε! Νὰ μὴ γυρίζουμε πίσω καὶ νὰ λέμε τί δὲν κάναμε. Σημασία ἔχει τί θὰ κάναμε τώρα, ἀπ' αὐτὴ τὴ στιγμή κι ἔπειτα. Ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος, τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος».

Στόν Απόστολο Παύλο πήγαινε τό πνεύμα τῆς δειλίας νά τόν ἐκκόψει ἀπό τήν προσπάθειά του πρὸς τόν Χριστό, ἀλλά ἔλαβε τό θάρρος καί εἶπε: «Ζώ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Καί τό ἄλλο: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλίψις ἢ στενοχωρία, ἢ διωγμός, ἢ λιμός, ἢ γυμνότης, ἢ κίνδυνος, ἢ μάχαιρα; Καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν· ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς». Καί ὁ προφητάναξ Δαβίδ: «Οὐκ ἀποθανοῦμαι, ἀλλὰ ζήσομαι καί διηγήσομαι τὰ ἔργα Κυρίου». Νά ἐντρυφᾶτε στίς Γραφές. Θυμηθεῖτε ἐκεῖνο τό ὥραίο: «Ἐγώ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ, οἱ δὲ ἐμὲ ζητοῦντες εὑρήσουσι χάριν».