*Ὅταν ἐξομολογεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἡ χάρις τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὰ ψυχικὰ τραύματα*

Δὲν εὐθύνεται μονάχα ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὰ παραπτώματά του. Τὰ λάθη, οἱ ἁμαρτίες καὶ τὰ πάθη δὲν εἶναι μόνο προσωπικὰ βιώματα τοῦ ἐξομολογουμένου. Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει πάρει μέσα του καὶ τὰ βιώματα τῶν γονέων του καὶ εἰδικά τῆς μητέρας, δηλαδὴ τὸ πῶς ζοῦσε ἡ μητέρα του, ὅταν τὸν κυοφοροῦσε, ἂν στενοχωριόταν, τί ἔκανε, ἂν κουραζόταν τὸ νευρικὸ της σύστημα, ἂν εἶχε χαρᾶ, ἂν εἶχε θλίψη, ἂν εἶχε μελαγχολία. Ἔ, ὅλο τὸ νευρικὸ σύστημα τὸ δικό της ἐπηρέασε τὸ νευρικὸ σύστημα τοῦ ἐμβρύου της. Ὁπότε, ὅταν γεννηθεῖ τὸ παιδὶ καὶ μεγαλώσει, παίρνει μέσα του και τά βιώματα της μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου. Δημιουργείται μία κατάστασις στην ψυχή του ανθρώπου εξαιτίας των γονέων του, που την παίρνει μαζί του σ' όλη του τη ζωή, αφήνει ίχνη μέσα του και πολλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή του είναι απόρροια της καταστάσεως αυτής. Τά φερσίματά του έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων του. Μεγαλώνει, μορφώνεται, αλλά δεν διορθώνεται. Εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος από την ευθύνη για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου.

Υπάρχει, όμως, ένα μυστικό. Υπάρχει κάποιος τρόπος ν' απαλλαγεί ο άνθρωπος απ' αυτό το κακό. Ο τρόπος αυτός είναι η γενική εξομολόγηση, η οποία γίνεται με την χάρι του Θεού. Μπορεί, δηλαδή, να σου πει ο πνευματικός:

— Πώς θα ήθελα να ήμασταν σ' ένα ήσυχο μέρος, να μην είχα ασχολίες και να μου έλεγες τη ζωή σου απ' την αρχή, από τότε που αισθάνθηκες τον εαυτό σου· όλα τα γεγονότα που θυμάσαι και ποια ήταν η αντιμετώπισή τους από σένα, όχι μόνο τα δυσάρεστα αλλά και τα ευχάριστα, όχι μόνο τις αμαρτίες αλλά και τα καλά. Και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Όλα. Όλα όσα απαρτίζουν τη ζωή σου.

Πολλές φορές έχω μεταχειρισθεί αυτή τη γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ' αυτό. Την ώρα που τά λέεις στον εξομολόγο, έρχεται η θεία χάρις και σε απαλλάσσει απ' όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές· διότι, την ώρα που τά λες, ο εξομολόγος εύχεται θερμά στον Κύριο για την απαλλαγή σου.

Είχε έλθει σ' εμένα πρό καιρού μία κυρία, που έκανε αυτού του είδους την εξομολόγηση και βρήκε μεγάλη ωφέλεια. Βελτιώθηκε η ψυχολογική της κατάσταση, διότι την εβασάνιζε κάτι. Έστειλε, λοιπόν, αυτή μία φίλη της και πήγαμε έξω στο βράχο, στα Καλλίσια. Καθίσαμε και άρχισε κι εκείνη να μου μιλάει. Της λέγω:

— Να μου πεις ό,τι αισθάνεσαι. Αν σε ρωτήσω εγώ για κάτι, να μου πεις. Αν δεν σε ρωτήσω, να συνεχίσεις να τά λέεις, όπως τά αισθάνεσαι.

Ολ' αυτά που μου έλεγε τά παρακολουθούσα όχι απλώς με προσοχή, αλλά «έβλεπα» μέσα στον ψυχικό της κόσμο την επίδραση της προσευχής. Την παρακολουθούσα μέσα στην ψυχή της κι «έβλεπα» ότι πήγαινε χάρις μέσα της, όπως την εκοίταζα εγώ. Διότι στον πνευματικό υπάρχει χάρις και στον παπά υπάρχει χάρις. Τό καταλαβαίνετε; Δηλαδή, ενώ εξομολογείται ο άνθρωπος, ο ιερέας προσεύχεται γι' αυτόν. Συγχρόνως, έρχεται η χάρις και τον ελευθερώνει απ' τά ψυχικά τραύματα, που για χρόνια τον βασανίζουν, χωρίς να γνωρίζει την αιτία τους. Ω, αυτά τά πιστεύω πολύ!

Στον εξομολόγο μπορείς να μιλήσεις όπως αισθάνεσαι, αλλά δεν είναι αυτό τόσο σημαντικό, όσο είναι τό ότι κοιτάζει μέσα στην ψυχή σου προσευχόμενος ο παπάς και βλέπει πώς είσαι και σου μεταδίδει την χάρι του Θεού. Έχει αποδειχθεί ότι αυτό το κοίταγμα είναι πνευματικές ακτίνες που σε ξαλαφρώνουν και σε θεραπεύουν. Μη νομίσετε ότι είναι ακτίνες φυσικές. Είναι αλήθεια αυτά τά πράγματα. Και με τον Χριστό τί έγινε; Έπιασε τό χέρι της αιμορροούσης και είπε: «Ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ' ἐμοῦ». Θὰ πεῖς: «Ναί, μά ἦταν Θεός!». Ὁ Χριστός, βέβαια, ἦταν Θεός, ἀλλὰ μήπως καὶ οἱ ἀπόστολοι δὲν κάνανε τὸ ἴδιο; Ὅλοι οἱ πνευματικοί, οἱ ἐξομολόγοι ἔχουν αὐτὴ τὴν χάρι κι ὅταν εὔχονται, τὴν ἐκπέμπουν ὡς ἀγωγοί. Γιὰ παράδειγμα, θέλομε ν' ἀνάψουμε ἐδῶ πέρα μία θερμάστρα καὶ βάζομε ἕνα καλώδιο, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ἐπαφή, διότι τὸ καλώδιο δὲν εἶναι στὴν πρίζα. Ἄν, ὅμως, τὸ καλώδιο μπεῖ στὴν πρίζα, μόλις κάνει τὴν ἐπαφή, ἔρχεται τὸ ρεῦμα μέσω αὐτοῦ τοῦ ἀγωγοῦ. Εἶναι πνευματικὰ πράγματα τῆς θρησκείας μας αὐτά. Μπορεῖ νὰ λέμε γιὰ καλώδιο, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα αὐτὴ εἶναι ἡ «θεία ψυχανάλυση».