*Συνήθιζα να μήν άφηνω τό μυαλό μου ελεύθερο, γιά να έχω καθαρότητα νόος*

Εκεί πού έργαζόμουν, εκεί πού έφτιαχνα τά ξυλόγλυπτα, είχα και την Αγία Γραφή. Την άνοιγα κι εδιάβαζα. Είχα τό Ευαγγέλιο κι εδιάβαζα από την αρχή τό κατά Ματθαίον: «Βίβλος γενέσεως Ίησου Χριστού, Υιού Δαυ-ίδ, Υιού...». Τό εδιάβαζα, έργαζόμουν και τό έλεγα μέσα μου. Πολλές φορές τά έλεγα τά λόγια του Ευαγγελίου και τά θυμάμαι μάλιστα και τώρα. Μ' ενδιέφερε να έχω στό νού μου άγια λόγια. Δεν μέ κούραζε πού τά έλεγα πολλές φορές. Αγαπούσα τά θεία λόγια, τά ένιωθα, εμβάθυνα. Δεν έχορταινα να τά λέω όλη την ημέρα. Και κάθε μέρα να τά έλεγα, δεν κουραζόμουν.

Είχα μεγάλη λαχτάρα κι όταν οι Γέροντές μου φεύγανε τό πρωί κι έρχοντουσαν τό βράδυ, εγώ, ελεύθερος πιά, πήγαινα στό εκκλησάκι, στόν Άγιο Γεώργιο, και δινόμουν στην προσευχή. Και πήγαινα εκεί. Ναι... Τό τί γινόταν! Τόσο πολύ εύφρανόμουν, πού δεν έτρωγα. Δεν μού άρεσε ν' αποσπασθώ. Καταλάβατε; Έλεγα την ευχή, έψαλλα, εδιάβαζα. Πήγαινα εκεί μόνος μου. Είχα πολύ καλή φωνή. Μά σας λέω, είχα πάρα πολύ καλή φωνή! Δεν σας λέω τώρα, γιά να έπαινέσω τόν εαυτό μου, αλλά έτσι τό αισθανόμουν εγώ. Είχα πολύ καλή φωνή και, όπως τά έψαλλα, έμοιαζαν μέ μοιρολόγια. Ήταν έρωτικά τραγούδια, ήταν γιά τόν Χριστό, ό,τι θέλεις... Καταλάβατε; Πώ, πώ! Τί νεκρώσιμες ακολουθίες, τί, τί... Ό,τι θέλεις! Τέτοια εδιάβαζα. Έ, τί να σας κάνω... να! Τέτοια σας λέω. Κάτι πού τό έχω περάσει. Καταλάβατε; Όταν επέρασε ό πρώτος καιρός και μεγάλωσα λίγο και δυνάμωσα, αρχίσανε και μέ στέλνανε οι Γέροντές μου κι έξω από τό κελλί. Στό κελλί, στά Καυσοκαλύβια, δεν είχαμε χώμα και τό φέρναμε από μακριά, κουβαλώντας το στόν ώμο. Όταν επήγαινα να κουβαλήσω χώμα κάνοντας ύπακοή και βάδιζα προς τη σπηλιά του Αγίου Νήφωνος, συνήθιζα να μήν άφηνω τό μυαλό μου ελεύθερο, αλλά ν' αποστηθίζω την Αγία Γραφή, τό Ψαλτήρι, τούς κανόνες. Αυτό τό έκανα, γιά να έχω καθαρότητα νόος. Ούτε ποτέ φαντάσθηκα να χρησιμοποιήσω αυτή την αποστήθιση, όπως συνήθως κάνουν οι ιεροκήρυκες, γιά να τά πώ στόν κόσμο, να κάνω όμιλίες και κηρύγματα. Ποτέ δεν φαντάσθηκα ότι θα έβγαινα απ' την έρημο. Ποτέ δεν μού ήλθε ένα τέτοιο πράγμα στό νού. Αισθανόμουν ότι εκεί θα έμενα κι εκεί θα απέθνησκα. Αλλά όμως, χωρίς να τό καταλάβω, χωρίς να τό θέλω, έβγηκα έξω απ' τό Άγιον Όρος.