Ἄπλωσα τό χέρι μου κι ἔκανα κήρυγμα

Κάποια μέρα μέ στείλανε οἱ Γέροντές μου νά φέρω χῶμα στή σκήτη. Ὅταν ἔκανα πέρα, πρὸς τὸν Ἅγιο Νήφωνα, ὅπως συνήθιζα, ἔλεγα μέ τό μυαλό μου τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο καὶ κοίταζα τό Αἰγαῖον Πέλαγος, πού ἀπλωνότανε χωρίς ὁρίζοντα. Στάθηκα γιά μία στιγμή σ' ἕνα βράχο, μύριζα τό θυμάρι κι ἔτσι, ὅπως ἤμουν ἐνθουσιασμένος ἀπ' τή φύση, ἄρχισα νά φωνάζω. Ἄπλωσα μάλιστα καὶ τό χέρι μου κι ἔκανα κήρυγμα. Ναί, ἀλήθεια σᾶς λέγω! Ἄπλωσα πάνω στό βράχο τό χέρι μου κι ἄφησα κάτω τό τσουβάλι πού θά γέμιζα μέ χῶμα. Ἄρχισα, λοιπόν, μέ φωνή δυνατή καὶ μέ νόημα: «Αὕτη δὲ ἐστὶν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα· πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ...». Τό εἶπα μέχρι τό τέλος. Πού τό εἶπα τό κήρυγμα αὐτό; Στό κενό, στή θάλασσα, σ' ὅλο τὸν κόσμο. Χωρίς κανείς ν' ἀκούει, τό εἶπα μὲς στήν ἐρημιά.

Ἔ, τί νά σᾶς πῶ; Σᾶς λέγω αὐτά πού ἀγάπησα καὶ τά θυμάμαι τόσο ζωντανά!