*Ὁ Θεός προνοεί και ἐνδιαφέρεται ὡς Πατέρας, ἀλλὰ σέβεται καὶ τὴν ἐλευθερία μας*

Ὁ Θεός είναι αγάπη· δέν είναι απλός θεατής τῆς ζωῆς μας. Προνοεί και ἐνδιαφέρεται ὡς Πατέρας μας που είναι, ἀλλὰ σέβεται καὶ τὴν ἐλευθερία μας. Δέν μᾶς πιέζει. Ἐμεῖς νὰ ἔχουμε τὴν ἐλπίδα μας στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ, ἐφόσον πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς παρακολουθεῖ, νὰ ἔχουμε θάρρος, νὰ ριχνώμαστε στὴν ἀγάπη Του καὶ τότε θὰ Τὸν βλέπουμε διαρκῶς κοντά μας. Δέν θὰ φοβόμαστε μήπως παραπατήσομε.

Τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, τόσο τέλειο! Μεγάλο ἐργοστάσιο· πίνει νερό, πηγαίνει στό στομάχι, στά νεφρά, καθαρίζει τό αἷμα. Ἡ λειτουργία τῆς καρδιάς, ὁλόκληρη ἀντλία, οἱ πνεύμονες, τό συκώτι, ἡ χολή, τό πάγκρεας, ὁ ἐγκέφαλος, τό νευρικό σύστημα, οἱ αἰσθήσεις, ἡ ὅραση, ἡ ἀκοή... Τί νὰ ποῦμε γιὰ τὶς πνευματικὲς δυνάμεις καὶ πῶς συλλειτουργοῦν ὅλ' αὐτὰ συγχρόνως ἁρμονικὰ κάτω ἀπὸ τὴν προστασία καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ!

Ὅλα εἶναι στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Βλέπετε τὰ πεῦκα; Πόσες βελόνες ἔχει τό κάθε πεῦκο; Μπορεῖτε νὰ τὶς μετρήσετε; Ὁ Θεός, ὅμως, τὶς γνωρίζει καὶ χωρὶς τὴ δική Του θέληση οὔτε μία δὲν πέφτει κάτω. Ὅπως καὶ οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς μας καὶ αὐτὲς ὅλες εἶναι ἠριθμημέναι. Ἐκεῖνος φροντίζει καὶ γιὰ τὶς πιὸ μικρὲς λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας, μᾶς ἀγαπάει, μᾶς προστατεύει.

Ἐμεῖς ζοῦμε σὰν νὰ μὴν αἰσθανόμαστε τό μεγαλεῖο τῆς θείας προνοίας. Ὁ Θεός εἶναι πολὺ μυστικός. Δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὶς ἐνέργειές Του. Μὴ νομίζετε ὅτι ὁ Θεὸς τό ἔκανε ἔτσι καὶ μετὰ τό διόρθωσε. Ὁ Θεός εἶναι ἀλάθητος. Δὲν διορθώνει τίποτα. Ποιός εἶναι, ὅμως, στό βάθος ὁ Θεός, στὴν οὐσία, ἐμεῖς δὲν τό γνωρίζουμε. Τίς βουλές τοῦ Θεοῦ δὲν μποροῦμε νὰ τὶς ἐξιχνιάσουμε.

«Οὐ γὰρ εἰσὶν αἱ βουλαί μου, ὥσπερ αἱ βουλαί ὑμῶν, οὐδ' ὥσπερ αἱ ὁδοί ὑμῶν αἱ ὁδοί μου, λέγει Κύριος· ἀλλ' ὡς ἀπέχει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τῆς γῆς, οὕτως ἀπέχει ἡ ὁδός μου ἀπὸ τῶν ὁδῶν ὑμῶν καὶ τὰ διανοήματα ὑμῶν ἀπὸ τῆς διανοίας μου».

Ὅταν ὁ Θεὸς μᾶς δωρίσει τό χάρισμα τῆς ταπεινώσεως, τότε ὅλα τὰ βλέπουμε, ὅλα τὰ αἰσθανόμαστε, τότε Τὸν ζοῦμε τὸν Θεὸ πολὺ φανερά. Ὅταν δὲν ἔχουμε τὴν ταπείνωση, δὲν βλέπουμε τίποτα. Τό ἀντίθετο, ὅταν ἀξιωθοῦμε τῆς ἁγίας ταπεινώσεως, τὰ βλέπουμε ὅλα, τὰ χαίρομαστε ὅλα. Ζοῦμε τὸν Θεό, ζοῦμε τὸν Παράδεισο μέσα μας, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Θὰ σᾶς διηγηθῶ κάτι —δὲν ξέρω ἂν τό ἔχετε διαβάσει στό Γεροντικό— ποὺ δείχνει τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δύναμη τῆς προσευχῆς τοῦ γέροντα. Ἕνας Γέροντας ἔστειλε τὸν ὑποτακτικό του, τὸν Παΐσιο, νὰ πάει σέ μιὰ δουλειά κάπου μακριά ἀπ' τὴν ἀσκητική του καλύβα. Ἐκεῖνος βάδιζε, βάδιζε ὥρες. Ἦταν μεσημέρι. Ὁ ἥλιος ἔκαιγε. Εἶδε ἕνα μεγάλο βράχο πού εἶχε σκιά καὶ πῆγε καὶ ξαπλώθηκε κάτω ἀπ' τῇ σκιά τοῦ βράχου νὰ ξεκουρασθεῖ κι ἐκεῖ ἀποκοιμήθηκε. Ἐκεῖ πού κοιμόταν — ἢ κοιμόταν ἢ ἦταν ἔτσι σέ μία κατάσταση χαλαρώσεως — βλέπει τὸν Γέροντά του νὰ τοῦ λέει:

— Παῖσιε, Παῖσιε, σήκω πάνω καὶ φεύγα ἀπ' αὐτοῦ!

Κι ὅπως τὸν ἄκουσε τὸν Γέροντά του νὰ τοῦ φωνάζει δυνατά, σηκώθηκε πάνω κι ἔκανε πέρα. Μόλις πῆγε λίγο πέρα, πέντε-ἔξι βήματα, «γουώωπ!», εἶδε τὸ βράχο πού ἔπεφτε. Θὰ τὸν πλάκωνε σὰν τὸ πουλὶ στὴν παγίδα. Δὲν θὰ τοῦ ἄφηνε οὔτε κοκκαλάκι, δηλαδή. Ἦταν πολὺ μακριὰ ὁ Γέροντας ἀπ' τὸν Παῖσιο κι ὅμως τὸν εἶδε.

Αὕτη εἶναι ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἐπαληθεύονται: «Σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς· ὄφεις ἀροῦσι· κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει· ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι καὶ καλῶς ἔξουσιν».

Μποροῦμε νὰ σκεπτόμαστε καὶ νὰ λέμε:

— Θεέ μου, εἶσαι πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ βλέπεις ὅλα, ὅπου κι ἂν εἶμαι. Παρακολουθεῖς μὲ στοργὴ τὸ κάθε μου βῆμα.

Νὰ ἐπαναλαμβάνομε μὲ τὸν Δαβίδ: «Ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός Σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου ποῦ φύγω; Ἐὰν ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν, Σὺ ἐκεῖ εἶ· ἐὰν καταβῶ εἰς τὸν Ἄδην, πάρει· ἐὰν ἀναλάβοιμι τὰς πτέρυγάς μου κατ' ὄρθρον καὶ κατασκηνώσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς θαλάσσης, καὶ γὰρ ἐκεῖ ἡ χείρ Σου ὁδηγήσει με καὶ καθέξει με ἡ δεξιὰ Σου».

Αὐτὸ βέβαια δὲν ἀρκεῖ ποὺ τὸ γνωρίζομε, ἀλλὰ εἶναι μεγάλη ἐνίσχυση καὶ παρηγοριά, ὅταν τὸ πιστεύομε, ὅταν τὸ ζοῦμε, ὅταν τὸ ἐνστερνιζόμαστε.