*Εκείνο που σώζει και φτιάχνει καλά παιδιά είναι η ζωή των γονέων μέσα στο σπίτι*

Εκείνο που σώζει και φτιάχνει καλά παιδιά είναι η ζωή των γονέων μέσα στο σπίτι. Οι γονείς πρέπει να δοθούνε στην αγάπη του Θεού. Πρέπει να γίνουνε άγιοι κοντά στα παιδιά με την πραότητά τους, την υπομονή τους, την αγάπη τους. Να βάζουνε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, ενθουσιασμό κι αγάπη στα παιδιά. Και η χαρά που θα τους έλθει, η αγιοσύνη που θα τους έχει επισκεφθεί, θα εξακοντίσει στα παιδιά την χάρι. Για την κακή συμπεριφορά των παιδιών φταίνε γενικά οι γονείς. Δεν τα σώζουν ούτε οι συμβουλές, ούτε η πειθαρχία, ούτε η αυστηρότητα. Αν δεν αγιάζονται οι γονείς, αν δεν αγωνίζονται, κάνουν μεγάλα λάθη και μεταδίδουν το κακό που έχουν μέσα τους. Αν οι γονείς δεν ζουν ζωή αγία, αν δεν μιλούν με αγάπη, ο διάβολος ταλαιπωρεί τους γονείς με τις αντιδράσεις των παιδιών. Η αγάπη, η ομοψυχία, η καλή συνεννόηση των γονέων είναι ό,τι πρέπει για τα παιδιά. Μεγάλη ασφάλεια και σιγουριά.

Τα φερσίματα των παιδιών έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων. Όταν τα παιδιά πληγώνονται απ' την κακή μεταξύ των γονέων τους συμπεριφορά, χάνουν δυνάμεις και διάθεση να προχωρήσουν στην πρόοδο. Κακοχτίζονται και το οικοδόμημα της ψυχής τους κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να γκρεμισθεί. Να σας πω και δύο παραδείγματα.

Είχαν έλθει δύο κοπελίτσες σ' έμενανε κι η μία είχε κάτι πολύ άσχημα βιώματα και με ρωτούσαν που οφείλονται. Και τους είπα:

— Είναι απ' το σπίτι, απ' τους γονείς σας.

Κι όπως την «έβλεπα» την μία, λέω:

— Έσυ απ' την μητέρα σου τα έχεις κληρονομήσει αυτά.

— Κι όμως, λέει, οι γονείς μας είναι τόσο τέλειοι άνθρωποι. Είναι χριστιανοί, εξομολογούνται, μεταλαμβάνουν, που μπορεί να πει κανείς, ζήσαμε μέσα στη θρησκεία. Έκτός... αν φταίει η θρησκεία, απαντάει εκείνη.

Τούς λέω:

— Τίποτα δέν πιστεύω απ' αυτά πού μού λέτε. Εγώ ένα μόνο βλέπω, οι γονείς σας δέν τήνε ζούν τή χαρά τού Χριστού.

Πάνω σ' αυτό ή άλλη είπε:

— Άκουσε, Μαρία, καλά λέει ό παππούλης, έχει δίκιο. Οι γονείς μας πάνε στον πνευματικό, στην Έξομολόγηση, στην Θεία Μετάληψη, ναί... Αλλά είχαμε ποτέ ειρήνη στο σπίτι; Ό πατέρας συνεχώς γκρίνιαζε με την μητέρα μας. Διαρκώς πότε ό ένας δέν έτρωγε, πότε ό άλλος δέν ήθελε να πάνε κάπου μαζί. Έχει δίκιο, λοιπόν, ό παππούλης.

— Πώς τόν λένε τόν πατέρα σου; τήν ρωτάω.

Μού είπε.

— Πώς τήν λένε τήν μητέρα σου;

Μού είπε.

— Έ, λέω, με τήν μητέρα σου δέν τά έχεις καθόλου καλά μέσα σου.

Άκουστε με τώρα. Τή στιγμή πού μού έλεγαν τό όνομα, έβλεπα τόν πατέρα, έβλεπα τήν ψυχή του. Τή στιγμή πού μού έλεγαν τό όνομα της μητέρας, έβλεπα τήν μητέρα κι έβλεπα πώς κοίταζε ή κόρη τήν μητέρα της.

Κάποια άλλη μέρα ήλθε μία μητέρα με τήν μία της κόρη και μ' επισκέφθηκαν. Ήταν στενοχωρημένη. Έκλαιγε με λυγμούς. Ένιωθε πολύ δυστυχισμένη.

— Τί έχεις; τήν ρωτάω.

— Είμαι απελπισμένη με τήν μεγάλη μου κόρη, ή όποια έδιωξε τόν άνδρα της απ' τό σπίτι και μάς παραπλανούσε λέγοντας πολλά ψέματα.

— Τί ψέματα; της λέω.

— Έδιωξε πρό πολλού τόν άνδρα της απ' τό σπίτι και δέν μάς είπε τίποτα. Τήν ερωτούσαμε από τηλεφώνου, «τί κάνει ό Στέλιος;». «Καλά, μάς απαντούσε, αυτή τή στιγμή πήγε να πάρει εφημερίδα». Κάθε φορά έβρισκε κάποια πρόφαση, ώστε να μήν υποψιασθούμε τίποτα. Αυτό κράτησε δυό χρόνια. Μάς τό έκρυβε, πού τόν είχε διώξει. Πρό ήμερών τό μάθαμε απ' τόν ίδιο, πού τυχαία τόν έσυναντήσαμε.

Τής λέω, λοιπόν:

— Έσύ φταίεις. Έσύ κι ό άνδρας σου. Και πιό πολύ έσύ.

— Εγώ! πού αγαπούσα τόσο τά παιδιά μου, πού δέν έβγαινα απ' τήν κουζίνα, πού δέν είχα προσωπική ζωή, πού τά όδηγούσα στον Θεό και στην Εκκλησία, πού τά συμβούλευα στο καλό. Πώς φταίω εγώ;

Άπευθύνθηκα στην άλλη κόρη, πού ήταν παρούσα:

— Έσύ τί λέεις;

— Ναι, μαμά, έχει δίκιο ό παππούλης, ποτέ μά ποτέ δέν φάγαμε γλυκό ψωμί απ' τά μαλώματα πού κάνατε μία ζωή με τόν μπαμπά.

— Βλέπεις, πού έχω δίκιο; Εσείς φταίτε, εσείς τά τραυματίζετε τά παιδιά. Δέν φταίνε εκείνα, ύφιστανται, όμως, τίς συνέπειες.

Δημιουργείται μία κατάστασις στην ψυχή των παιδιών εξαιτίας των γονέων τους, πού άφηνε ίχνη μέσα τους για όλη τους τή ζωή. Ή συμπεριφορά τους στη συνέχεια της ζωής τους, ή σχέση με τους άλλους έχουν άμεση εξάρτηση ἀπ' τὰ βιώματα ποῦ φέρουν ἀπ' τὰ παιδικά τους χρόνια. Μεγαλώνουν, μορφώνονται, ἀλλὰ κατὰ βάθος δὲν ἀλλάζουν. Αὐτὸ φαίνεται καὶ στὶς πιὸ μικρὲς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς. Ἐπὶ παραδείγματι, σοῦ συμβαίνει μιὰ λαμαργία, νὰ θέλεις νὰ τρώεις. Πῆρες, ἔφαγες, βλέπεις κάτι ἄλλο, τὸ θέλεις καὶ ἐκεῖνο, τὸ θέλεις καὶ τ' ἄλλο. Αἰσθάνεσαι ὅτι πεινάεις, ὅτι ἅμα δὲν φάεις, σὲ πιάνει μιὰ λιγούρα, μιὰ τρεμούλα. Φοβάσαι ὅτι θ' ἀδυνατίσεις. Εἶναι κάτι ψυχολογικό, ποῦ ἔχει ἐξήγηση. Μπορεῖ, ἂς ποῦμε, νὰ μὴν ἐγνώρισε πατέρα, νὰ μὴν ἐγνώρισε μητέρα, νὰ εἶσαι ὑστερημένος καὶ πεινασμένος, φτωχὸς καὶ ἀδύνατος. Κι αὐτὸ ἀπὸ πνευματικὸ γεγονὸς ἐκδηλώνεται ἀντανακλαστικῶς ὡς ἀδυναμία τοῦ σώματος.

Στὴν οἰκογένεια βρίσκεται μεγάλο μέρος ἀπ' τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ ν' ἀπαλλαγοῦν τὰ παιδιά ἀπὸ διάφορα ἐσωτερικά προβλήματα, δὲν εἶναι ἀρκετὲς οἱ συμβουλές, οἱ ἐξαναγκασμοί, ἡ λογικὴ καὶ οἱ ἀπειλές. Μάλλον γίνονται χειρότερα. Ἡ διόρθωση γίνεται μὲ τὸν ἐξαγιασμό τῶν γονέων. Γίνετε ἅγιοι καὶ δὲν θὰ ἔχετε κανένα πρόβλημα μὲ τὰ παιδιά σας. Ἡ ἀγιότητα τῶν γονέων ἀπαλλάσσει τὰ παιδιά ἀπ' τὰ προβλήματα. Τὰ παιδιά θέλουν κοντὰ τους ἀνθρώπους ἁγίους, μὲ πολλὴ ἀγάπη, ποῦ δὲν θὰ τὰ φοβερίζουν, οὔτε θὰ περιορίζονται στὴ διδασκαλία, ἀλλὰ θὰ δίδουν ἅγιο παράδειγμα καὶ προσευχή. Νὰ προσεύχεσθε οἱ γονεῖς σιωπηλά καὶ μὲ τὰ χέρια ψηλά πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ ν' ἀγκαλιάζετε τὰ παιδιά σας μυστικά. Κι ὅταν κάνουν ἀταξίες, νὰ παίρνετε κάποια παιδαγωγικά μέτρα, ἀλλὰ νὰ μὴν τὰ πιέζετε. Κυρίως νὰ προσεύχεσθε.

Πολλὲς φορὲς οἱ γονεῖς, καὶ κυρίως ἡ μητέρα, πληγώνουν τὸ παιδί γι' ἀταξία ποῦ ἔκανε καὶ τὸ μαλώνουν ὑπερβολικά. Τότε αὐτὸ πληγώνεται. Ἀκόμη κι ἂν δὲν τὸ μαλώσεις ἐξωτερικά καὶ μέσα σου τὸ μαλώσεις κι ἀγανακτήσεις ἢ τὸ κοιτάξεις ἄγρια, τὸ παιδί τὸ καταλαβαίνει. Νομίζει ὅτι ἡ μητέρα δὲν τὸ ἀγαπάει. Ρωτάει τὴν μάνα:

— Μ' ἀγαπάεις, μαμά;

— Ναί, παιδί μου.

Ἀλλ' αὐτὸ δὲν πείθεται. Ἔχει πληγωθεῖ. Ἡ μητέρα τὸ ἀγαπάει, θὰ τὸ χαϊδέψει μετὰ, ἀλλ' αὐτὸ θὰ κάνει τὸ κεφάλι πίσω. Δὲν δέχεται τὸ χάδι, τὸ νομίζει ὑποκρισία, γιατί ἔχει πληγωθεῖ.