Ἡ ὑπερπροστασία ἀφήνει ἀνώριμα τὰ παιδιά

Ἕνα ἄλλο πάλι, ποῦ βλάπτει τὰ παιδιά, εἶναι ἡ ὑπερπροστασία, δηλαδή ἡ ὑπερβολικὴ φροντίδα, ἡ ὑπερβολικὴ ἀγωνία καὶ τὸ ἄγχος τῶν γονέων. Ἀκοῦστε ἕνα περιστατικό.

Μιὰ μητέρα μοῦ παραπονιόταν ὅτι τὸ παιδί της, πέντε χρονῶ, δὲν ὑπάκουε. Τῆς ἔλεγα, «ἐσύ φταίεις», ἀλλὰ δὲν τὸ καταλάβαινε. Κάποια φορά ἐπήγαμε μὲ τὴν μητέρα αὐτὴν ἕναν περίπατο στὴ θάλασσα μὲ τ' αὐτοκίνητό της. Εἶχε μαζί της καὶ τὸ παιδί. Σὲ λίγο ὁ μικρὸς ἔφυγε ἀπ' τὸ χέρι της καὶ ἔτρεξε πρὸς τὴ θάλασσα. Ὑπῆρχε, μάλιστα, ἕνας σωρὸς ἀπὸ ἄμμο καὶ ἀπ' τὴν πίσω πλευρὰ τοῦ ἀπότομα ἀπλωνόταν ἡ θάλασσα. Ἡ μητέρα ἀγχώθηκε, ἦταν ἕτοιμη νά φωνάξει, νά τρέξει, διότι είδε τόν μικρό στήν κορυφή τοῦ σωροῦ μ' απλωμένα τά χέρια νά κάνει ισορροπία. Εγώ τήν καθησύχασα, τής είπα καί γύρισε τήν πλάτη πρός τό παιδί καί λίγο λοξά παρακολουθοῦσα. 'Όταν ό μικρός απελπίσθηκε νά προκαλεί τήν μητέρα του, γιά νά τήν τρομάξει καί νά φωνάξει, όπως συνήθως, σιγά σιγά κατέβηκε ήσυχος καί μάς έπλησίασε. Αὐτό ήταν! Τότε πήρε ή μητέρα τό μάθημα τής σωστής άγωγής.

Μιά άλλη μητέρα παραπονιόταν γιά τόν μοναχογιό της ότι δέν έτρωγε όλα τά φαγητά καί κυρίως τό γιαούρτι. Ό μικρός θά ήταν περίπου τριών χρονώ καί τήν έπαίδευε τήν μάνα καθημερινά. Τής λέγω:

«Θά κάνεις τό εξής. Θ' αδειάσεις τό ψυγείο απ' όλα τά τρόφιμα. Θά τό γεμίσεις μέ όρισμένη ποσότητα γιαούρτι. Θά ταλαιπωρηθείτε καί οί γονείς γιά μερικές ήμερες. Ήλθε ή ώρα τού φαγητού; Θά δώσεις στόν Πέτρο γιαούρτι. Δέν θά τό φάει. Τό βράδυ τό ίδιο, τήν άλλη μέρα τό ίδιο. Έ, μετά θά πεινάσει, κάτι θά δοκιμάσει. Θά κλάψει, θά φωνάξει. Θά τά ύποστείτε. Μετά θά τό φάει εύχαρίστως».

Έτσι συνέβηκε κι έγινε τό γιαούρτι τό καλύτερο φαγητό γιά τόν Πέτρο.

Δέν είναι δύσκολα αυτά. Κι όμως πολλές μητέρες δέν τά καταφέρνουν καί δίδουν πολύ άρνητική άγωγή στά παιδιά τους. Μητέρες πού κάθονται πάνω απ' τά παιδιά τους συνεχώς καί τά καταπιέζουν, δηλαδή τά ύπερπροστατεύουν, απέτυχαν στό έργο τους. Ενώ πρέπει ν' άφηνεις τό παιδί μόνο του νά ένδιαφερθεί γιά τήν πρόοδό του. Τότε θά πετύχεις. 'Όταν κάθει συνεχώς από πάνω τους, τά παιδιά αντίδρούν. Άποκτούν νωθρότητα, μαλακότητα καί συνήθως αποτυγχάνουν στή ζωή. Είναι ένα είδος ύπερπροστασίας, πού άφηνει ανώριμα τά παιδιά.

Πρίν από λίγες ήμερες ήλθε απελπισμένη μία μητέρα γιά τίς συνεχείς αποτυχίες τού γιού της στίς εισιτήριες έξετάσεις γιά τό Πανεπιστήμιο. Άριστος μαθητής στό δημοτικό, άριστος στό γυμνάσιο, άριστος στό λύκειο. Στή συνέχεια αποτυχίες, αδιαφορία τού παιδιού, αντιδράσεις περίεργες.

«Έσύ φταίεις, τής λέω τής μάνας, κι είσαι καί μορφωμένη! Τί θά έκανε τό παιδί; Πίεση, πίεση, πίεση όλα τά χρόνια, 'νά είσαι πρώτος, νά μή μάς ντροπιάσεις, νά γίνεις μεγάλος στήν κοινωνία...'. Τώρα έκλωτσησε, δέν θέλει τίποτα. Νά σταματήσεις αυτή τήν καταπίεση καί τήν ύπερπροστασία καί θά δεις πού τό παιδί τότε θά ισορροπήσει. Τότε θά προχωρήσει, όταν τ' άφησεις έλεύθερο».