*Οἱ ὀμορφιές τῆς φύσεως εἶναι οἱ μικρές ἀγάπες ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὴ μεγάλη Ἀγάπη, τὸν Χριστό*

Νὰ χαίρεσθε ὅσα μᾶς περιβάλλουν. Ὅλα μᾶς διδάσκουν καὶ μᾶς ὁδηγοῦν στὸν Θεό. Ὅλα γύρω μας εἶναι σταλαγματιὲς τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὰ ἔμψυχα καὶ τὰ ἄψυχα καὶ τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα καὶ τὰ πουλιά καὶ τὰ βουνά καὶ ἡ θάλασσα καὶ τὸ ἡλιοβασίλεμα καὶ ὁ ἕναστρος οὐρανός. Εἶναι οἱ μικρὲς ἀγάπες, μέσα ἀπ' τίς ὁποῖες φθάνομε στὴ μεγάλη Ἀγάπη, τὸν Χριστό. Τὰ λουλούδια, γιὰ παράδειγμα, ἔχουν τὴ χάρη τους, μᾶς διδάσκουν μὲ τὸ ἄρωμά τους, μὲ τὸ μεγαλεῖο τους. Μᾶς μιλοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Σκορποῦν τὸ ἄρωμά τους, τὴν ὀμορφιά τους σὲ ἁμαρτωλοὺς καὶ δικαίους.

Γιὰ νὰ γίνει κανεὶς χριστιανός, πρέπει νὰ ἔχει ποιητικὴ ψυχή, πρέπει νὰ γίνει ποιητής. «Χοντρὲς» ψυχὲς κοντὰ Του ὁ Χριστὸς δὲν θέλει. Ὁ χριστιανός, ἔστω καὶ μόνο ὅταν ἀγαπάει, εἶναι ποιητής, εἶναι μὲς στὴν ποίηση. Τὴν ἀγάπη ποιητικὲς καρδιὲς τὴν ἐνστερνίζονται, τὴ βάζουν μέσα στὴν καρδιά τους, τὴν ἀγκαλιάζουν, τὴ νιώθουν βαθιά.

Νά εκμεταλλεύεσθε τίς ώραϊες στιγμές. Οί ώραϊες στιγμές προδιαθέτουν τήν ψυχή σε προσευχή, τήν καθιστούν λεπτή, ευγενική, ποιητική. Ξυπνήστε τό πρωί, νά δείτε τό βασιλιά ήλιο νά βγαίνει ολοπόρφυρος απ' τό πέλαγος. Όταν σάς ενθουσιάζει ένα ώραϊο τοπίο, ένα εκκλησάκι, κάτι ώραϊο, νά μή μένετε εκεί, νά πηγαίνετε πέραν αυτού, νά προχωρείτε σε δοξολογία για όλα τά ώραϊα, για νά ζείτε τόν μόνον Ώραϊον. Όλα είναι άγια, και ή θάλασσα και τό μπάνιο και τό φαγητό. Όλα νά τά χαίρεσθε. Όλα μάς πλουτίζουν, όλα μάς οδηγούν στή μεγάλη Αγάπη, όλα μάς οδηγούν στόν Χριστό.

Νά παρατηρείτε όσα έφτιαξε ό άνθρωπος, τά σπίτια, τά κτίρια, μεγάλα ή μικρά, τίς πόλεις, τά χωριά, τούς άνθρωπος, τόν πολιτισμό τους. Νά ρωτάτε, νά ολοκληρώνετε τίς γνώσεις σας για τό καθετί, νά μή στέκεστε άδιάφοροι. Αυτό σάς βοηθάει σε βαθύτερη μελέτη τών θαυμασίων του Θεού. Γίνονται όλα ευκαιρίες νά συνδεόμαστε με όλα και με όλους. Γίνονται αιτίες ευχαριστίας και δεήσεως στόν Κύριο του παντός. Νά ζείτε μέσα σε όλα, στή φύση, στά πάντα. Ή φύση είναι τό μυστικό Ευαγγέλιο. Όταν, όμως, δέν έχει κανείς εσωτερική χάρι, δέν τόν ωφελεί ή φύση. Ή φύση μάς ξυπνάει, αλλά δέν μπορεί νά μάς πάει στόν Παράδεισο.

Ό πνευματέμφορος, αυτός που έχει τό Πνεύμα του Θεού, προσέχει όπου περνάει, είναι όλο μάτια, όλο όσφηση. Όλες του οι αισθήσεις ζούνε, αλλά ζούνε με τό Πνεύμα του Θεού. Είναι αλλιώτικος. Όλα τά βλέπει κι όλα τ' ακούει· βλέπει τά πουλιά, τήν πέτρα, τήν πεταλούδα...

Περνάει από κάπου, αισθάνεται τό καθετί, ένα άρωμα, για παράδειγμα. Ζει μέσα σε όλα· στίς πεταλούδες, στίς μέλισσες κ.λπ. Ή χάρις τόν κάνει νά είναι προσεκτικός. Θέλει νά είναι μαζί με όλα.

Ά, τί νά σάς πώ! Αυτό τό έζησα, όταν με επισκέφθηκε ή θεία χάρις στό Άγιον Όρος. Θυμάμαι τ' άηδόνι νά ξελαρυγγιάζεται μές στά δέντρα με τά φτερά του κατά πίσω, για νά έχει δύναμη. Πώ, πώ, πώ! Νά είχα ένα ποτηράκι με νερό, νά του έδινα νά πίνει κάθε τόσο, νά ξεδιψάει... Γιατί νά ξελαρυγγιάζεται τ' άηδόνι, γιατί; Όμως κι αυτό τό χαίρεται τό κελάηδημά του, τό αισθάνεται, γι' αυτό ξελαρυγγιάζεται.

Μ' ενέπνεαν πολύ τά πουλάκια στό δάσος. Νά πάτε καμιά μέρα στά Καλλίσια ν' ακούσετε τ' άηδόνια. Πέτρινη καρδιά νά έχεις, θά συγκινηθείς. Πώς νά μήν αισθανθείς ότι είσαι μαζί με όλα; Νά έμβαθύνετε στό σκοπό τους. Ό σκοπός είναι βαλμένος απ' τόν Πλάστη τους. Ή σκοπιμότητα τής δημιουργίας δείχνει τό μεγαλειό του Θεού και τήν πρόνοιά Του. Σ' έμας τούς ανθρώπους εκφράζεται διαφορετικά ή σκοπιμότητα του Θεού. Έχουμε τήν ελευθερία, τή λογική.

Έκανα μία μέρα ένα σχέδιο για εδώ. Νά κάνω μία δεξαμενή ανάμεσα στά πεύκα και νά βάλω ένα ντεπόζιτο με δύο κυβικά νερό μέσα και νά είναι αυτόματη, για νά δίνει νερό. Τότε θά έλθουν τ' άηδόνια, που θέλουν πολύ τό νερό και τίς σκίνιες και τίς μύγες...

Κάποτε, τότε που ζούσα στά Καλλίσια, γύριζα στό μοναστήρι μετά από αρρώστια κι ή κυρα-Μαρία, ή τσοπάνισσα, ήλθε να μέ πάρει μέ τό γαϊδουράκι. Στό δρόμο την ρώτησα:

— Κυρα-Μαρία, πώς πάνε οι όμορφιές, τά λιβάδια, τά χρώματα, οι πεταλούδες, τ' άρωματα, τ' άηδονια;

— Τίποτα, μού λέει, δέν υπάρχει τίποτα.

— Ναι; τής λέω. Μάιος μήνας και δέν υπάρχει τίποτα;

— Τίποτα! μού απαντάει.

Σέ λίγο τά συναντάμε όλ' αυτά, λουλούδια, εύωδιες, πεταλούδες.

— 'Ε, κυρα-Μαρία, τώρα τί λέεις;

— 'Α, δέν τά είχα προσέξει!

Προχωρώντας έφθασαμε στά Πλατάνια. Τ' άηδονια χαλούσαν τόν κόσμο.

— Κυρα-Μαρία, μού είπες ψέματα!

— 'Όχι, μού λέει. Δέν τά είχα προσέξει καθόλου!

Κι εγώ στην αρχή ήμουν «χοντρός», δέν καταλάβαινα. Μετά ό Θεός μού έδωσε την χάρι. Τότε όλα άλλαξαν. Αυτό έγινε, αφού άρχισα την υπακοή.

Θυμάμαι τ' απολιθωμένα δέντρα, τούς κορμούς, πού είδαμε στη Μυτιλήνη. Υπάρχουν από δεκαπέντε εκατομμύρια χρόνια. Μ' εντυπωσιάσαν τόσο πολύ! Κι αυτό είναι προσευχή, να βλέπεις τ' απολιθώματα και να δοξάζεις τά μεγαλεία του Θεού.