Χριστέ μου, ή αγάπη Σου δέν έχει όρια

Εύχαριστώ τόν Θεό, πού μου έδωσε πολλές αρρώστιες. Πολλές φορές του λέω: «Χριστέ μου, ή αγάπη Σου δέν έχει όρια!». Τό πώς ζώ είναι ένα θαύμα. Μέσα στις άλλες μου αρρώστιες έχω και καρκίνο στην υπόφυση. Δημιουργήθηκε εκεί όγκος που μεγαλώνει και πιέζει τό οπτικό νεύρο. Γι' αυτό τώρα πιά δέν βλέπω. Πονάω φοβερά. Προσεύχομαι, όμως, σηκώνοντας τό Σταυρό του Χριστού με ύπομονή. Είδατε τη γλώσσα μου πώς είναι; Έχει μεγαλώσει, δέν είναι όπως ήταν. Είναι κι αυτό από τόν καρκίνο πού έχω στό κεφάλι. Κι όσο πάω, θα γίνομαι χειρότερα. Θά μεγαλώσει κι άλλο, θα δυσκολεύομαι νά μιλήσω. Πονάω πολύ, ύποφέρω, αλλά είναι πολύ ωραία ή αρρώστια μου. Τήν αισθάνομαι ως αγάπη του Χριστού. Κατανύγομαι κι ευχαριστώ τόν Θεό. Είναι για τίς αμαρτίες μου. Είμαι άμαρτωλός και προσπαθεί ό Θεός νά με εξαγνίσει.

Όταν ήμουν δεκαέξι χρονώ, παρακαλούσα τόν Θεό νά μου δώσει μία βαριά αρρώστια, έναν καρκίνο, για νά πονάω για τήν αγάπη Του και νά Τόν δοξάζω μέσα απ' τόν πόνο. Για μεγάλο διάστημα έκανα αυτή τήν προσευχή. Αλλά ό Γέροντάς μου μου είπε ότι αυτό είναι εγωισμός κι ότι έτσι εκβιάζω τόν Θεό. Ο Θεός ξέρει τί θα κάνει. Έτσι δέν τη συνέχεια. Δείτε, όμως, πού ό Θεός δέν λησμόνησε τό αίτημά μου και μου έδωσε αυτή τήν ευεργεσία μετά από τόσα χρόνια!

Τώρα δέν παρακαλώ τόν Θεό νά μου πάρει αυτό πού Του ζήτησα. Χαίρομαι πού τό έχω, για νά γίνω κι εγώ συμμέτοχος στά πάθη Του απ' τήν πολλή μου αγάπη. Έχω τήν παιδεία του Θεού. «Όν γάρ αγαπά Κύριος, παιδεύει». Η αρρώστια μου είναι μία ιδιαίτερη εύνοια του Θεού, πού με καλεί νά μπω στό μυστήριο της αγάπης Του και με τή δική Του τήν χάρι νά προσπαθήσω ν' ανταποκριθώ. Αλλά εγώ δέν είμαι άξιος. Θά μου πείτε: «Ολ' αυτά πού σου αποκαλύπτει ό Θεός δέν σε κάνουν άξιο;». Αυτά με κατακρίνουν. Γιατί αυτά είναι της χάριτος του Θεού. Δέν είναι τίποτα δικό μου. Ο Θεός μου έδωσε πολλά χαρίσματα, αλλά εγώ δέν ανταποκρίθηκα, φάνηκα ανάξιος. Τήν προσπάθεια, όμως, ούτε μία στιγμή δέν τήν άφησα. Ίσως ό Θεός μου δώσει τή βοήθειά Του, για νά δοθώ στήν αγάπη Του.

Γι' αυτό δέν προσεύχομαι νά με κάνει ό Θεός καλά. Προσεύχομαι νά με κάνει καλό. Είμαι βέβαιος ότι ό Θεός τό ξέρει ότι πονάω. Προσεύχομαι, όμως, για τήν ψυχή μου, νά μου συγχωρέσει τά παραπτώματά μου. Φάρμακα δέν παίρνω, ούτε πήγα για έγχειρηση, ούτε για εξετάσεις, ούτε θα δεχθώ έγχειρηση. Θ' άφησω τόν Θεό νά κανονίσει. Τό μόνο πού κάνω είναι νά προσπαθώ νά γίνω καλός. Αυτό νά ευχέσθε για μένα. Η χάρις του Θεού με κρατάει. Προσπαθώ νά δίνομαι στόν Χριστό, νά πλησιάζω τόν Χριστό, νά ενώνομαι με τόν Χριστό. Αυτό επιθυμώ, δέν τό έχω όμως κατορθώσει —δέν τό λέω αυτό από ταπείνωση. Αλλά δέν χάνω τό θάρρος μου. Επιμένω. Προσεύχομαι νά μου συγχωρέσει ό Θεός τίς αμαρτίες μου. Έχω ακούσει από πολλούς νά λένε: «Δέν μπορώ νά προσευχηθώ». Εγώ δέν τό έχω πάθει αυτό. Μόνο τήν ήμερα της παρακοής μου στό Άγιον Όρος τό είχα πάθει αυτό.

Δέν με απασχολεί πόσο θα ζήσω κι αν θα ζήσω. Αυτό τό έχω άφησει στήν αγάπη του Θεού. Συμβαίνει πολλές φορές νά μή θέλει κανείς νά θυμάται τό θάνατο. Είναι γιατί επιθυμεί τή ζωή. Αυτό είναι, από μία άποψη, ένδειξη της αθανασίας της ψυχής. Όμως, «έάν τε ζώμεν, εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν». Ο θάνατος είναι μία γέφυρα πού θά μάς πάει στον Χριστό. Μόλις κλείσουμε τά μάτια μας, θά τ' άνοιξουμε στην αιωνιότητα. Θά παρουσιασθούμε μπροστά στον Χριστό. Στην άλλη ζωή θά ζούμε «εκτυπώτερον» την χάρι του Θεού.