Ν' αφηνώμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού

Όταν παραδοθούμε στον Χριστό, ειρηνεύει ό πνευματικός μας οργανισμός, με αποτέλεσμα τη φυσιολογική λειτουργία όλων των οργάνων και των αδένων. Όλα επηρεάζονται. Γινόμαστε καλά, παύομε να υποφέρομε. Και καρκίνο να έχουμε, αν τ' αφήσουμε στον Θεό και γαληνεύσει η ψυχή μας, μπορεί η θεία χάρις με τη γαλήνη αυτή να ενεργήσει να φύγει και ό καρκίνος και όλα.

Κι αν θέλετε να μάθετε, και τό έλκος στομάχου από τη νεύρωση δημιουργείται. Τό συμπαθητικό σύστημα, ενώ πιέζεται, σφίγγεται και παθαίνει και έτσι δημιουργείται τό έλκος. Μιά, δυό, τρείς, σφίξιμο, σφίξιμο, σφίξιμο, στενοχώρια, στενοχώρια, στενοχώρια, άγχος, άγχος, άγχος, πώπ! έλκος. Έλκος ή καρκίνος, εξαρτάται. Όταν στην ψυχή μας υπάρχουν μπερδέματα, επιδρούν στο σώμα και η ύγεια δεν πηγαίνει καλά.

Τό τέλειο είναι να μην προσευχόμαστε για την ύγειά μας. Να μην ευχόμαστε να γίνουμε καλά, αλλά να γίνουμε καλοί. Κι εγώ για τόν εαυτό μου αυτό εύχομαι, σας λέω. Ακούσατε; Όχι καλοί, δηλαδή ενάρετοι, «να γίνουμε αυτό, αυτό, αυτό...», αλλά ν' αποκτήσουμε θείο ζήλο ν' αφηνώμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη Του να προσευχόμαστε μάλλον για την ψυχή μας. Και την ψυχή μας θα την εννοούμε ενσωματωμένη μέσα στην Εκκλησία, πού κεφαλή της είναι ό Χριστός, μαζί με όλους τους συνανθρώπους μας και με όλους τους εν Χριστώ αδελφούς.

Κι ἐγὼ ἀνοίγω τὰ χέρια καὶ προσεύχομαι γιὰ ὅλους. Μπροστά στό Ἅγιον Ποτήριον, ὅταν κοινωνῶ, ἀνοίγω τὴν ψυχή μου νὰ δεχθεῖ τὸν Κύριο καὶ γέρνω τὸ κεφάλι μου καὶ εὔχομαι γιὰ σᾶς, γιὰ τὸν ἄλλο, γιὰ τὸν ἄλλο, γιὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ νὰ κάνετε κι ἐσεῖς. Καταλάβατε; Νὰ μὴν προσεύχεσθε γιὰ τὴν ὑγεία σας. Νὰ μὴ λέτε: «Κύριε, κάνε με καλά». Ὄχι! Ἀλλὰ, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», μὲ ἀνιδιοτέλεια, μὲ ἀγάπη, χωρὶς νὰ περιμένετε τίποτα. «Κύριε, ὅ,τι θέλει ἡ ἀγάπη Σου...»· μόνον ἔτσι θὰ ἐργασθεῖτε ἀπὸ δῶ καὶ πέρα, ἀγαπώντας τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀδελφούς μας. Ἀγαπήστε τὸν Χριστό. Γίνετε ἅγιοι. Ριχθεῖτε μόνο στὴ φιλία μὲ τὸν Χριστό, μόνο στὴν ἀγάπη Του, μόνο στὸ θεῖο ἔρωτα.

Μήπως καὶ γιὰ μένα, ποὺ νιώθω αὐτὸ τὸ ζῆλο, αὐτὴ τὴ λατρεία, δὲν συμβαίνει αὐτὸ, τὸ νὰ μὴν ὑποκύπτω στὴν ἀρρώστια οὔτε στὸν καρκίνο, ἂν καὶ αἰσθάνομαι τὸ σῶμα μου νὰ εἶναι σάπιο; Δὲν πρέπει νὰ μιλάω, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη μου γιὰ σᾶς καὶ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο δὲν μ' ἀφήνει νὰ σιωπήσω. Μιλώντας, οἱ πνεύμονές μου μένουν χωρὶς ὀξυγόνο καὶ εἶναι μεγάλο κακό, γιατὶ παθαίνει ἡ καρδιά. Ἔπαθα κάτι πολὺ χειρότερο ἀπὸ ἔμφραγμα. Ὅμως ζῶ. Δὲν εἶναι αὐτὸ τοῦ Θεοῦ ἐπέμβαση; Ναί, καὶ ἐγὼ κάνω ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀρρώστια. Ὑπομένω ἀγόγγυστα καὶ... μὲ ἀγανάκτηση γιὰ τὸν ἑαυτό μου, διότι «οὐδεὶς καθαρὸς ἀπὸ ῥύπου». Εἴμαι ἄσχημα, νοσεῖ καὶ τὸ πνεῦμα μου.

Λέω σ' ἕναν ἐρημίτη, ποὺ ἐπικοινωνῶ:

— Προσευχήσου γιὰ μένα. Ἐγὼ σ' ἀγαπάω! Ἀγάπησέ με κι ἐσύ καὶ λυπήσου με καὶ προσευχήσου γιὰ μένα, ὁ Θεὸς νὰ μ' ἐλεήσει.

— Ἔ, ἐσύ, μοῦ λέει, νὰ προσεύχεσαι.

— Ἐγώ, τοῦ λέω, ἀρχίζω νὰ ὑστερῶ τώρα σέ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔκανα τόσα χρόνια. Πῶς τὸ λέει ἕνα τροπάριο;

«Ὁ νοῦς τετραυμάτισται, τὸ σῶμα μεμαλάκισται, νοσεῖ τὸ πνεῦμα· ὁ λόγος ἠσθένησεν, ὁ βίος νενέκρωται, τὸ τέλος ἐπὶ θύραις· διό μοι, τάλαινα ψυχή, τί ποιήσεις, ὅταν ἔλθῃ ὁ Κριτὴς ἀνερευνήσαι τὰ σά;».

Γιὰ μένα ἰσχύει αὐτὸ τὸ τροπάριο, σ' αὐτὸ βλέπω τὸν ἑαυτό μου. Σκέπτομαι ὅτι, ἂν δὲν ἔκανα ἐκεῖνο κι ἐκεῖνο, δὲν θὰ πονοῦσα τώρα, θὰ ἤμουνα πιὸ κοντὰ στὸν Χριστό. Τὸ λέω γιὰ τὸν ἑαυτό μου, ποὺ εἶμαι ἀπερίσκεπτος...

Ἂν θέλετε νὰ ἔχετε ὑγεία καὶ νὰ ζήσετε πολλὰ χρόνια, ἀκοῦστε τί λέγει ὁ σοφὸς Σολομών: «Ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου καὶ βουλὴ ἁγίων σύνεσις· τὸ δὲ γνῶναι νόμον διανοίας ἐστὶν ἀγαθῆς· τούτῳ γὰρ τῷ τρόπῳ πολὺν ζήσεις χρόνον καὶ προστεθήσεταί σοι ἔτη ζωῆς». Νὰ τὸ μυστικό ν' ἀποκτήσομε αὐτὴ τὴ σοφία, αὐτὴ τὴ γνώση καὶ τότε ὅλα θὰ λειτουργοῦν καλά, τὰ πάντα θὰ τακτοποιοῦνται καὶ θὰ ζοῦμε μὲ χαρὰ καὶ ὑγεία.