*Τὸ μυστικὸ στὴν ἀσθένεια εἶναι ν' ἀγωνισθεὶς ν' ἀποκτήσεις τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ*

Πολλὴ ὠφέλεια ἔχομε ἀπ' τὶς ἀσθένειες, ἀρκεῖ νὰ τὶς ὑπομένομε χωρὶς γογγυσμὸ καὶ νὰ δοξάζομε τὸν Θεό, ζητώντας τὸ ἔλεός Του. Ὅταν ἀρρωστήσομε, τὸ θέμα δὲν εἶναι νὰ μὴν πάρομε φάρμακα ἢ νὰ πάμε νὰ προσευχηθοῦμε στὸν Ἅγιο Νεκτάριο. Πρέπει νὰ ξέρομε καὶ τὸ ἄλλο μυστικὸ ν' ἀγωνισθοῦμε ν' ἀποκτήσομε τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ.

Αὐτό εἶναι τό μυστικό. Τὰ ἄλλα θὰ μᾶς τὰ διδάξει ἡ χάρις, δηλαδή τό πῶς θ' ἀφεθοῦμε στόν Χριστό. Ἐμεῖς, δηλαδή, περιφρονοῦμε τὴν ἀσθένεια, δὲν τὴ σκεπτόμαστε, σκεπτόμαστε τὸν Χριστὸ ἀπαλά, ἀνεπαίσθητα, ἀνιδιοτελῶς κι ὁ Θεὸς κάνει τό θαῦμα Του πρὸς τό συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. Ὅπως λέμε στὴν Θεία Λειτουργία, «πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

Ἀλλὰ πρέπει νὰ θέλομε νὰ περιφρονήσουμε τὴν ἀσθένεια. Ἀν δὲν θέλομε, εἶναι δύσκολο, δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε, «τὴν περιφρονῶ». Κι ἔτσι, ἐνῶ νομίζουμε ὅτι τὴν περιφρονοῦμε κι ὅτι δὲν τῆς δίνουμε σημασία, ἐμεῖς τῆς δίνουμε, τὴν ἔχουμε στό μυαλό μας συνέχεια καὶ δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε μέσα μας μιὰ ἤρεμη κατάσταση. Καὶ αὐτὸ θὰ σᾶς τό ἀποδείξω. Λέμε: «Πιστεύω ὅτι θὰ μὲ θεραπεύσει ὁ Θεός. Δὲν παίρνω φάρμακα. Ἔτσι θὰ τό κάνω· θὰ μείνω ὅλη νύκτα ἄγρυπνος καὶ θὰ Τὸν παρακαλέσω γι' αὐτὸ τό θέμα. Θὰ μ' ἀκούσει ὁ Θεός». Προσευχόμαστε ὅλη τὴ νύκτα, παρακαλοῦμε, δεόμαστε, ζητᾶμε, φωνάζουμε, ἐκβιάζουμε τὸν Θεὸ κι ὅλους τοὺς ἁγίους νὰ μᾶς κάνουνε καλά. Ἐκβιάζουμε μέρα καὶ νύκτα. Τρέχουμε ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ. Ἔ, δὲν δείχνουμε μὲ ὅλ' αὐτὰ ὅτι δὲν τὴν ἔχουμε περιφρονήσει τὴν ἀρρώστια; Ὅσο ἐπιμένομε καὶ ἐκβιάζουμε τοὺς ἁγίους καὶ τὸν Θεὸ νὰ γίνουμε καλά, τόσο ζοῦμε τὴν ἀρρώστια μας. Ὅσο ἐνδιαφερόμαστε νὰ τὴ διώξουμε, τόσο τὴ ζοῦμε. Γι' αὐτὸ δὲν γίνεται τίποτα. Κι ἐμεῖς ἔχουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι θὰ γίνει ὁπωσδήποτε ἕνα θαῦμα· κι ὅμως, στὴν πραγματικότητα δὲν τό πιστεύουμε κι ἔτσι δὲν γινόμαστε καλά.

Προσευχές κάνομε, δὲν παίρνουμε φάρμακα· ὅμως δὲν ἠρεμοῦμε καὶ τό θαῦμα δὲν γίνεται. Μὰ θὰ πεῖς: «Δὲν πῆρα τό φάρμακο, πῶς δὲν πιστεύω;». Κι ὅμως, στό βάθος ὑπάρχει μέσα μας ἀμφιβολία καὶ φόβος καὶ σκεπτόμαστε: «Ἄραγε θὰ γίνει αὐτό;». Ἐδῶ ἰσχύει τό Γραφικό: «Ἐὰν ἔχητε πίστιν καὶ μὴ διακριθῆτε, οὐ μόνον τό τῆς συκῆς ποιήσετε, ἀλλὰ κᾶν τῷ ὄρει τούτῳ εἴπητε ἄρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, γενήσεται». Ὅταν ἡ πίστη εἶναι πραγματική, εἴτε παίρνεις φάρμακο εἴτε δὲν παίρνεις, θὰ ἐνεργήσει. Καὶ μὲ τοὺς γιατροὺς καὶ τὰ φάρμακα ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ. Λέγει ἡ Σοφία Σειράχ: «Τίμα ἰατρὸν πρὸς τὰς χρείας αὐτοῦ τιμαῖς αὐτοῦ· καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος. Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς φάρμακα καὶ ἀνὴρ φρόνιμος οὐ προσωθῆτε αὐτοῖς. Καὶ ἰατρῷ δὸς τόπον· καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος. Καὶ μὴ ἀποστήτω σου· καὶ γὰρ αὐτοῦ χρεία».

Ὅλο τό μυστικό εἶναι ἡ πίστη· ἀδιάκριτη, ἀπαλή, ἀπλή καὶ ἀφελής. «Ἐν ἀπλότητι καὶ ἀφελότητι καρδίας». Δὲν εἶναι θέμα ἐπιβολῆς. Τὴν «ἐπιβολή» μπορεῖ νὰ τὴν ἔχει ἕνας φακίρης—αὐτὴ ἡ λέξη δὲν ἀκούγεται καλά. Νὰ ἔχουμε πίστη ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ὑπεραγαπᾶ κι ὅτι θέλει νὰ γίνουμε δικοί Του. Γι' αὐτὸ ἐπιτρέπει τὶς ἀσθένειες, μέχρι νὰ παραδοθοῦμε μ' ἐμπιστοσύνη σ' Αὐτόν.

Νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Χριστὸ καὶ ὅλα θ' ἀλλάξουν στὴ ζωή μας. Νὰ μὴν Τὸν ἀγαπᾶμε, γιὰ νὰ πάρομε ἀνταπόδομα, παραδείγματος χάριν, την υγεία. Αλλά να Τόν αγαπάμε με λαχτάρα, από ευγνωμοσύνη, χωρίς να σκεπτόμαστε τίποτα, μόνο τη θεία αγάπη. Ούτε να προσευχόμαστε με σκοπιμότητα και να λέμε στον Θεό: «Κάνε τόν τάδε καλά στην υγεία του, για να έλθει κοντά Σου». Αυτό δεν είναι σωστό, να υποδεικνύουμε τρόπους στον Θεό. Πώς να πούμε στον Θεό: «Κάνε με καλά»; Σ' Αυτόν πού τά πάντα γνωρίζει τι να γνωστοποιήσουμε; Εμείς θα προσευχθούμε, αλλά ό Θεός μπορεί να μη θέλει να μάς ακούσει.

Ένας άνθρωπος με ρώτησε πριν από καιρό:

— Πότε θα γίνω καλά;

— Ά, του λέω. Άμα λέεις, «πότε θα γίνω καλά;», ποτέ δεν θα γίνεις καλά. Δεν είναι σωστό να παρακαλείς τόν Θεό για τέτοια πράγματα. Παρακαλείς με αγωνία τόν Θεό να σου πάρει την ασθένεια, αλλά αυτή τότε σε αγκαλιάζει και σε σφίγγει πιο πολύ. Δεν πρέπει να παρακαλούμε γι' αυτό. Ούτε προσευχή να κάνεις γι' αυτό.

Φοβήθηκε και είπε:

— Να μην κάνω προσευχή;

— Αλίμονο! του λέω. Να κάνεις και πολλή προσευχή μάλιστα, αλλά για να συγχωρέσει ό Θεός τις αμαρτίες σου και να σου δώσει τη δύναμη να Τόν αγαπήσεις και να Του δοθείς. Διότι όσο παρακαλείς να φύγει η ασθένεια, τόσο αυτή κολλάει πάνω σου, σε αγκαλιάζει, σε σφίγγει και δεν χωρίζεται από κοντά σου. Αν, βέβαια, σαν άνθρωπος αισθανθείς εσωτερική δυσκολία και αδυναμία, τότε ας παρακαλέσεις ταπεινά τόν Κύριο να σου αφαιρέσει την ασθένεια.