Είχα πολύ ζήλο γιά τά πνευματικά

Οι Γέροντές μου δέν μέ διετάξαν ποτέ τί νά κάνω. Μού έδωσαν ένα κομποσχοίνι καί μοί είπαν:

— Νά λέεις την εύχη.

Τίποτ' άλλο. Μ' έβλεπαν φανατικό καί δέν μοί έλεγαν πολλά, ούτε τί νά διαβάσω. Δέν μ' άφηναν νά διαβάζω τίποτα απ' τούς μεγάλους Πατέρες, πού έχουν αυστηρότητες. Δηλαδή δέν μ' άφηναν νά διαβάσω τόν Άγιο Εφραίμ, τόν Άγιο Ισαάκ, τόν Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, τόν Άγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, τόν Ευεργετινό κ.ά. Μού τό είχαν απαγορεύσει. Έτσι, κάνοντας ύπακοή, διάβαζά μόνο βίους αγίων, τό Ψαλτήρι, την Παρακλητική, τά Μηναία, κι από κει έμαθα νά διαβάζω, γιατί δέν ήξερα. Αλλά είχα πολύ ζήλο γιά τά πνευματικά. Κάθε τόσο πήγαινα στον Άγιο Γεώργιο, πού βοήθησα κι εγώ νά χτισθεί, κι έψαλλα πολλά ψαλτικά. Πιό πολύ μοί άρεσαν οι Τριαδικοί Κανόνες. Καί μοί άρεσαν αυτά πού έχουν θείο έρωτα. Ήταν μοιρολοί, ερωτικό τραγούδι, όπως θέλετε πέστε το. Κι έκλαιγα μέ δάκρυα πολλά, αλλά δέν ήταν δάκρυα λύπης, ήταν δάκρυα χαράς, θείας χαρές. Συγκινόμουν. Τά έλεγα ώραί! Ήταν ή ζωή μου αυτή. Ζούσα μέ την χάρι του Κυρίου, όχι μέ τη δική μου δύναμη. Ολ' αυτά ήταν απ' τη θεία χάρι, δέν ήταν ούτε απ' την εξυπνάδα μου, ούτε απ' την επιστήμη μου — πού δέν είχα — ούτε, ούτε, ούτε... Ήταν απ' την χάρι του Θεού.

Κάποιες φορές, όμως, ξέφευγα. Χωρίς νά ρωτήσω τούς Γέροντές μου έπαιρνα κάτι πρωτοβουλίες. Ακούστε με. Γιά την καθαρότητα του νού άρχισα νά μαθαίνω απ' έξω την Αγία Γραφή. Άρχισα απ' την αρχή, απ' τόν Ευαγγελιστή Ματθαίο. Μιά μέρα δόθηκε μία άφορμή καί τούς είπα απ' έξω τό πρώτο κεφάλαιο του Ιωάννου. Όταν τ' άκουσαν, μέ μάλωσαν πού τό έκανα χωρίς εύλογία.