Περίμενα μέ λαχτάρα αυτή την ώρα

Τί νά σας πρωτοπώ, παιδιά μου, γιά τό πώς έγινα μοναχός. Είναι μεγάλη ιστορία ή ζωή μου στό Άγιον Όρος.

“Όταν ήμουν πιά δεκατεσσάρων χρονώ, ό Γέροντάς μου με κάλεσε και μου είπε:

— Τί θα κάνεις, τί πρόγραμμα έχεις; Θά μείνεις εδώ; - Θά μείνω! είπα γεμάτος ευχαρίστηση και χαρά. - Βάλε μετάνοια.

“Έβαλα μετάνοια. Τότε μου έφερε ένα ράσο δικό του, που ήταν παλιό για τις δουλειές. Ήταν μπαλωμένο τόσο, που δεν φαινόταν τό αρχικό του ύφασμα και στο λαιμό απ' τόν ιδρώτα πολύ λιγδισμένο. Είχα δει τά καλογεράκια που ήταν στο Κυριακό και που ήταν ωραία ντυμένα κι είχα φαντασθεί ένα τέτοιο ράσο. Πού νά σάς τά λέω! Περίμενα με λαχτάρα αυτή την ώρα. Και σαν παιδί που ήμουν, σκεπτόμουν και τά ράσα που θα μου φορούσαν, πόσο ωραία, πόσο καινούργια θα ήταν. Άλλ' όταν ήλθε ή ώρα, τί νά δώ! Κουρελιασμένα, μπαλωμένα. Στενοχωρέθηκα λίγο, για πέντε λεπτά. Έ, ήμουν και μικρός, δεκατεσσάρων χρονώ. Δεν έμίλησα όμως, δεν παραπονέθηκα. Όταν τό είδα τό ράσο, αισθάνθηκα μία δυσκολία, όπως σάς είπα, αλλά αμέσως τό γύρισα στο καλό.

— Νά ναι εύλογημένο! είπα και τό πήρα.

Δεν ξανασκέφθηκα τίποτα. Σκέφθηκα τους άσκητάς, που φορούσαν τρίχια ζωτικά και ποτέ δεν τά έβγαζαν ούτε τά έπλεναν. Ό Θεός μου έδωσε γι' αυτό μεγάλη παρηγορία. Πήγα στο ψαλτήρι. Μού έπεσε ή Έπιστολή του Ιωάννου. Και την ίδια ημέρα, Θεέ μου, μου μίλησες! Θεέ μου, μου μίλησες πολύ...