Δυό-τρία χρόνια άργότερα έγινα μεγαλόσημος

Δυό-τρία χρόνια άργότερα έγινα μεγαλόσχημος.

Την προηγούμενη ημέρα είχα και μία άκομη ξεχωριστή ευλογία. Έπρεπε να πάμε με τόν Γέροντά μου στη Μεγίστη Λαύρα, για να πάρομε άδεια για την κουρά. Ό ήγουμενός που έδωσε την άδεια ήταν πολύ άγιος. Εκεί που πηγαίνουμε απ' τό άσκητήριο του Αγίου Νείλου του Μυροβλύτου στη Λαύρα, κατά τη διαδρομή για πρώτη φορά άκουσα τό άρωμα τό ουράνιο. Με πλημμύρισε ή μυρωδιά και τό είπα στον Γέροντά μου. Εκείνος με απλότητα τό άκουσε, δεν είπε τίποτα κι έπροχώρησε. Έτσι πρέπει να τά βλέπομε, απλά. Για δεύτερη φορά άκουσα τό άρωμα στά οστά του Αγίου Χαραλάμπους.

Τό βράδυ της κουράς μου όλοι οι πατέρες συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος, στο Κυριακό, έκαναν άγρυπνία, είπαν ωραία κατανυκτικά ψάλματα κι εγώ ήμουν με λευκές κάλτσες, ανυπόδητος, και γεμάτος κατανύξη. Έβαλα σ' όλους μετάνοια, προσκύνησα τις εικόνες και ό προεστώς μου απηύθυνε τις ειδικές ερωτήσεις του μεγαλοσχήμου. Τά μάτια μου ήταν γεμάτα δάκρυα απ' τη συγκίνηση. Αφού τελείωσε ή άγρυπνία, έπήγαμε στο κελί. Ήμουν πολύ χαρούμενος αλλά και σιωπηλός. Ήθελα να είμαι μόνος μόνω Θεώ. Όταν είσαι σ' αυτή την κατάσταση, δεν θέλεις ούτε να ψάλλεις, ούτε να μιλάς. Ζητάς τη σιγή, για ν' ακούεις καθαρά τη φωνή του Χριστού.