Τό έβαλα βαθιά μέσα μου νά γίνω έρημίτης

Μιά μέρα ήλθαν στό μπακάλικο δυό γέροι. Μού ζήτησαν δυό σαρδέλες και μισή οκά κρασί. Αμέσως τούς τά πήγα. Σέ μία στιγμή λέει ό ένας απ' τούς δυό γέρους:

— Πού νά ιδεῖς τό κρασί πού ήπια στό Άγιον Όρος! Αὐτό τό κρασί πουθενά δέν τό ηύρα.

— Πήγες στό Άγιον Όρος; τόν ρωτάει ό άλλος.

— Ναί, έφυγα μία φορά απ' τήν πατρίδα μου, απ' τή Μυτιλήνη, απ' τήν Καλλονή κι έπήγα στό Άγιον Όρος. Κι έπινα έκεῖ και κρασί μονοξυλίτικο. Τί κρασί ήταν αυτό!

Τόν ξαναρωτάει ό άλλος:

— Πήγες ν' άσκητέψεις;

— Ναί, ήθελα νά γίνω καλόγηρος, αλλά δέν μπόρεσα, δέν άντεξα. Πόσο μετάνιωσα πού δέν έμεινα έκεῖ!

Εγώ τ' άκουγα μέ προσοχή, γιατί πριν από καιρό είχαν περάσει κάποιοι μοναχοί και μοιράζανε φυλλάδια. Ένα απ' αυτά έγραφε γιά τή ζωή τού Άγιου Ιωάννου τού Καλυβίτου, πού τήν είχα διαβάσει συλλαβίζοντας, όταν έβοσκα τά πρόβατα στό χωριό μου, όπως σάς είπα. Τήν είχα διαβάσει και πάλι στή σοφίτα μέ τή βοήθεια ενός κλεφτοφάναρου μέ δυσκολία, γιατί δέν ήξερα πολλά γράμματα. Τόσο μ' ενθουσίασε ή ζωή τού Άγιου, πού ήθελα νά τόν μιμηθώ· αλλά όμως γιά τό Άγιον Όρος δέν ήξερα τίποτα.

Έν τῷ μεταξύ ὁ γέρος συνέχισε:

— Έπήγα ν' άσκητέψω κι έφυγα. Τί ωραία πού ήταν έκεῖ! Είδα άσκητές, έρημίτες, άγιους άνθρωπους νά προσπαθούν ν' αγαπήσουν τόν Θεό, ν' αγωνίζονται μές στήν έρημο μέ νηστείες, κακουχίες και προσευχές. Τ' άφησα, όμως, όλ' αυτά κι ήλθα στόν κόσμο κι έμπλεξα μέ χίλια βάσανα. Τά θυμάμαι πάντοτε και λυπάμαι πού δέν έμεινα έκεῖ πέρα, νά μήν πέσω εδώ στόν κόσμο, νά βασανισθώ τόσο πολύ μέ οικογένεια, μέ παιδιά και μέ τόσες φασαρίες, πού μέ γονάτισαν οί στενοχώριες τής ζωής. Καί τά θυμάμαι...

Σέ λίγο φύγανε οί γέροι, αλλά έμεινε τό μυαλό μου έκεῖ. Μού ήλθε ένας ζήλος από εκείνη τή στιγμή νά πάω κι εγώ έκεῖ πού έλεγε αυτός. Μού κόλλησε στό νού ότι θα μπορούσα νά πραγματοποιήσω τ' όνειρό μου, νά μιμηθώ τόν Άγιο Ιωάννη τόν Καλυβίτη. Μού έγινε πόθος διακαής.

Μετά δύο ημέρες ξαναήλθε ό γέρος· ήταν γείτονας. Τόν πλησιάζω και κρυφά απ' τούς άλλους τόν ρωτάω:

— Πές μου, κύρ Αντώνη, είναι καλά έκεῖ πάνω στό Άγιον Όρος;

— Έ, τ' άκουσες τήν άλλη φορά, δέν μπορώ νά σου πώ τίποτα τώρα.

Καί δέν μου είπε τίποτα. Έφυγε. Εγώ, όμως, στό μεταξύ δέν μπορούσα νά σκεφθώ τίποτ' άλλο. Τό έβαλα βαθιά μέσα μου νά γίνω έρημίτης. Αλλά πώς; Δέν ήξερα πώς πηγαίνουν στό Άγιον Όρος. Χρήματα δέν είχα. Ούτε ήξερα τί νά πώ στ' άφεντικό.

Ξαναήλθε ὁ κύρ 'Αντώνης στό μπακάλικο. Κρυφά πάλι τόν ρώτησα γιά τό 'Αγιον 'Ορος καί τότε μοῦ τά εἶπε ὅλα. Ἀλλά πῶς, ὅμως, θά ἔφευγα; Τί νά ἔλεγα;